AlessandroManfridiCostruttoridiponti

PERSIANO به زبان فارسی

داستان یک داستان عاشقانه هفت ساله. چه زمانی منطق جنگ جای خود را به دلایل صلح خواهد داد؟

نوشته الساندرو و ماریا پیا منفردی

Ingiustizie: cronache da Minsk

سه روز است که برف بی‌وقفه می‌بارد. شب سال نو زیر برف.

مینسک با خیابان‌های پهنش که با چراغ‌های چشمک‌زن و نمادهای کریسمس تزئین شده‌اند، منظره‌ای تماشایی است، رودخانه سویلاچ و “جزیره اشک‌ها” که با این وسعت سفید که مرکز شهر را جذاب‌تر می‌کند، در هم آمیخته‌اند و با نورها، رنگ‌ها و سرودهای کریسمس که از میادین و از صحنه‌های آماده شده برای جشن‌ها عبور می‌کنند، همراه شده‌اند.

تانیا، دوست جوان ما که او را به همراه همسرش موسی و سه فرزند جوان، سرزنده و بورشان در شب سال نو ملاقات کردیم، می‌گوید: “پنج سال از آخرین باری که ما بلاروسی‌ها چنین بارش برفی را دیدیم می‌گذرد. ​​دیگر به آن عادت نداشتیم. ما را هم غافلگیر کرد.” تانیا دختر ایرینا و ایوان، مدیران خانه‌ی سرپرستی است که فرزندان ما در کودکی در آنجا پذیرفته شدند و اکنون آنها را بزرگ می‌کنند.

این دوستی سال‌هاست که ادامه دارد.

به طور دقیق، هفت.

روزی روزگاری، “سفرهای خوشامدگویی و توانبخشی” وجود داشت.

این پروژه‌ها پس از فاجعه چرنوبیل متولد شدند.

دهه‌هاست که نسل‌هایی از کودکان بلاروسی از طریق سفرهایی که توسط انجمن‌های مختلف سازماندهی شده بود، مورد استقبال هزاران خانواده ایتالیایی قرار گرفته‌اند.

کانال‌هایی از عشق، پذیرش و اشتراک‌گذاری ایجاد شده است.

بسیاری از آن کودکان، که اکنون بزرگسال هستند، سال‌ها خاطره ایتالیا و روابط با خانواده‌هایی را که از آنها استقبال کردند، در قلب خود نگه داشته‌اند.

بسیاری دیگر نیز مراحل فرزندخواندگی را طی کرده‌اند و به کشور ما نقل مکان کرده‌اند.

به یاد دارم که پروژه‌های خوشامدگویی با فرآیندهای فرزندخواندگی متفاوت هستند.

در فرآیند فرزندخواندگی ملی و بین‌المللی، نهادهای مربوطه فرآیند پیچیده‌ای را با هدف گرد هم آوردن زوج فرزندخوانده و کودکان ارائه می‌دهند که بسته به کشورهای مبدا کودکان، بازه‌های زمانی متفاوتی دارد.

اما در واقعیت، سازگاری آنها با «زندگی جدید» برای کودکان و زوجین ساده و گاهی حتی بدون درد نیست.

با وجود مشارکت همه متخصصان مورد نیاز طبق مقررات نهادی، «برنامه‌ریزی» یا «پیش‌بینی» تحولات مختلف آسان نیست.

پذیرش کودکان بلاروسی که به عنوان پروژه‌های اصلاحی فاجعه هسته‌ای چرنوبیل آغاز شد، تصویر نسبتاً متفاوتی را ارائه می‌دهد.

کودکان، که از خانه‌های سرپرستی و پرورشگاه‌های بلاروس و همچنین از خانواده‌های بیولوژیکی آمده بودند، به مدت یک ماه بین دسامبر و ژانویه و سه ماه در تابستان، از سن ۷ تا ۱۸ سالگی، توسط خانواده‌های میزبان مورد استقبال قرار گرفتند.

این تجربه فرصتی برای ایجاد پیوند، دانش و اشتراک‌گذاری فراهم کرد که گاهی اوقات باعث می‌شد کودکان یتیم خانواده‌های خود را «انتخاب» کنند، نه اینکه «انتخاب شوند».

اگرچه این نه قصد هیچ خانواده فرزندخوانده‌ای بود و نه منطق قانون‌گذار، اما احساسی است که گاهی اوقات نمی‌توان از آن اجتناب کرد، زیرا زمان بین شروع فرآیند فرزندخواندگی و قرار دادن نهایی کودک در خانه، با سال‌های قرار دادن او در خانه قابل مقایسه نیست.

من و همسرم این تجربه را به طور اتفاقی شروع کردیم.

بین سال‌های ۲۰۱۸ و ۲۰۱۹، ما چهار بار با خوشحالی از یک کودک کوچک بلاروسی در خانه خود استقبال کردیم. او از سن ۷ تا ۸ سالگی، به تازگی مدرسه را در بلاروس شروع کرده بود و از قبل زبان ایتالیایی را به راحتی می‌فهمید و شروع به صحبت کردن به آن کرده بود.

سپس، در سال ۲۰۲۰، اولین تعطیلی مراکز پذیرش به دلیل کووید-۱۹ رخ داد، در حالی که ما در بحبوحه قرنطینه بودیم.

در ماه مه ۲۰۲۱، اتحادیه اروپا بلاروس را تحریم کرد و پروازهای هواپیمایی بلاروس به تمام کشورهای اتحادیه اروپا را ممنوع کرد و بار دیگر از پرواز افراد زیر سن قانونی به ایتالیا برای میزبانی خانواده‌ها جلوگیری کرد.

Mi chiamo Sergej: lettera alle autorità italiane

از سال ۲۰۲۲، با آغاز «عملیات ویژه»، تنش‌های مرتبط با آن – در چارچوب ژئوپلیتیکی شناخته‌شده – روابط بین کشورهای عضو اتحادیه اروپا و بلاروس را متشنج کرده و منجر به ممنوعیت پرواز بیشتر و متعاقباً مسدود شدن کودکان خردسال یتیم شده در خانه‌های سرپرستی و پرورشگاه‌ها شده است.

نتیجه برای این کودکان فاجعه‌بار بوده است.

هفت هزار کودک و نوجوان یتیم – که در بلاروس «فرزندان دولت بلاروس» محسوب می‌شدند – که سال‌ها توسط خانواده‌های ایتالیایی خود به سرپرستی گرفته شده بودند، به مدت شش سال متوالی از این فرصت محروم شده‌اند.

بسیاری از سازمان‌ها تعطیل شده‌اند.

بسیاری از خانواده‌ها دیگر تمایلی به ادامه این روند ندارند.

بسیاری از کودکان خردسال، پس از سال‌ها اشتیاق و انتظار، رویای آینده‌ای در ایتالیا، به طرز غم‌انگیزی شاهد از دست رفتن این فرصت‌ها و فروپاشی رویاهایشان بوده‌اند.

بسیاری از آنها تصمیم گرفتند از این پیوندها دست بکشند تا زندگی خود را در سرزمین مادری‌شان بگذرانند.

برعکس، برخی از انجمن‌ها (از جمله پوئر) و برخی خانواده‌ها پافشاری کردند.

برای برخی، هدف نزدیک‌تر بود، زیرا پس از سال‌ها رشد، کودکان به بزرگسالی نزدیک می‌شدند و بنابراین واجد شرایط اقامت در ایتالیا طبق میل خود بودند.

برای برخی دیگر، مانند ما که قبلاً از خوشامدگویی، آشنایی و علاقه روزافزون به این کودک لذت برده بودیم، سفری پر فراز و نشیب آغاز شد، سفری که تا به امروز ادامه دارد.

از آنجایی که کودکان دیگر نمی‌توانند به ایتالیا پرواز کنند (در این میان، ما برادر کوچکترشان را نیز “استقبال” کرده‌ایم)، ما این “رابطه از راه دور” را با تماس‌های ویدیویی و ملاقات‌هایی که مرتباً دو بار در سال، در طول تعطیلات کریسمس و تابستان انجام می‌دهیم، مدیریت می‌کنیم. برای ما، هر سفری بسیار خسته‌کننده و پر از عدم قطعیت است (به این معنا که عبور از مرز لهستان یا لیتوانی می‌تواند از چند ساعت تا ۴۸ ساعت انتظار طول بکشد…).

مینسک، همانطور که گفته شد، نه تنها در این زمستان، بلکه از اولین سفرمان در تابستان ۲۰۲۱، همیشه ما را مجذوب خود کرده است.

این شهر پایتختی با خیابان‌های عظیم و شلوغ، فضای سبز فراوان، پارک‌ها و مسیرهای دوچرخه‌سواری، بسیار مرتب و تمیز است. ما حتی یک تکه کاغذ روی زمین یا حتی یک چاله در آسفالت نمی‌بینیم. در پیاده‌روها، بلافاصله از وجود باغچه‌ها، گیاهان و گل‌ها که همگی به خوبی نگهداری شده‌اند، شگفت‌زده شدیم.

در پارک‌ها، با صدها زن جوان با کودکان خردسال روبرو می‌شویم.

رئیس جمهور آنها، همانطور که دوستان بلاروسی ما به ما گفتند، سیاست‌های اجتماعی را اجرا می‌کند که نرخ زاد و ولد را تشویق می‌کند: برای هر کودکی که متولد می‌شود، کمک مالی برای کمک به آنها در پرداخت هزینه خانه یا ادامه تحصیل در دانشگاه ارائه می‌شود.

مرکز شهر شلوغ و پر جنب و جوش است، بسیاری از آنها جوان هستند، با پیرسینگ، خالکوبی و ناف که آنها را مانند همسالان خود در سایر کشورهای اروپایی می‌کند.

یک سوالی که از خودمان پرسیدیم این است: اینجا در مینسک، سوپرمارکت‌ها و مراکز خرید پر از محصولات و برندهای ایتالیایی و اروپایی هستند.

با ۱۹ بسته تحریمی که توسط اتحادیه اروپا اعمال شده است، فکر می‌کردیم هیچ کدام از این‌ها را پیدا نمی‌کنیم.

خب، این تحریم‌ها واقعاً چه کسانی را تحت تأثیر قرار می‌دهند؟

مطمئناً این شرکت‌ها که به تجارت ادامه می‌دهند، به آنها پول نمی‌دهند. مطمئناً شرکت‌هایی که سلاح تولید یا تجارت می‌کنند و شاید در زمینه انرژی احتکار می‌کنند و سودشان در سال‌های اخیر به شدت افزایش یافته است، به آنها پول نمی‌دهند.

حتی کسانی که خود هدف تحریم‌ها قرار گرفته‌اند نیز تحت تأثیر قرار نمی‌گیرند، زیرا گاز به جای اتحادیه اروپا به چین و هند فروخته می‌شود. https://youtu.be/8HDSnAr7eC0?feature=shared.

خب، چه کسی به آنها پول می‌دهد؟

مثل همیشه «فقیران»؟

نکته قابل توجه این است که اینها دوستان آفریقایی ما هستند، قربانیان «اربابان احتکار» در بخش‌های غذا و انرژی. اما نه فقط این!

در واقع، جمعیت اروپا نیز بیشتر از آمریکایی‌ها در دوران بایدن هزینه می‌کنند.

همچنین واضح است که اگر سال‌ها و در دوران دولت‌های متوالی میلیاردها یورو در بودجه‌های ملی برای پرداخت هزینه‌های دفاعی داشته‌ایم، لزوماً باید از آموزش، مراقبت‌های بهداشتی، تحقیقات و رفاه منحرف شوند.

و در حالی که هزینه قبوض و کالاهای مصرفی افزایش می‌یابد، دستمزدهای واقعی (برای کسانی که از آنها برخوردارند) نمی‌تواند این افزایش‌ها را تحمل کند و میلیون‌ها خانواده در اروپا به فقر افتاده‌اند. برخی برای اینکه بتوانند هزینه‌های غذا را انتخاب کنند، مصرف دارو را کاهش داده‌اند.

آخرین “قربانیان جانبی” منطق منحرف این تحریم‌ها؟

بله، هستند! این هفت هزار خردسال و “خانواده‌های میزبان” ایتالیایی آنها.

امروزه، از این هفت هزار نفر، شاید فقط حدود صد نفر باقی مانده باشند، به لطف پشتکار خانواده‌هایی که برای دیدار با آنها به بلاروس سفر می‌کنند.

با این حال، پنهان کردن این واقعیت که آنها از کودکی خود، یک هدیه بی‌قیمت، محروم شده‌اند، بی‌معنی است. من فقط در مورد محبت خانوادگی صحبت نمی‌کنم، بلکه در مورد خورشید، دریا، غذاهای متنوع و فعالیت‌های تفریحی که آنها به طور عینی نمی‌توانند در بلاروس از آنها لذت ببرند نیز صحبت می‌کنم.

در سراسر جهان صحبت‌های زیادی در مورد حقوق بشر وجود دارد، اما در این مورد، حقوق این کودکان توسط کسی نادیده گرفته شده است…

چه کسی می‌داند که آیا همه اینها امروز بهتر درک نشده است، حتی توسط کسانی که معتقدند “منطق سلاح و جنگ” تعیین‌کننده‌تر از منطق صلح “خلع سلاح و خلع سلاح” است. https://www.vatican.va/content/leo-xiv/it/messages/peace/documents/20251208-messaggio-pace.html .

ما به ایتالیا برگشته‌ایم و در قلب‌هایمان این داستان عاشقانه طولانی را حمل می‌کنیم، قادر به عبور از مرزهای دور و رویارویی با هر شب تاریک و سرد.

آب و هوای متفاوتی در انتظار ماست، غذاهای مدیترانه‌ای بیشتر، اما ما آن آغوشی را که بدون کلمات، همه چیز را می‌گوید، از دست خواهیم داد.

آلساندرو و ماریا پیا منفردی

tiếng Việt VIETNAMITA

Câu chuyện về một mối tình bảy năm. Bao giờ logic của chiến tranh mới nhường chỗ cho lý tưởng hòa bình?

Bởi Alessandro và Maria Pia Manfridi

Ingiustizie: cronache da Minsk

Trời đã đổ tuyết không ngừng trong ba ngày. Đêm giao thừa dưới tuyết.

Minsk hiện lên như một cảnh tượng, với những con phố rộng lớn được trang trí bằng đèn nhấp nháy và biểu tượng Giáng sinh, sông Svilač và “Đảo Nước Mắt” hòa làm một, được bao phủ bởi một vùng tuyết trắng rộng lớn khiến trung tâm thành phố càng thêm quyến rũ, hòa cùng ánh sáng, màu sắc và những bài hát Giáng sinh vang vọng khắp các quảng trường và từ các sân khấu được dựng lên cho lễ hội.

“Đã năm năm rồi người Belarus chúng tôi mới được chứng kiến ​​cảnh tuyết rơi nhiều như vậy. Chúng tôi không còn quen với nó nữa. Nó cũng khiến chúng tôi bất ngờ,” Tania, người bạn trẻ của chúng tôi, người mà chúng tôi gặp cùng chồng là Mose và ba đứa con nhỏ, năng động, tóc vàng của họ vào đêm giao thừa, nói.
Tania là con gái của Irina và Ivan, những người quản lý mái ấm nuôi dưỡng nơi các con của chúng tôi được chào đón khi còn nhỏ và hiện đang nuôi dưỡng chúng.

Đó là một tình bạn đã kéo dài nhiều năm.

Bảy năm, chính xác là vậy.

Ngày xưa, từng có những “Chuyến đi chào đón và phục hồi”.

Những dự án này ra đời sau thảm họa Chernobyl.

Trong nhiều thập kỷ, nhiều thế hệ trẻ em Belarus đã được hàng ngàn gia đình Ý chào đón thông qua các chuyến đi do nhiều hiệp hội khác nhau tổ chức.

Những kênh yêu thương, chấp nhận và chia sẻ đã được tạo ra.

Nhiều đứa trẻ trong số đó, giờ đã trưởng thành, vẫn giữ trong trái tim mình ký ức về nước Ý và mối quan hệ với những gia đình đã chào đón chúng trong nhiều năm.

Nhiều người khác đã trải qua quá trình nhận con nuôi và chuyển đến đất nước chúng tôi.

Tôi nhớ rằng các dự án chào đón khác với quy trình nhận con nuôi.

Trong quy trình nhận con nuôi trong nước và quốc tế, các tổ chức liên quan cung cấp một quy trình phức tạp nhằm mục đích đưa cặp vợ chồng nhận nuôi và các con đến với nhau, với khung thời gian khác nhau tùy thuộc vào quốc gia xuất xứ của trẻ.

Tuy nhiên, trên thực tế, việc thích nghi với “cuộc sống mới” của họ không hề đơn giản, và đôi khi thậm chí còn gây đau đớn, đối với cả trẻ em và các cặp vợ chồng.

Không dễ để “lên kế hoạch” hay “dự đoán” các diễn biến khác nhau, bất chấp sự tham gia của tất cả các chuyên gia theo quy định của các cơ quan.

Việc tiếp nhận trẻ em Belarus, bắt đầu như một dự án khắc phục hậu quả thảm họa hạt nhân Chernobyl, lại mang một bức tranh hoàn toàn khác.

Những đứa trẻ, đến từ các mái ấm nuôi dưỡng và trại trẻ mồ côi ở Belarus cũng như từ các gia đình ruột thịt, được các gia đình nhận nuôi trong một tháng từ tháng 12 đến tháng 1 và ba tháng vào mùa hè, từ 7 đến 18 tuổi.

Trải nghiệm này đã mang lại cơ hội xây dựng mối quan hệ, kiến ​​thức và sự chia sẻ, điều đôi khi dẫn đến việc những đứa trẻ mồ côi “chọn” gia đình của mình, chứ không phải “được chọn”.

Mặc dù đây không phải là ý định của bất kỳ gia đình nhận nuôi nào, cũng không phải là lý lẽ của nhà lập pháp, nhưng đó là cảm giác đôi khi không thể tránh khỏi, bởi vì khoảng thời gian giữa khi bắt đầu quá trình nhận nuôi và khi đứa trẻ được nhận nuôi chính thức là không thể so sánh với những năm tháng mà trẻ em Belarus được hưởng trong các gia đình nhận nuôi.

Vợ chồng tôi bắt đầu trải nghiệm này một cách tình cờ.

Từ năm 2018 đến năm 2019, chúng tôi vui mừng chào đón vào nhà mình bốn lần một đứa trẻ Belarus nhỏ tuổi. Từ 7 đến 8 tuổi, cậu bé mới bắt đầu đi học ở Belarus và đã hiểu tiếng Ý một cách trôi chảy và bắt đầu nói được ngôn ngữ này.

Sau đó, vào năm 2020, các cơ sở tiếp nhận trẻ em lần đầu tiên phải đóng cửa do COVID-19, trong khi chúng tôi đang ở giữa thời kỳ phong tỏa.

Vào tháng 5 năm 2021, EU đã trừng phạt Belarus, cấm các chuyến bay của hãng hàng không Belarus đến tất cả các nước EU, một lần nữa ngăn cản trẻ vị thành niên bay đến Ý để được các gia đình nhận nuôi. https://www.vinonuovo.it/attualita/arcipelago-giovani/mi-chiamo-sergej-lettera-alle-autorita-italiane/

Kể từ năm 2022, với sự khởi đầu của “Chiến dịch Đặc biệt”, những căng thẳng liên quan đến nó – trong bối cảnh địa chính trị quen thuộc – đã làm căng thẳng quan hệ giữa các quốc gia thành viên EU và Belarus, dẫn đến lệnh cấm bay tiếp theo và việc ngăn chặn trẻ em mồ côi được đặt trong các gia đình nuôi dưỡng và trại trẻ mồ côi.

Hậu quả thật thảm khốc đối với những trẻ em này.

Bảy nghìn trẻ em và thanh thiếu niên mồ côi – được coi là “con của nhà nước Belarus” ở Belarus – những người đã được các gia đình Ý nhận nuôi trong nhiều năm, đã bị từ chối cơ hội này trong sáu năm liên tiếp.

Nhiều tổ chức đã đóng cửa.

Nhiều gia đình không còn muốn tiếp tục quá trình này nữa.

Nhiều trẻ em, sau nhiều năm mong mỏi và chờ đợi, mơ ước về một tương lai ở Ý, đã chứng kiến ​​những cơ hội này bị từ chối một cách bi thảm, giấc mơ của họ tan vỡ.

Nhiều người trong số họ đã quyết định từ bỏ những mối liên hệ này để sống cuộc đời của mình ở quê hương.

Ngược lại, một số hiệp hội (bao gồm cả Puer) và một số gia đình vẫn kiên trì.

Đối với một số người, mục tiêu đã gần hơn, bởi vì sau nhiều năm trưởng thành, những đứa trẻ vị thành niên đang đến gần tuổi trưởng thành và do đó đủ điều kiện để định cư ở Ý theo ý muốn.

Đối với những người khác, như chúng tôi, những người đã từng có niềm vui chào đón, quen biết và yêu mến đứa trẻ này trước đây, một hành trình gian nan đã bắt đầu, một hành trình vẫn tiếp diễn cho đến ngày nay.

Vì các con không còn có thể bay đến Ý nữa (trong thời gian đó, chúng tôi cũng đã “chào đón” em trai của chúng), chúng tôi duy trì “mối quan hệ đường xa” này bằng các cuộc gọi video và những chuyến thăm mà chúng tôi thường xuyên thực hiện hai lần một năm, vào kỳ nghỉ Giáng sinh và mùa hè. Đối với chúng tôi, mỗi chuyến đi đều rất mệt mỏi, đầy rủi ro (theo nghĩa là việc vượt qua biên giới Ba Lan hoặc Litva có thể mất từ ​​vài giờ đến 48 giờ chờ đợi…).

Như đã đề cập, Minsk luôn khiến chúng tôi say mê, không chỉ mùa đông này với “không khí trắng xóa” mà còn từ chuyến đi đầu tiên vào mùa hè năm 2021.

Đây là thủ đô với những đại lộ rộng lớn, nhộn nhịp, nhiều cây xanh, công viên và đường dành cho xe đạp, rất gọn gàng và sạch sẽ.

Chúng tôi không thấy một mẩu giấy nào trên mặt đất, cũng không có một ổ gà nào trên mặt đường nhựa. Trên vỉa hè, chúng tôi ngay lập tức bị ấn tượng bởi sự hiện diện của những luống hoa, cây cối và hoa, tất cả đều được chăm sóc tốt.

Trong các công viên, chúng tôi gặp hàng trăm phụ nữ trẻ dắt theo con nhỏ.

Tổng thống của họ, như những người bạn Belarus của chúng tôi đã nói, thực hiện các chính sách xã hội khuyến khích tỷ lệ sinh: cứ mỗi đứa trẻ được sinh ra, sẽ có trợ cấp tài chính để giúp họ mua nhà hoặc theo đuổi việc học đại học.

Trung tâm thành phố đông đúc và nhộn nhịp người qua lại, nhiều người trong số họ còn trẻ, với khuyên tai, hình xăm và rốn khiến họ trông giống như những người cùng trang lứa ở các nước châu Âu khác.

Một câu hỏi mà chúng tôi tự đặt ra là: ở Minsk, các siêu thị và trung tâm thương mại đều tràn ngập các sản phẩm và thương hiệu của Ý và châu Âu.

Với 19 gói trừng phạt do EU áp đặt, chúng tôi nghĩ rằng sẽ không còn thấy điều này nữa.

Vậy, những lệnh trừng phạt này thực sự ảnh hưởng đến ai?

Chắc chắn chúng không được trả bởi các công ty này, những công ty vẫn tiếp tục giao dịch. Chắc chắn chúng không được trả bởi các công ty sản xuất hoặc buôn bán vũ khí và có lẽ là đầu cơ năng lượng, những công ty có lợi nhuận tăng vọt trong những năm gần đây.

Ngay cả những người bị nhắm mục tiêu bởi lệnh trừng phạt cũng không bị ảnh hưởng, vì khí đốt đang được bán cho Trung Quốc và Ấn Độ thay vì EU. https://youtu.be/8HDSnAr7eC0?feature=shared

Vậy, ai trả tiền cho họ?

Những người “nghèo” như mọi khi?

Điều đáng chú ý là, đó là những người bạn châu Phi của chúng ta, nạn nhân của “những ông trùm đầu cơ” trong lĩnh vực thực phẩm và năng lượng. Nhưng không chỉ có vậy!

Trên thực tế, người dân châu Âu cũng đang phải trả nhiều hơn người Mỹ dưới thời Biden. Rõ ràng là nếu trong nhiều năm và dưới các chính phủ kế tiếp nhau, chúng ta đã tìm ra hàng tỷ euro trong ngân sách quốc gia để chi cho quốc phòng, thì số tiền đó nhất thiết phải được chuyển hướng từ giáo dục, y tế, nghiên cứu và phúc lợi xã hội.

Và trong khi giá cả các hóa đơn và hàng tiêu dùng tăng lên, tiền lương thực tế (đối với những người được hưởng nó) không thể theo kịp mức tăng này, và hàng triệu gia đình ở châu Âu đã rơi vào cảnh nghèo đói. Một số người đã phải cắt giảm chi phí thuốc men để có thể lựa chọn thực phẩm rẻ hơn.

Những “nạn nhân gián tiếp” mới nhất của logic méo mó từ các lệnh trừng phạt này là ai?

Đúng vậy! Bảy nghìn trẻ em vị thành niên và các “gia đình nuôi dưỡng” người Ý của chúng.

Ngày nay, trong số bảy nghìn em này, có lẽ chỉ còn lại khoảng một trăm em, nhờ sự kiên trì của các gia đình đã đến Belarus để gặp các em.

Tuy nhiên, không thể che giấu sự thật rằng các em đã bị tước đoạt tuổi thơ, một món quà vô giá. Tôi không chỉ nói về tình cảm gia đình, mà còn về nắng, biển, các món ăn đa dạng và các hoạt động giải trí mà các em không thể tận hưởng ở Belarus. Trên thế giới người ta bàn luận rất nhiều về nhân quyền, nhưng trong trường hợp này, quyền của những đứa trẻ này đã bị bất kỳ ai phớt lờ…

Ai biết được liệu ngày nay mọi chuyện có được hiểu rõ hơn không, ngay cả bởi những người tin rằng “lôgic của vũ khí và chiến tranh” quyết định hơn lôgic của một nền hòa bình “không vũ trang và giải trừ vũ khí”. https://www.vatican.va/content/leo-xiv/it/messages/peace/documents/20251208-messaggio-pace.html

Chúng tôi đã trở lại Ý, và trong trái tim chúng tôi vẫn giữ câu chuyện tình yêu dài này, câu chuyện có khả năng vượt qua những biên giới xa xôi và đối mặt với mọi đêm tối lạnh lẽo.

Một khí hậu khác đang chờ đón chúng tôi, nhiều món ăn Địa Trung Hải hơn, nhưng chúng tôi sẽ nhớ cái ôm ấy, cái ôm nói lên tất cả mà không cần lời nói.

Alessandro và Maria Pia Manfridi

සිංහල SINGALESE

සත් අවුරුදු ප්‍රේම කතාවක කතාව. යුද්ධයේ තර්කනය සාමයේ හේතු වලට ඉඩ දෙන්නේ කවදාද?

ඇලෙස්සැන්ඩ්‍රෝ සහ මරියා පියා මැන්ෆ්‍රිඩි විසිනි

Ingiustizie: cronache da Minsk

දින තුනක් තිස්සේ නොනවත්වා හිම වැටෙමින් පවතී. හිම යට අලුත් අවුරුදු උදාව.

මින්ස්ක් යනු දර්ශනීය දර්ශනයක් වන අතර, එහි පුළුල් වීදි දැල්වෙන විදුලි පහන් සහ නත්තල් සංකේත වලින් සරසා ඇති අතර, ස්විලාච් ගඟ සහ “කඳුළු දූපත” එකක් බවට පත්වේ, නගර මධ්‍යය වඩාත් ආකර්ශනීය කරන මෙම සුදු පැහැති වපසරිය මගින් වැළඳගෙන, චතුරස්‍ර හරහා සහ සැමරුම් සඳහා සකසා ඇති වේදිකා වලින් ගලා යන විදුලි පහන්, වර්ණ සහ නත්තල් කැරොල් සමඟින්.
“අපි බෙලරුසියානුවන් එවැනි හිම පතනයක් දැක වසර පහක් ගත වී ඇත. අපි තවදුරටත් එයට පුරුදු වී සිටියේ නැත. එය අපව පුදුමයට පත් කළේය,” අලුත් අවුරුදු උදාවේදී ඇගේ සැමියා වන මෝස් සහ ඔවුන්ගේ තරුණ, සජීවී, රන්වන් දරුවන් තිදෙනා සමඟ අපට හමු වූ අපගේ තරුණ මිතුරිය වන ටානියා පවසයි.
ටානියා යනු අපේ දරුවන් දරුවන් ලෙස පිළිගෙන දැන් ඔවුන්ව ඇති දැඩි කරන කැපකරු නිවාසයේ කළමනාකරුවන් වන ඉරීනා සහ අයිවන්ගේ දියණියයි.
එය වසර ගණනාවක් තිස්සේ පැවති මිත්‍රත්වයක්.
හරියටම කිවහොත් හතක්.

වරෙක “පිළිගැනීමේ සහ පුනරුත්ථාපන චාරිකා” තිබුණි.

මෙම ව්‍යාපෘති උපත ලැබුවේ චර්නොබිල් ව්‍යසනයෙන් පසුවය.

දශක ගණනාවක් තිස්සේ, බෙලාරුසියානු දරුවන්ගේ පරම්පරා දහස් ගණනක් ඉතාලි පවුල් විසින් විවිධ සංගම් විසින් සංවිධානය කරන ලද චාරිකා හරහා පිළිගෙන ඇත.

ආදරය, පිළිගැනීම සහ බෙදාගැනීමේ නාලිකා නිර්මාණය කර ඇත.

දැන් වැඩිහිටියන් වන එම දරුවන්ගෙන් බොහෝ දෙනෙක් ඉතාලිය පිළිබඳ මතකය ඔවුන්ගේ හදවත් තුළ සහ වසර ගණනාවක් ඔවුන්ව පිළිගත් පවුල් සමඟ සබඳතා තබාගෙන සිටිති.

තවත් බොහෝ දෙනෙක් දරුකමට හදා ගැනීමේ ක්‍රියාවලීන් හරහා ගොස් අපේ රටට ගොස් ඇත.

පිළිගැනීමේ ව්‍යාපෘති දරුකමට හදා ගැනීමේ ක්‍රියාවලීන්ට වඩා වෙනස් බව මට මතකයි.

ජාතික හා ජාත්‍යන්තර දරුකමට හදා ගැනීමේ ක්‍රියාවලියේදී, අදාළ ආයතන දරුකමට හදාගත් යුවළ සහ දරුවන් එකට ගෙන ඒම අරමුණු කරගත් සංකීර්ණ ක්‍රියාවලියක් සපයයි, දරුවන්ගේ උපන් රටවල් අනුව වෙනස් කාල රාමු ඇත.

කෙසේ වෙතත්, යථාර්ථයේ දී, ඔවුන්ගේ “නව ජීවිතයට” අනුවර්තනය වීම දරුවන්ට සහ යුවළට සරල නොවන අතර සමහර විට වේදනා රහිත ය.

ආයතනික රෙගුලාසි මගින් අවශ්‍ය සියලුම විශේෂඥයින්ගේ ආදානය තිබියදීත්, විවිධ වර්ධනයන් “සැලසුම් කිරීම” හෝ “පුරෝකථනය කිරීම” පහසු නැත.

චර්නොබිල් න්‍යෂ්ටික ව්‍යසනය සඳහා ප්‍රතිකර්ම ව්‍යාපෘති ලෙස ආරම්භ වූ බෙලාරුසියානු දරුවන් පිළිගැනීම තරමක් වෙනස් චිත්‍රයක් ඉදිරිපත් කරයි.

බෙලාරුසියානු කැපකරු නිවාස සහ අනාථ නිවාසවලින් මෙන්ම ජීව විද්‍යාත්මක පවුල්වලින් පැමිණෙන දරුවන්, දෙසැම්බර් සහ ජනවාරි අතර මාසයක් සහ ගිම්හානයේ මාස තුනක්, වයස අවුරුදු 7 සිට 18 දක්වා කාලය සඳහා සත්කාරක පවුල් විසින් පිළිගනු ලැබීය.

මෙම අත්දැකීම බැඳීම්, දැනුම සහ බෙදාගැනීම ගොඩනඟා ගැනීමට අවස්ථාව ලබා දුන් අතර, සමහර විට අනාථ දරුවන්ට “තෝරා ගැනීමට” වඩා ඔවුන්ගේ පවුල් “තෝරා ගැනීමට” හේතු විය.

මෙය කිසිදු හදා වඩා ගත් පවුලක අභිප්‍රාය හෝ නීති සම්පාදකයාගේ තාර්කිකත්වය නොවූවත්, එය සමහර විට වළක්වා ගත නොහැකි හැඟීමකි, මන්ද දරුකමට හදා ගැනීමේ ක්‍රියාවලියක ආරම්භය සහ දරුවාගේ අවසාන ස්ථානගත කිරීම අතර කාලය බෙලාරුසියානු දරුවන් භුක්ති විඳින ස්ථානගත කිරීමේ වසරවලට සමාන නොවේ.

මගේ බිරිඳ සහ මම මෙම අත්දැකීම ආරම්භ කළේ අහම්බෙන්.

2018 සහ 2019 අතර, අපි කුඩා බෙලාරුසියානු දරුවෙකු සිව් වතාවක් සතුටින් අපේ නිවසට පිළිගත්තා. වයස අවුරුදු 7 සිට 8 දක්වා, ඔහු මෑතකදී බෙලාරුස් හි පාසල් ආරම්භ කර ඇති අතර දැනටමත් ඉතාලි භාෂාව චතුර ලෙස තේරුම් ගෙන එය කතා කිරීමට පටන් ගෙන තිබුණි.

ඉන්පසුව, 2020 දී, COVID-19 හේතුවෙන් පිළිගැනීමේ පහසුකම් පළමු වරට වසා දැමීම සිදු වූයේ, අපි අගුලු දැමීම මධ්‍යයේ සිටියදීය.

2021 මැයි මාසයේදී, EU බෙලාරුස් අනුමත කළ අතර, සියලුම EU රටවලට බෙලාරුසියානු ගුවන් සේවා ගුවන් ගමන් තහනම් කළ අතර, නැවත වරක් බාලවයස්කරුවන් පවුල්වලට සත්කාර කිරීම සඳහා ඉතාලියට පියාසර කිරීම වළක්වන ලදී.
https://www.vinonuovo.it/attualita/arcipelago-giovani/mi-chiamo-sergej-lettera-alle-autorita-italiane/

2022 සිට, “විශේෂ මෙහෙයුම” ආරම්භ වීමත් සමඟ, ඒ හා සම්බන්ධ ආතතීන් – සුප්‍රසිද්ධ භූ දේශපාලනික සන්දර්භය තුළ – EU සාමාජික රටවල් සහ බෙලරුස් අතර සබඳතා පළුදු කර ඇති අතර, එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස තවදුරටත් ගුවන් ගමන් තහනමක් සහ පසුව හදා වඩා ගත් නිවාස සහ අනාථ නිවාසවල තබා ඇති අනාථ බාලවයස්කරුවන් අවහිර කිරීමට හේතු විය.

ප්‍රතිඵලය මෙම බාලවයස්කරුවන්ට විනාශකාරී වී ඇත.

බෙලරුස් හි “බෙලරුසියානු රාජ්‍යයේ දරුවන්” ලෙස සැලකෙන – අනාථ දරුවන් සහ නව යොවුන් වියේ පසුවන හත්දහසක් – වසර ගණනාවක් ඔවුන්ගේ ඉතාලි පවුල් විසින් භාරගෙන සිටි – අඛණ්ඩව වසර හයක් මෙම අවස්ථාව අහිමි කර ඇත.

බොහෝ සංවිධාන වසා දමා ඇත.
බොහෝ පවුල් තවදුරටත් ක්‍රියාවලිය දිගටම කරගෙන යාමට කැමති නැත.

වසර ගණනාවක් තිස්සේ ආශාවෙන් හා බලා සිටීමෙන් පසු, ඉතාලියේ අනාගතයක් ගැන සිහින දකිමින්, බොහෝ බාලවයස්කරුවන් මෙම අවස්ථා අහිමි වී, ඔවුන්ගේ සිහින බිඳී යනු ඛේදජනක ලෙස දැක තිබේ.

ඔවුන්ගෙන් බොහෝ දෙනෙක් තම මව්බිමේ තම ජීවිතය ගත කිරීම සඳහා මෙම සබඳතා අත්හැරීමට තීරණය කළහ.

ඊට ප්‍රතිවිරුද්ධව, සමහර සංගම් (පුවර් ඇතුළුව) සහ සමහර පවුල් දිගටම පැවතුනි.

සමහරුන්ට, ඉලක්කය වඩාත් සමීප විය, මන්ද වසර ගණනාවක සංවර්ධනයෙන් පසු, බාලවයස්කරුවන් වැඩිහිටිභාවයට ළඟා වෙමින් සිටි අතර එමඟින් ඔවුන් කැමති පරිදි ඉතාලියේ පදිංචි වීමට සුදුසුකම් ලැබීය.

අප වැනි, මෙම දරුවා කලින් පිළිගැනීමේ, දැන ගැනීමේ සහ ආදරය කිරීමේ ප්‍රීතිය අත්විඳ ඇති අනෙක් අයට, කඳු නැගීමේ ගමනක් ආරම්භ වූ අතර එය අද දක්වාම පවතී.

දරුවන්ට තවදුරටත් ඉතාලියට පියාසර කිරීමට නොහැකි වීමත් සමඟ (මේ අතර, අපි ඔවුන්ගේ බාල සහෝදරයා ද “පිළිගෙන” ඇත), අපි මෙම “දිගු-දුර සම්බන්ධතාවය” කළමනාකරණය කරන්නේ නත්තල් නිවාඩු කාලය තුළ සහ ගිම්හානයේදී වසරකට දෙවරක් නිතිපතා කරන වීඩියෝ ඇමතුම් සහ සංචාර සමඟිනි. අපට, සෑම ගමනක්ම ඉතා වෙහෙසකර එකක් වන අතර අවිනිශ්චිතතාවයන්ගෙන් පිරී ඇත (පෝලන්ත හෝ ලිතුවේනියානු දේශ සීමාව තරණය කිරීමට පැය කිහිපයක සිට පැය 48 ක බලා සිටීමක් දක්වා ඕනෑම තැනක ගත විය හැකිය…).

සඳහන් කළ පරිදි, මින්ස්ක්, මෙම ශීත ඍතුවේ දී පමණක් නොව, 2021 ගිම්හානයේ අපගේ පළමු සංචාරයේ සිට, අපව සැමවිටම ආකර්ෂණය කර ඇත.

එය අතිවිශාල, කාර්යබහුල මංපෙත්, බහුල හරිත පැහැය, උද්‍යාන සහ බයිසිකල් මාර්ග සහිත අගනුවරකි, ඉතා පිළිවෙලට හා පිරිසිදුයි.

බිමෙහි එක කඩදාසි කැබැල්ලක් හෝ ඇස්ෆල්ට් වල එක වළක්වත් අපට නොපෙනේ. පදික වේදිකාවලදී, හොඳින් තබා ඇති මල් පාත්ති, ශාක සහ මල් තිබීම අපට වහාම ඇස ගැටුණි.

උද්‍යානවලදී, අපට කුඩා දරුවන් ඇදගෙන යන සිය ගණනක් තරුණියන් හමුවෙමු.

ඔවුන්ගේ ජනාධිපතිවරයා, අපගේ බෙලාරුසියානු මිතුරන් අපට පැවසූ පරිදි, උපත් අනුපාත දිරිමත් කරන සමාජ ප්‍රතිපත්ති ක්‍රියාත්මක කරයි: උපදින සෑම දරුවෙකුටම, නිවසක් සඳහා ගෙවීමට හෝ විශ්ව විද්‍යාල අධ්‍යාපනය හැදෑරීමට උපකාර කිරීම සඳහා මූල්‍ය ආධාර ලබා දෙනු ලැබේ.

නගර මධ්‍යය ජනාකීර්ණ හා කාර්යබහුල වන අතර, ඔවුන්ගෙන් බොහෝ දෙනෙක් තරුණ වියේ පසුවන අතර, සිදුරු කිරීම්, පච්ච කොටා ගැනීම් සහ බඩ බොත්තම් සහිතව ඔවුන් අනෙකුත් යුරෝපීය රටවල ඔවුන්ගේ සම වයසේ මිතුරන් මෙන් පෙනේ.

අපි අපෙන්ම අසාගත් එක් ප්‍රශ්නයක් මෙයයි: මින්ස්ක්හි, සුපිරි වෙළඳසැල් සහ සාප්පු සංකීර්ණ ඉතාලි සහ යුරෝපීය නිෂ්පාදන සහ වෙළඳ නාම වලින් පිරී ඇත.

EU විසින් පනවන ලද සම්බාධක පැකේජ 19 සමඟ, අපට මේ කිසිවක් සොයාගත නොහැකි යැයි අපි සිතුවෙමු.

ඉතින්, මෙම සම්බාධක ඇත්ත වශයෙන්ම බලපාන්නේ කාටද?

ඔවුන්ට නිසැකවම මෙම සමාගම් විසින් ගෙවනු නොලැබේ, කෙසේ වෙතත්, ඔවුන් දිගටම වෙළඳාම් කරයි. ඔවුන්ට නිසැකවම ගෙවනු ලබන්නේ ආයුධ නිෂ්පාදනය කරන හෝ වෙළඳාම් කරන සහ සමහර විට බලශක්තිය පිළිබඳ සමපේක්ෂන සමාගම් විසිනි, ඔවුන්ගේ ලාභ මෑත වසරවලදී අහස උසට නැඟී ඇත.

සම්බාධක මගින් ඉලක්ක කරගත් අයට පවා බලපාන්නේ නැත, මන්ද ගෑස් EU වෙනුවට චීනයට සහ ඉන්දියාවට විකුණනු ලැබේ. https://youtu.be/8HDSnAr7eC0?feature=shared .

ඉතින්, ඔවුන්ට ගෙවන්නේ කවුද?

සෑම විටම මෙන් “දුප්පතුන්”?

සැලකිය යුතු ලෙස, මොවුන් අපගේ අප්‍රිකානු මිතුරන්, ආහාර සහ බලශක්ති අංශවල “සමපේක්ෂනයේ අධිපතීන්ගේ” ගොදුරු වූවන් ය. නමුත් එපමණක් නොවේ!

ඇත්ත වශයෙන්ම, යුරෝපීය ජනගහනය ද බයිඩෙන් යටතේ ඇමරිකානුවන් ගෙවූ මුදලට වඩා වැඩි මුදලක් ගෙවමින් සිටී.
වසර ගණනාවක් සහ අනුප්‍රාප්තික රජයන් යටතේ ආරක්ෂක වියදම් සඳහා ගෙවීමට ජාතික අයවැයෙන් යුරෝ බිලියන ගණනක් සොයාගෙන තිබේ නම්, ඒවා අනිවාර්යයෙන්ම අධ්‍යාපනය, සෞඛ්‍ය සේවා, පර්යේෂණ සහ සුභසාධනයෙන් හරවා යැවිය යුතු බව පැහැදිලිය.

බිල්පත් සහ පාරිභෝගික භාණ්ඩවල පිරිවැය ඉහළ යන අතර, සැබෑ වැටුප් (ඒවා භුක්ති විඳින අයට) මෙම වැඩිවීම පවත්වා ගත නොහැකි අතර යුරෝපයේ පවුල් මිලියන ගණනක් දරිද්‍රතාවයට ඇද වැටී ඇත. ආහාර වියදම් තෝරා ගැනීමට හැකි වන පරිදි සමහරු ඖෂධ කපා හැර ඇත.

මෙම සම්බාධකවල විකෘති තර්කනයේ නවතම “අනුපාතික වින්දිතයින්”?

ඔව්, ඔවුන්! මේ බාලවයස්කරුවන් හත්දහසක් සහ ඔවුන්ගේ ඉතාලි “සත්කාරක පවුල්”.

අද, මෙම හත්දහසෙන්, සමහර විට සියයක් පමණ ඉතිරිව සිටිති, ඔවුන් හමුවීමට බෙලරුස් වෙත යන පවුල්වල නොපසුබට උත්සාහයට ස්තූතිවන්ත වන්න.

කෙසේ වෙතත්, ඔවුන්ට ඔවුන්ගේ ළමා කාලය අහිමි වී ඇති බව සැඟවීම තේරුමක් නැති දෙයක්, එය මිල කළ නොහැකි තෑග්ගකි. මම කතා කරන්නේ පවුලේ සෙනෙහස ගැන පමණක් නොව, බෙලරුස් හි ඔවුන්ට වෛෂයිකව භුක්ති විඳිය නොහැකි හිරු, මුහුද, විවිධ ආහාර සහ විවේක ක්‍රියාකාරකම් ගැන ය.

මානව හිමිකම් පිළිබඳව ලොව පුරා බොහෝ කතාබහක් ඇත, නමුත් මේ අවස්ථාවේ දී, මෙම දරුවන්ගේ අයිතිවාසිකම් කිසිවෙකු විසින් නොසලකා හැර ඇත…

“ආයුධ සහ යුද්ධයේ තර්කනය” “නිරායුධ සහ නිරායුධ” සාමයකට වඩා තීරණාත්මක බව විශ්වාස කරන අයට පවා අද මේ සියල්ල වඩා හොඳින් තේරුම් ගත නොහැකිදැයි කවුද දන්නේ. https://www.vatican.va/content/leo-xiv/it/messages/peace/documents/20251208-messaggio-pace.html.

අපි නැවත ඉතාලියට පැමිණ සිටිමු, අපගේ හදවත් තුළ අපි මෙම දිගු ආදර කතාව රැගෙන යන අතර, ඈත දේශසීමා තරණය කර සෑම අඳුරු, සීතල රාත්‍රියකටම මුහුණ දිය හැකිය.

වෙනස් දේශගුණයක් අප බලා සිටී, තවත් මධ්‍යධරණී ආහාර, නමුත් වචන නොමැතිව එය වැළඳ ගැනීම අපට මග හැරෙනු ඇත, ඒ සියල්ල පවසයි.

ඇලෙස්සැන්ඩ්‍රෝ සහ මරියා පියා මැන්ෆ්‍රිඩි

Kroniki z Mińska POLACCO

Historia siedmioletniej historii miłosnej. Kiedy logika wojny ustąpi miejsca racjom pokoju?

Autorzy: Alessandro i Maria Pia Manfridi

Ingiustizie: cronache da Minsk

Od trzech dni bez przerwy pada śnieg. Sylwester pod śniegiem.
Mińsk to spektakl, z szerokimi ulicami ozdobionymi migającymi światłami i świątecznymi symbolami, rzeka Świlacz i „Wyspa Łez” stają się jednością, otulone tą bielą, która dodaje centrum miasta jeszcze większego uroku, towarzysząc światłom, kolorom i kolędom unoszącym się na placach i ze scen przygotowanych na obchody.
„Minęło pięć lat, odkąd my, Białorusini, widzieliśmy takie opady śniegu. Nie byliśmy już do nich przyzwyczajeni. Zaskoczyło nas to również” – mówi Tania, nasza młoda przyjaciółka, którą spotkaliśmy z jej mężem Mose i trójką małych, energicznych, blondwłosych dzieci w Sylwestra.
Tania jest córką Iriny i Ivana, kierowników domu dziecka, w którym nasze dzieci zostały przyjęte jako dzieci i teraz je wychowują.
To przyjaźń, która trwa od lat.
A dokładniej od siedmiu.

Dawno, dawno temu istniały „Wyjazdy Powitalne i Rehabilitacyjne”.

Projekty te narodziły się po katastrofie w Czarnobylu.

Przez dziesięciolecia pokolenia białoruskich dzieci były witane przez tysiące włoskich rodzin dzięki wyjazdom organizowanym przez różne stowarzyszenia.

Stworzono kanały miłości, akceptacji i dzielenia się.

Wiele z tych dzieci, dziś już dorosłych, zachowało w sercach wspomnienie Włoch i relacje z rodzinami, które je przyjęły przez lata.

Wiele innych przeszło proces adopcyjny i przeprowadziło się do naszego kraju.

Pamiętam, że projekty powitalne różnią się od procesów adopcyjnych.

W krajowym i międzynarodowym procesie adopcyjnym odpowiednie instytucje zapewniają złożony proces mający na celu połączenie pary adopcyjnej z dziećmi, z różnymi ramami czasowymi w zależności od kraju pochodzenia dzieci.

W rzeczywistości jednak adaptacja do „nowego życia” nie jest prosta, a czasem wręcz bezbolesna, zarówno dla dzieci, jak i dla pary.
Niełatwo jest „zaplanować” ani „przewidzieć” różne wydarzenia, pomimo zaangażowania wszystkich specjalistów wymaganych przez regulacje instytucjonalne.

Przyjęcie dzieci białoruskich, które rozpoczęło się od projektów naprawczych po katastrofie jądrowej w Czarnobylu, przedstawia zupełnie inny obraz.

Dzieci pochodzące z białoruskich domów dziecka i sierocińców, a także z rodzin biologicznych, były przyjmowane przez rodziny goszczące przez miesiąc od grudnia do stycznia oraz przez trzy miesiące w okresie letnim, od 7. do 18. roku życia.

To doświadczenie dało możliwość budowania więzi, zdobywania wiedzy i dzielenia się, co czasami prowadziło osierocone dzieci do „wybierania” swoich rodzin, a nie do „bycia wybranymi”.

Choć nie było to intencją żadnej rodziny adopcyjnej ani uzasadnieniem prawodawcy, jest to uczucie, którego czasami nie da się uniknąć, ponieważ czas między rozpoczęciem procesu adopcyjnego a ostatecznym umieszczeniem dziecka w rodzinie zastępczej jest nieporównywalny z latami spędzonymi w rodzinach białoruskich.

Moja żona i ja rozpoczęliśmy to doświadczenie przypadkiem.

W latach 2018-2019 z radością czterokrotnie powitaliśmy w naszym domu małe białoruskie dziecko. W wieku od 7 do 8 lat niedawno rozpoczął naukę w szkole na Białorusi i już płynnie rozumiał włoski, zaczynając się nim posługiwać.

W 2020 roku, w czasie lockdownu, nastąpiło pierwsze zamknięcie ośrodków recepcyjnych z powodu COVID-19.

W maju 2021 roku UE nałożyła sankcje na Białoruś, zakazując lotów białoruskich linii lotniczych do wszystkich krajów UE, co ponownie uniemożliwiło nieletnim latanie do Włoch do rodzin goszczących. https://www.vinonuovo.it/attualita/arcipelago-giovani/mi-chiamo-sergej-lettera-alle-autorita-italiane/

Od 2022 roku, wraz z rozpoczęciem „Operacji Specjalnej”, napięcia z nią związane – w dobrze znanym kontekście geopolitycznym – nadwyrężyły stosunki między państwami członkowskimi UE a Białorusią, co doprowadziło do kolejnego zakazu lotów i późniejszego zablokowania dostępu osieroconych dzieci do rodzin zastępczych i domów dziecka.

Skutek był katastrofalny dla tych dzieci.
Siedem tysięcy osieroconych dzieci i nastolatków – uważanych na Białorusi za „dzieci państwa białoruskiego” – które przez lata były przyjmowane przez włoskie rodziny, przez sześć kolejnych lat nie miało takiej możliwości.

Wiele organizacji zostało zamkniętych.
Wiele rodzin nie miało już ochoty kontynuować tego procesu.
Wielu nieletnich, po latach tęsknoty i oczekiwania, marzących o przyszłości we Włoszech, niestety doświadczyło, jak odmawia im się tych możliwości, a ich marzenia legły w gruzach.

Wielu z nich postanowiło zerwać z tymi więzami, by żyć w ojczyźnie.

Z drugiej strony, niektóre stowarzyszenia (w tym Puer) i niektóre rodziny przetrwały.

Dla niektórych cel był bliższy, ponieważ po latach rozwoju nieletni zbliżali się do dorosłości i mogli osiedlić się we Włoszech według własnego uznania.

Dla innych, takich jak my, którzy mieli radość powitać, poznać i polubić to dziecko wcześniej, rozpoczęła się żmudna podróż, która trwa do dziś.

Ponieważ dzieci nie mogą już latać do Włoch (w międzyczasie „powitaliśmy” również ich młodszego brata), radzimy sobie z tą „daleką relacją” za pomocą wideorozmów i wizyt, które regularnie odbywamy dwa razy w roku, w okresie świąt Bożego Narodzenia i latem. Każda podróż jest dla nas bardzo męcząca, pełna niepewności (w tym sensie, że przekroczenie granicy polskiej lub litewskiej może trwać od kilku do 48 godzin oczekiwania…).

Mińsk, jak już wspomnieliśmy, zawsze nas fascynował, nie tylko tej zimy swoją „białą atmosferą”, ale od naszej pierwszej podróży latem 2021 roku.

To stolica z ogromnymi, ruchliwymi alejami, bujną zielenią, parkami i ścieżkami rowerowymi, bardzo zadbana i czysta.
Nie widzimy ani jednego kawałka papieru na ziemi, ani jednej dziury w asfalcie. Na chodnikach od razu uderza nas obecność zadbanych rabatek, roślin i kwiatów.

W parkach spotykamy setki młodych kobiet z małymi dziećmi.

Ich prezydent, jak opowiadali nam nasi białoruscy przyjaciele, wdraża politykę społeczną sprzyjającą przyrostowi naturalnemu: na każde urodzone dziecko przyznawana jest pomoc finansowa, która pozwala im opłacić dom lub podjąć studia.

Centrum miasta jest zatłoczone i tętni życiem, a ludzie, wielu z nich to młodzi ludzie, z piercingiem, tatuażami i pępkami, przez co wyglądają jak ich rówieśnicy w innych krajach europejskich.

Jedno z pytań, które sobie zadaliśmy, brzmiało: tutaj, w Mińsku, supermarkety i centra handlowe są pełne włoskich i europejskich produktów i marek.

W obliczu 19 pakietów sankcji nałożonych przez UE, myśleliśmy, że niczego takiego nie znajdziemy.

Kogo więc tak naprawdę dotyczą te sankcje?

Z pewnością nie płacą im te firmy, które jednak nadal prowadzą handel. Z pewnością nie płacą im firmy produkujące lub handlujące bronią, a być może spekulujące na rynku energetycznym, których zyski gwałtownie wzrosły w ostatnich latach.

Nawet ci objęci sankcjami nie są objęci, ponieważ gaz jest sprzedawany do Chin i Indii, a nie do UE. https://youtu.be/8HDSnAr7eC0?feature=shared .

Kto więc im płaci?

Jak zawsze „biedni”?

Co istotne, to nasi afrykańscy przyjaciele, ofiary „władców spekulacji” w sektorze spożywczym i energetycznym. Ale nie tylko!

W rzeczywistości mieszkańcy Europy płacą więcej niż Amerykanie za rządów Bidena.
Jasne jest również, że skoro przez lata i za kolejnych rządów znajdowaliśmy miliardy euro w budżetach krajowych na pokrycie wydatków na obronę, to muszą one zostać przekierowane z edukacji, opieki zdrowotnej, badań i opieki społecznej.

I choć rosną koszty rachunków i dóbr konsumpcyjnych, realne płace (dla tych, którzy z nich korzystają) nie są w stanie utrzymać tych wzrostów, a miliony rodzin w Europie popadły w ubóstwo. Niektóre z nich ograniczyły wydatki na leki, aby móc decydować o kosztach żywności.

Najnowsze „uboczne ofiary” przewrotnej logiki tych sankcji?

Tak, to właśnie one! Te siedem tysięcy nieletnich i ich włoskie „rodziny goszczące”.

Dziś z tych siedmiu tysięcy pozostało być może tylko około stu, dzięki wytrwałości rodzin, które podróżują na Białoruś, aby się z nimi spotkać.

Nie ma jednak sensu ukrywać faktu, że zostali pozbawieni dzieciństwa – bezcennego daru. Nie mówię tylko o rodzinnej miłości, ale także o słońcu, morzu, różnorodnym jedzeniu i rozrywkach, z których obiektywnie nie mogą korzystać na Białorusi.
Na świecie dużo mówi się o prawach człowieka, ale w tym przypadku prawa tych dzieci zostały zignorowane przez kogokolwiek…

Kto wie, czy to wszystko nie jest dziś lepiej rozumiane, nawet przez tych, którzy uważają, że „logika broni i wojny” jest bardziej decydująca niż logika „rozbrojonego i rozbrajającego” pokoju. https://www.vatican.va/content/leo-xiv/it/messages/peace/documents/20251208-messaggio-pace.html .

Jesteśmy z powrotem we Włoszech i w sercach nosimy tę długą historię miłosną, zdolną przekroczyć odległe granice i stawić czoła każdej ciemnej, zimnej nocy.
Czeka nas inny klimat, więcej śródziemnomorskich potraw, ale będzie nam brakowało tego uścisku, który bez słów wyraża wszystko.

Alessandro i Maria Pia Manfridi

Minsko kronikos LITUANO

Septynerius metus trukusios meilės istorijos istorija. Kada karo logika užleis vietą taikos priežastims?

Alessandro ir Maria Pia Manfridi

Ingiustizie: cronache da Minsk

Jau tris dienas be perstojo sninga. Naujųjų metų išvakarės po sniegu.

Minskas – reginys, kurio plačios gatvės papuoštos mirksinčiomis lemputėmis ir kalėdiniais simboliais, Svilačo upė ir „Ašarų sala“ susilieja į vieną, apgaubta šios baltos platybės, kuri miesto centrą daro dar žavingesnį, lydėdama šviesas, spalvas ir kalėdines giesmes, sklindančias aikštėmis ir nuo šventėms įrengtų scenų.

„Jau penkeri metai, kai mes, baltarusiai, matėme tokį sniegą. Mes prie to nebebuvome įpratę. Tai mus irgi užklupo netikėtai“, – sako Tania, mūsų jaunoji draugė, kurią su jos vyru Mose ir trimis mažais, gyvybingais, šviesiaplaukiais vaikais sutikome Naujųjų metų išvakarėse.
Tanja yra Irinos ir Ivano, globos namų, kuriuose mūsų vaikai buvo laukiami ir dabar juos augina, vadovų, dukra.

Tai draugystė, trunkanti jau daugelį metų.

Tiksliau, septynerius.

Kadaise buvo „Pasveikinimo ir reabilitacijos kelionės“.

Šie projektai gimė po Černobylio katastrofos.

Dešimtmečius ištisas Baltarusijos vaikų kartas per įvairių asociacijų organizuojamas keliones sveikino tūkstančiai italų šeimų.

Sukurti meilės, priėmimo ir dalijimosi kanalai.

Daugelis tų vaikų, dabar jau suaugę, daugelį metų išsaugojo Italijos atminimą savo širdyse ir santykius su juos priėmusiomis šeimomis.

Daugelis kitų išgyveno įvaikinimo procesus ir persikėlė į mūsų šalį.

Pamenu, kad pasveikinimo projektai skiriasi nuo įvaikinimo procesų.

Nacionaliniame ir tarptautiniame įvaikinimo procese atitinkamos institucijos vykdo sudėtingą procesą, kuriuo siekiama suartinti įvaikinančią porą ir vaikus, o terminai skiriasi priklausomai nuo vaikų kilmės šalies.

Tačiau iš tikrųjų jų adaptacija prie „naujo gyvenimo“ nėra paprasta, o kartais net neskausminga tiek vaikams, tiek porai.

Nelengva „planuoti“ ar „numatyti“ įvairius įvykius, nepaisant visų specialistų indėlio, kurio reikalaujama pagal institucinius reglamentus.

Baltarusijos vaikų priėmimas, prasidėjęs kaip Černobylio branduolinės katastrofos padarinių likvidavimo projektai, pateikia gana kitokį vaizdą.

Vaikai, atvykę iš Baltarusijos globos namų ir vaikų namų, taip pat iš biologinių šeimų, buvo priimančiųjų šeimų priimamos vieną mėnesį nuo gruodžio iki sausio ir tris mėnesius vasarą, nuo 7 iki 18 metų amžiaus.

Ši patirtis suteikė galimybę užmegzti ryšius, žinias ir dalintis, o tai kartais paskatino našlaičius vaikus „pasirinkti“ savo šeimas, o ne „būti pasirinktiems“.

Nors tai nebuvo nė vienos įtėvių šeimos tikslas ir įstatymų leidėjo racionalus tikslas, tai jausmas, kurio kartais neįmanoma išvengti, nes laikas nuo įvaikinimo proceso pradžios iki galutinio vaiko apgyvendinimo yra nepalyginamas su Baltarusijos vaikų apgyvendinimo metais.

Mudu su žmona šią patirtį pradėjome atsitiktinai.

2018–2019 metais keturis kartus džiaugsmingai į savo namus priėmėme mažą baltarusių vaiką. Nuo 7 iki 8 metų jis neseniai pradėjo lankyti mokyklą Baltarusijoje, jau laisvai suprato italų kalbą ir pradėjo ja kalbėti.

Tada, 2020 m., dėl COVID-19, kai buvome karantino įkarštyje, pirmą kartą buvo uždarytos priėmimo įstaigos.

2021 m. gegužės mėn. ES paskelbė sankcijas Baltarusijai, uždrausdama Baltarusijos oro linijų skrydžius į visas ES šalis, dar kartą neleisdama nepilnamečiams skristi į Italiją pas šeimas. https://www.vinonuovo.it/attualita/arcipelago-giovani/mi-chiamo-sergej-lettera-alle-autorita-italiane/

Nuo 2022 m., pradėjus „Specialiąją operaciją“, su ja susijusi įtampa – gerai žinomame geopolitiniame kontekste – įtempė ES valstybių narių ir Baltarusijos santykius, dėl to buvo dar kartą uždrausti skrydžiai ir vėliau blokuoti našlaičių nepilnamečių, apgyvendintų globos namuose ir vaikų namuose, atvykimą.

Rezultatas šiems nepilnamečiams buvo katastrofiškas.

Septyni tūkstančiai našlaičių vaikų ir paauglių, Baltarusijoje laikomų „Baltarusijos valstybės vaikais“, kuriuos daugelį metų globojo jų italų šeimos, šešerius metus iš eilės neturėjo šios galimybės.

Daugelis organizacijų užsidarė.
Daugelis šeimų nebenorėjo tęsti šio proceso.

Daugelis nepilnamečių, po daugelio metų ilgesio ir laukimo, svajodami apie ateitį Italijoje, tragiškai patyrė, kaip šios galimybės jiems buvo atimtos, jų svajonės sugriautos.

Daugelis jų nusprendė atsisakyti šių ryšių ir gyventi savo gyvenimą tėvynėje.

Kita vertus, kai kurios asociacijos (įskaitant „Puer“) ir kai kurios šeimos išliko.

Kai kuriems tikslas buvo artimesnis, nes po daugelio metų vystymosi nepilnamečiai artėjo prie pilnametystės ir todėl galėjo apsigyventi Italijoje, kaip norėjo.

Kitiems, kaip ir mums, kurie anksčiau turėjome džiaugsmo pasveikinti, pažinti ir pamilti šį vaiką, prasidėjo sunki kelionė, kuri tęsiasi iki šiol.

Kadangi vaikai nebegali skristi į Italiją (tuo tarpu mes taip pat „pasveikinome“ jų jaunesnįjį brolį), šiuos „tolimo nuotolio santykius“ palaikome vaizdo skambučiais ir vizitais, kuriuos reguliariai rengiame du kartus per metus, per Kalėdų atostogas ir vasarą. Mums kiekviena kelionė yra labai varginanti, pilna netikrumo (ta prasme, kad Lenkijos ar Lietuvos sienos kirtimas gali užtrukti nuo kelių valandų iki 48 valandų laukimo…).

Minskas, kaip minėta, mus visada žavėjo ne tik šią žiemą savo „baltąja atmosfera“, bet ir nuo pat mūsų pirmosios kelionės 2021 m. vasarą.

Tai sostinė su didžiulėmis, judriomis alėjomis, gausia žaluma, parkais ir dviračių takais, labai tvarkinga ir švaru.
Nematome nė vieno popieriaus lapo ant žemės, nė vienos duobės asfalte. Ant šaligatvių mus iš karto nustebino prižiūrėtos gėlynų, augalų ir gėlių lysvės.

Parkuose sutinkame šimtus jaunų moterų su mažais vaikais.

Jų prezidentas, kaip mums pasakojo mūsų baltarusių draugai, įgyvendina socialinę politiką, kuri skatina gimstamumą: už kiekvieną gimusį vaiką teikiama finansinė parama, padedanti jam sumokėti už namą arba tęsti studijas universitete.

Miesto centras perpildytas ir šurmuliuoja su žmonėmis, daugelis jų jauni, su auskarais, tatuiruotėmis ir bambomis, dėl kurių jie atrodo kaip jų bendraamžiai kitose Europos šalyse.

Vienas klausimas, kurį sau uždavėme, yra toks: čia, Minske, prekybos centrai ir prekybos centrai pilni itališkų ir europietiškų produktų bei prekių ženklų.

Manėme, kad ES įvedus 19 sankcijų paketų, nieko panašaus nerasime.

Taigi, kam iš tikrųjų taikomos šios sankcijos?

Joms tikrai nemoka šios įmonės, kurios vis dėlto toliau prekiauja. Joms tikrai nemoka įmonės, kurios gamina ar prekiauja ginklais ir galbūt spekuliuoja energija, kurių pelnas pastaraisiais metais smarkiai išaugo.

Net tie, kuriems taikomos pačios sankcijos, nenukenčia, nes dujos parduodamos Kinijai ir Indijai, o ne ES. https://youtu.be/8HDSnAr7eC0?feature=shared .

Taigi, kas jiems moka?

Kaip visada, „vargšai“?

Svarbu tai, kad tai mūsų draugai iš Afrikos, „spekuliacijos viešpačių“ maisto ir energetikos sektoriuose aukos. Bet ne tik tai!

Tiesą sakant, Europos gyventojai taip pat moka daugiau nei amerikiečiai valdant Bidenui.
Taip pat akivaizdu, kad jei metų metus ir vadovaujant viena po kitos einančioms vyriausybėms nacionaliniuose biudžetuose radome milijardus eurų gynybos išlaidoms apmokėti, jie būtinai turi būti nukreipti iš švietimo, sveikatos priežiūros, mokslinių tyrimų ir socialinės paramos.

Ir nors sąskaitų bei vartojimo prekių kainos kyla, realusis darbo užmokestis (tiems, kurie jais naudojasi) negali atlaikyti šio padidėjimo, o milijonai šeimų Europoje smuko į skurdą. Kai kurios sumažino vaistų išlaidas, kad galėtų pasirinkti maisto išlaidas.

Naujausios šių sankcijų iškreiptos logikos „šalutinės aukos“?

Taip, jos! Šie septyni tūkstančiai nepilnamečių ir jų „priimančios šeimos“ iš Italijos.

Šiandien iš šių septynių tūkstančių galbūt liko tik šimtas ar panašiai, dėka šeimų, kurios keliauja į Baltarusiją jų pasitikti, atkaklumo.

Tačiau beprasmiška slėpti faktą, kad jie neteko vaikystės – neįkainojamos dovanos. Kalbu ne tik apie šeimos meilę, bet ir apie saulę, jūrą, įvairų maistą ir laisvalaikio užsiėmimus, kuriais jie objektyviai negali mėgautis Baltarusijoje.
Visame pasaulyje daug kalbama apie žmogaus teises, bet šiuo atveju šių vaikų teises ignoravo visi…

Kas žino, ar visa tai šiandien nėra geriau suprantama, net ir tų, kurie tiki, kad „ginklų ir karo logika“ yra lemiamesnė nei „nusiginklavusios ir nusiginkluojančios“ taikos logika. https://www.vatican.va/content/leo-xiv/it/messages/peace/documents/20251208-messaggio-pace.html .

Grįžome į Italiją ir savo širdyse nešiojamės šią ilgą meilės istoriją, gebančią kirsti tolimas sienas ir pasitikti kiekvieną tamsią, šaltą naktį.

Mūsų laukia kitoks klimatas, daugiau Viduržemio jūros regiono maisto, bet mums trūks to apkabinimo, kuris be žodžių pasako viską.

Alessandro ir Maria Pia Manfridi

Mga Kronika mula sa Minsk FILIPPINO

Ang kwento ng isang pitong taong kwento ng pag-ibig. Kailan mabibigyan ng daan ang lohika ng digmaan sa mga dahilan ng kapayapaan?

ni Alessandro at Maria Pia Manfridi

Ingiustizie: cronache da Minsk

Walang tigil ang pag-ulan ng niyebe sa loob ng tatlong araw. Bisperas ng Bagong Taon sa ilalim ng niyebe.
Ang Minsk ay isang palabas, kasama ang malalawak na kalye nito na pinalamutian ng mga kumikislap na ilaw at mga simbolo ng Pasko, ang Ilog Svilač at ang “Isla ng mga Luha” na nagiging isa, niyayakap ng kalawakan ng puting ito na nagpapaganda sa sentro ng lungsod, kasama ang mga ilaw, kulay, at mga awiting Pamasko na umaawit sa mga plasa at mula sa mga entabladong inihanda para sa mga pagdiriwang.
“Limang taon na ang nakalipas mula nang makita naming mga Belarusian ang ganitong pag-ulan ng niyebe. Hindi na kami sanay dito. Nagulat din kami,” sabi ni Tania, ang aming batang kaibigan, na nakilala namin kasama ang kanyang asawang si Mose at ang kanilang tatlong bata, masigla, at blond na mga anak noong Bisperas ng Bagong Taon.
Si Tania ay anak nina Irina at Ivan, ang mga tagapamahala ng tahanang pang-ampunan kung saan tinanggap ang aming mga anak noong mga bata pa sila at ngayon ay pinalalaki sila.

Isa itong pagkakaibigan na tumagal nang maraming taon.

Pito, para maging tumpak.

Noong unang panahon, mayroong mga “Welcome and Rehabilitation Trips.”

Ang mga proyektong ito ay isinilang pagkatapos ng sakuna sa Chernobyl.

Sa loob ng mga dekada, ang mga henerasyon ng mga batang Belarusian ay tinanggap ng libu-libong pamilyang Italyano sa pamamagitan ng mga paglalakbay na inorganisa ng iba’t ibang asosasyon.

Nalikha ang mga daluyan ng pagmamahal, pagtanggap, at pagbabahagi.

Marami sa mga batang iyon, na ngayon ay mga adulto na, ay iningatan ang alaala ng Italya sa kanilang mga puso at ang mga relasyon sa mga pamilyang tumanggap sa kanila nang maraming taon.

Marami pang iba ang dumaan sa mga proseso ng pag-aampon at lumipat sa ating bansa.

Naaalala ko na ang mga proyekto ng pagtanggap ay iba sa mga proseso ng pag-aampon.

Sa pambansa at internasyonal na proseso ng pag-aampon, ang mga kaugnay na institusyon ay nagbibigay ng isang kumplikadong proseso na naglalayong pagsama-samahin ang mag-asawang umampon at ang mga bata, na may iba’t ibang mga timeframe depende sa mga bansang pinagmulan ng mga bata.

Gayunpaman, sa katotohanan, ang kanilang pag-aangkop sa kanilang “bagong buhay” ay hindi simple, at kung minsan ay walang sakit, para sa parehong mga bata at sa mag-asawa.
Hindi madaling “magplano” o “hulaan” ang iba’t ibang mga pag-unlad, sa kabila ng mga kontribusyon ng lahat ng mga espesyalista na hinihingi ng mga regulasyon ng institusyon.

Ang pagtanggap sa mga batang Belarusian, na nagsimula bilang mga proyekto ng remediation para sa sakuna sa nukleyar ng Chernobyl, ay nagpapakita ng ibang larawan.

Ang mga bata, na nagmula sa mga tahanan at ampunan ng Belarusian pati na rin mula sa mga biyolohikal na pamilya, ay tinanggap ng mga pamilyang nag-aasikaso sa loob ng isang buwan sa pagitan ng Disyembre at Enero at tatlong buwan sa tag-araw, mula sa edad na 7 hanggang 18.

Ang karanasang ito ay nag-alok ng pagkakataong bumuo ng mga ugnayan, kaalaman, at pagbabahagi, na kung minsan ay humantong sa mga ulilang bata na “pumili” ng kanilang mga pamilya, sa halip na “mapili.”

Bagama’t hindi ito ang intensyon ng sinumang pamilyang umampon, ni ang katwiran ng mambabatas, ito ay isang pakiramdam na kung minsan ay hindi maiiwasan, dahil ang oras sa pagitan ng simula ng proseso ng pag-aampon at ang pangwakas na paglalagay ng bata ay walang kapantay sa mga taon ng paglalagay na tinatamasa ng mga batang Belarusian.

Sinimulan namin ng aking asawa ang karanasang ito nang hindi sinasadya.

Sa pagitan ng 2018 at 2019, apat na beses naming masayang tinanggap sa aming tahanan ang isang maliit na batang Belarusian. Mula sa edad na 7 hanggang 8, kamakailan lamang siyang nagsimula sa pag-aaral sa Belarus at matatas na siyang nakakaintindi ng Italyano at nagsisimula na rin itong magsalita.

Pagkatapos, noong 2020, ang unang pagsasara ng mga pasilidad ng pagtanggap ay naganap dahil sa COVID-19, habang kami ay nasa gitna ng lockdown.

Noong Mayo 2021, pinayagan ng EU ang Belarus, na ipinagbawal ang mga flight ng eroplano ng Belarus sa lahat ng mga bansa sa EU, at muling pinigilan ang mga menor de edad na lumipad patungong Italya upang makasama ang mga pamilyang nag-aasikaso sa kanya.
https://www.vinonuovo.it/attualita/arcipelago-giovani/mi-chiamo-sergej-lettera-alle-autorita-italiane/

Simula noong 2022, sa pagsisimula ng “Special Operation,” ang mga tensyong kaugnay nito—sa kilalang kontekstong geopolitical—ay nagpahirap sa mga ugnayan sa pagitan ng mga Estadong Miyembro ng EU at Belarus, na nagresulta sa karagdagang pagbabawal sa paglipad at kasunod na pagharang sa mga ulilang menor de edad na inilagay sa mga tahanan ng mga ampunan at mga ampunan.

Ang resulta ay naging kapaha-pahamak para sa mga menor de edad na ito.

Ang pitong libong ulilang bata at kabataan—na itinuturing na “mga anak ng estado ng Belarus” sa Belarus—na kinupkop ng kanilang mga pamilyang Italyano sa loob ng maraming taon, ay pinagkaitan ng pagkakataong ito sa loob ng anim na magkakasunod na taon.

Maraming organisasyon ang nagsara.
Maraming pamilya ang ayaw nang ipagpatuloy ang proseso.
Maraming menor de edad, pagkatapos ng mga taon ng pananabik at paghihintay, pangangarap ng isang kinabukasan sa Italya, ay nakalulungkot na nakita ang mga pagkakataong ito na pinagkaitan sa kanila, ang kanilang mga pangarap ay nawasak.

Marami sa kanila ang nagpasyang talikuran ang mga ugnayang ito upang mamuhay sa kanilang sariling bayan.

Sa kabaligtaran, ang ilang mga asosasyon (kabilang ang Puer) at ilang mga pamilya ay nagpatuloy.

Para sa ilan, mas malapit na ang layunin, dahil pagkatapos ng mga taon ng pag-unlad, ang mga menor de edad ay papalapit na sa pagtanda at sa gayon ay karapat-dapat na manirahan sa Italya ayon sa kanilang naisin.

Para sa iba, tulad namin, na nagkaroon ng kagalakan ng pagtanggap, pagkilala, at pag-ibig sa batang ito noon, nagsimula ang isang mahirap na paglalakbay, isa na nagpapatuloy hanggang sa araw na ito.

Dahil hindi na kayang lumipad ang mga bata patungong Italya (samantala, “tinanggap” din namin ang kanilang nakababatang kapatid), pinangangasiwaan namin ang “long-distance relationship” na ito sa pamamagitan ng mga video call at pagbisita na regular naming ginagawa dalawang beses sa isang taon, tuwing Pasko at sa tag-araw. Para sa amin, ang bawat paglalakbay ay isang napakapagod, puno ng kawalan ng katiyakan (sa diwa na ang pagtawid sa hangganan ng Poland o Lithuania ay maaaring tumagal kahit saan mula sa ilang oras hanggang sa 48 oras na paghihintay…).

Ang Minsk, gaya ng nabanggit, ay palaging nakakabighani sa amin, hindi lamang ngayong taglamig, dahil sa “puting kapaligiran” nito, kundi simula pa noong una naming paglalakbay noong tag-araw ng 2021.

Ito ay isang kabiserang lungsod na may napakalawak at mataong mga daanan, masaganang halaman, mga parke, at mga daanan ng bisikleta, napakalinis at maayos.
Wala kaming nakikitang kahit isang piraso ng papel sa lupa, ni isang lubak sa aspalto. Sa mga bangketa, agad kaming namangha sa presensya ng mga flowerbed, halaman, at mga bulaklak, na pawang maayos ang pagkakaayos.

Sa mga parke, nakakasalubong namin ang daan-daang mga kabataang babae na may kasamang maliliit na bata.

Ang kanilang Pangulo, gaya ng sinabi sa amin ng aming mga kaibigang Belarusian, ay nagpapatupad ng mga patakarang panlipunan na naghihikayat sa mga bilang ng mga ipinanganak: para sa bawat batang ipinanganak, ang tulong pinansyal ay ibinibigay upang matulungan silang mabayaran ang isang bahay o makapagtapos ng pag-aaral sa unibersidad.

Ang sentro ng lungsod ay siksikan at masigla sa mga tao, marami sa kanila ay mga bata pa, na may mga butas, tattoo, at pusod na nagpapamukha sa kanila na katulad ng kanilang mga kapantay sa ibang mga bansang Europeo.

Isang tanong na itinanong namin sa aming sarili ay ito: dito sa Minsk, ang mga supermarket at shopping mall ay puno ng mga produktong Italyano at Europeo at mga tatak.

Sa 19 na pakete ng parusa na ipinataw ng EU, inakala naming wala kaming makikitang ganito.

Kaya, sino talaga ang naaapektuhan ng mga parusang ito?

Tiyak na hindi sila binabayaran ng mga kumpanyang ito, na, gayunpaman, ay patuloy na nangangalakal. Tiyak na hindi sila binabayaran ng mga kumpanyang gumagawa o nangangalakal ng mga armas at marahil ay nag-espekulasyon sa enerhiya, na ang kita ay biglang tumaas nitong mga nakaraang taon.

Kahit ang mga tinatarget mismo ng mga parusa ay hindi naaapektuhan, dahil ang gas ay ibinebenta sa China at India sa halip na sa EU. https://youtu.be/8HDSnAr7eC0?feature=shared .

Kaya, sino ang nagbabayad sa kanila?

Ang mga “mahihirap” gaya ng dati?

Kapansin-pansin, ito ang ating mga kaibigang Aprikano, mga biktima ng “mga panginoon ng espekulasyon” sa mga sektor ng pagkain at enerhiya. Ngunit hindi lang iyon!

Sa katunayan, ang mga populasyon ng Europa ay nagbabayad din ng higit pa kaysa sa mga Amerikano sa ilalim ni Biden.
Malinaw din na kung sa loob ng maraming taon at sa ilalim ng magkakasunod na pamahalaan ay nakakita tayo ng bilyun-bilyong euro sa mga pambansang badyet upang bayaran ang paggastos sa depensa, dapat itong ilihis mula sa edukasyon, pangangalagang pangkalusugan, pananaliksik, at kapakanan.

At habang tumataas ang halaga ng mga bayarin at mga produktong pangkonsumo, ang mga totoong sahod (para sa mga nasisiyahan dito) ay hindi kayang suportahan ang mga pagtaas na ito, at milyun-milyong pamilya sa Europa ang nalugmok sa kahirapan. Ang ilan ay nagbawas ng mga gamot upang makapili ng mga gastos sa pagkain.

Ang pinakabagong “mga biktima ng kolateral” ng baluktot na lohika ng mga parusang ito?

Oo, sila nga! Ang pitong libong menor de edad na ito at ang kanilang mga Italyanong “mga pamilyang nag-aasikaso.”

Sa ngayon, sa pitong libo na ito, marahil ay isang daan na lamang ang natitira, salamat sa pagtitiyaga ng mga pamilyang naglalakbay patungong Belarus upang salubungin sila.

Gayunpaman, walang saysay na itago ang katotohanan na sila ay pinagkaitan ng kanilang pagkabata, isang napakahalagang regalo. Hindi lamang ako nagsasalita tungkol sa pagmamahal ng pamilya, kundi pati na rin tungkol sa araw, dagat, iba’t ibang pagkain, at mga aktibidad sa paglilibang na hindi nila talaga kayang matamasa sa Belarus.
Maraming usap-usapan sa buong mundo tungkol sa mga karapatang pantao, ngunit sa kasong ito, ang mga karapatan ng mga batang ito ay binalewala ng sinuman…

Sino ang nakakaalam kung ang lahat ng ito ay hindi pa mas nauunawaan ngayon, kahit na ng mga naniniwala na ang “lohika ng mga armas at digmaan” ay mas mapagpasyahan kaysa sa isang “disarmed at disarming” na kapayapaan. https://www.vatican.va/content/leo-xiv/it/messages/peace/documents/20251208-messaggio-pace.html .

Nakabalik na kami sa Italya, at sa aming mga puso ay dala namin ang mahabang kwento ng pag-ibig na ito, na kayang tumawid sa malalayong hangganan at harapin ang bawat madilim at malamig na gabi.
Isang kakaibang klima ang naghihintay sa amin, mas maraming pagkaing Mediterranean, ngunit mami-miss namin ang yakap na, nang walang salita, ay nagsasabi ng lahat.

Alessandro at Maria Pia Manfridi

Tantara avy any Minsk MALGASCIO

Ny tantaran’ny tantaram-pitiavana fito taona. Rahoviana no hisolo toerana ny lojikan’ny ady ny antony fandriampahalemana?

nosoratan’i Alessandro sy Maria Pia Manfridi

Ingiustizie: cronache da Minsk

Nilatsaka tsy an-kijanona nandritra ny telo andro ny oram-panala. Taom-baovao eo ambanin’ny oram-panala.
Zava-mahatalanjona i Minsk, miaraka amin’ireo arabe midadasika voaravaka jiro miredareda sy marika Krismasy, ny Reniranon’i Svilač sy ny “Nosy Ranomaso” dia lasa iray, voahodidin’ity velaran-tany fotsy ity izay mahatonga ny foiben’ny tanàna ho mahafinaritra kokoa, miaraka amin’ny jiro, loko ary hira Krismasy miparitaka eny amin’ny kianja sy avy amin’ny sehatra napetraka ho an’ny fankalazana.
“Efa dimy taona izay no tsy nahitanay Belarosiana oram-panala toy izany. Tsy zatra izany intsony izahay. Gaga koa izahay,” hoy i Tania, namanay tanora, izay nihaonanay tamin’ny vadiny Mose sy ny zanany telo tanora, mavitrika ary blond tamin’ny alin’ny Taom-baovao.
I Tania dia zanakavavin’i Irina sy Ivan, mpitantana ny trano fitaizana zaza kamboty izay nandraisana ny zanakay fony mbola kely ary mitaiza azy ireo ankehitriny.
Fisakaizana naharitra an-taonany maro izany.

Fito, raha ny marina.

Indray andro, nisy ny “Dia Fandraisana sy Fanarenana.”

Teraka taorian’ny loza Chernobyl ireo tetikasa ireo.

Nandritra ny am-polony taona maro, taranaka Belarosiana maro no nandray tsara ireo fianakaviana italiana an’arivony tamin’ny alalan’ny dia nokarakarain’ny fikambanana isan-karazany.

Nisy fantsona fitiavana, fanekena ary fizarana noforonina.

Maro amin’ireo ankizy ireo, izay efa lehibe ankehitriny, no nitazona ny fahatsiarovana an’i Italia tao am-pony sy ny fifandraisana tamin’ireo fianakaviana izay nandray azy ireo nandritra ny taona maro.

Maro hafa no nandalo ny dingana fananganan-jaza ary nifindra monina teto amin’ny firenentsika.

Tsaroako fa tsy mitovy amin’ny dingana fananganan-jaza ny tetikasa fandraisana.

Ao amin’ny dingana fananganan-jaza nasionaly sy iraisam-pirenena, ny andrim-panjakana mifandraika amin’izany dia manome dingana sarotra mikendry ny hampivondrona ny mpivady mpanangana sy ny ankizy, miaraka amin’ny fe-potoana samihafa arakaraka ny firenena niavian’ny ankizy.

Raha ny marina anefa, ny fampifanarahana azy ireo amin’ny “fiainana vaovao” dia tsy tsotra, ary indraindray tsy misy fanaintainana mihitsy, ho an’ny ankizy sy ny mpivady.
Tsy mora ny “mikasa” na “maminavina” ireo fivoarana isan-karazany, na dia eo aza ny fandraisan’anjaran’ireo manam-pahaizana manokana rehetra takian’ny fitsipika napetraky ny andrim-panjakana.

Ny fandraisana ireo ankizy Belarosiana, izay nanomboka ho tetikasa fanarenana ny loza nokleary Chernobyl, dia maneho sary hafa kely.

Ireo ankizy, avy amin’ny trano fitaizana be antitra sy trano fitaizana kamboty Belarosiana ary koa avy amin’ny fianakaviana biolojika, dia noraisin’ireo fianakaviana mpampiantrano nandritra ny iray volana teo anelanelan’ny Desambra sy Janoary ary telo volana tamin’ny fahavaratra, nanomboka tamin’ny faha-7 ka hatramin’ny faha-18 taona.

Ity traikefa ity dia nanolotra fahafahana hanorina fifandraisana, fahalalana ary fizarana, izay indraindray nitarika ireo ankizy kamboty “hisafidy” ny fianakaviany, fa tsy “hofidiana.”

Na dia tsy fikasan’ny fianakaviana mitaiza aza izany, na ny antony nanoratan’ny mpanao lalàna, dia fahatsapana izay indraindray tsy azo ihodivirana izany, satria ny fotoana eo anelanelan’ny fanombohan’ny dingana fananganan-jaza sy ny fametrahana farany ny zaza dia tsy azo ampitahaina amin’ny taona fametrahana ankafizin’ny ankizy Belarosiana.

Izahay mivady dia nanomboka ity traikefa ity noho ny kisendrasendra.

Teo anelanelan’ny taona 2018 sy 2019, dia faly izahay nandray zaza kely avy any Belarosia inefatra tao an-tranonay. Nanomboka tamin’ny faha-7 ka hatramin’ny faha-8 taonany, vao nanomboka nianatra tany Belarosia izy ary efa nahay tsara ny teny italiana ary nanomboka niteny izany.

Avy eo, tamin’ny taona 2020, dia nisy fanakatonana voalohany ny toerana fandraisana noho ny COVID-19, raha mbola tao anatin’ny fihibohana izahay.

Tamin’ny Mey 2021, dia nanome sazy an’i Belarosia ny EU, nandrara ny sidina an’habakabaka Belarosia nankany amin’ny firenena rehetra ao amin’ny EU, ary nanakana indray ny zaza tsy ampy taona tsy hanidina nankany Italia ho any amin’ny fianakaviana mpampiantrano.
https://www.vinonuovo.it/attualita/arcipelago-giovani/mi-chiamo-sergej-lettera-alle-autorita-italiane/

Hatramin’ny taona 2022, niaraka tamin’ny fanombohan’ny “Hetsika Manokana”, ny disadisa mifandraika amin’izany – ao anatin’ny toe-javatra jeopolitika fantatra tsara – dia nampihenjana ny fifandraisana teo amin’ireo firenena mpikambana ao amin’ny EU sy Belarosia, ka niafara tamin’ny fandraràna sidina fanampiny sy ny fanakanana ireo zaza kamboty tsy ampy taona napetraka any amin’ny trano fitaizana sy trano fitaizana kamboty.

Loza ho an’ireo zaza tsy ampy taona ireo ny vokany.

Ireo ankizy sy zatovo kamboty fito arivo – izay heverina ho “zanaky ny fanjakana Belarosia” any Belarosia – izay noraisin’ny fianakaviany italiana nandritra ny taona maro, dia nolavina nandritra ny enin-taona misesy.

Fikambanana maro no nikatona.
Fianakaviana maro no tsy te hanohy intsony ny dingana.
Zaza tsy ampy taona maro, rehefa avy naniry sy niandry nandritra ny taona maro, nanonofy hoavy any Italia, dia nahita tamim-pahoriana ireo fahafahana ireo nolavina azy ireo, ny nofinofiny rava.

Maro tamin’izy ireo no nanapa-kevitra ny handao ireo fifandraisana ireo mba hiaina ny fiainany any amin’ny tanindrazany.

Mifanohitra amin’izany, nisy fikambanana sasany (anisan’izany i Puer) sy fianakaviana sasany nikiry.

Ho an’ny sasany, akaiky kokoa ny tanjona, satria rehefa afaka taona maro nivezivezena, dia nanakaiky ny fahamatorana ireo zaza tsy ampy taona ka noho izany dia afaka nipetraka tany Italia araka izay tiany.

Ho an’ny hafa, toa anay, izay nanana fifaliana tamin’ny fandraisana, ny fahafantarana ary ny fitomboan’ny fitiavana an’io zaza io teo aloha, dia nanomboka ny dia sarotra, izay mitohy hatramin’izao.

Rehefa tsy afaka manidina mankany Italia intsony ireo ankizy (mandritra izany fotoana izany, dia “nandray” ny zandriny lahy koa izahay), dia mitantana ity “fifandraisana lavitra” ity izahay amin’ny alàlan’ny antso an-tsary sy fitsidihana izay ataonay tsy tapaka indroa isan-taona, mandritra ny fialantsasatry ny Krismasy sy amin’ny fahavaratra. Ho anay, ny dia rehetra dia tena mandreraka, feno tsy fahazoana antoka (amin’ny heviny hoe ny fiampitana ny sisin-tanin’i Polonina na Litoania dia mety haharitra ora vitsivitsy ka hatramin’ny fiandrasana 48 ora…).

Araka ny voalaza, dia nahavariana anay foana i Minsk, tsy tamin’ity ririnina ity ihany, noho ny “rivo-piainana fotsy” ao aminy, fa hatramin’ny dianay voalohany tamin’ny fahavaratry ny taona 2021.

Renivohitra misy arabe midadasika sy be olona, ​​zavamaniry maitso be dia be, valan-javaboary ary lalan-kely bisikileta, milamina sy madio tsara.

Tsy mahita taratasy iray akory izahay amin’ny tany, na lavaka iray monja amin’ny tara. Teny amin’ny sisin-dalana, dia gaga avy hatrany izahay tamin’ny fisian’ny fandriana voninkazo, zavamaniry ary voninkazo, izay voakarakara tsara avokoa.

Ao amin’ny valan-javaboary, dia mihaona amin’ny vehivavy tanora an-jatony miaraka amin’ny ankizy kely izahay.

Ny Filohany, araka ny nolazain’ny namanay Belarosiana taminay, dia mampihatra politika ara-tsosialy izay mampiroborobo ny tahan’ny fahaterahana: ho an’ny zaza teraka rehetra, dia omena fanampiana ara-bola izy ireo mba hanampiana azy ireo handoa trano na hanohy fianarana eny amin’ny oniversite.

Be olona sy feno olona ny foiben’ny tanàna, maro amin’izy ireo no mbola tanora, miaraka amin’ny tevika, tombokavatsa ary foetus izay mahatonga azy ireo hitovy amin’ny mitovy taona aminy any amin’ny firenena eoropeanina hafa.

Fanontaniana iray napetrakay tamin’ny tenanay dia izao: eto Minsk, feno vokatra sy marika italiana sy eoropeana ny toeram-pivarotana lehibe sy ny toeram-pivarotana lehibe.

Noho ireo fonosana sazy 19 napetraky ny EU, dia nieritreritra izahay fa tsy hahita izany mihitsy.

Ka iza marina no voakasik’ireo sazy ireo?

Tsy ireo orinasa ireo no mandoa vola azy ireo, izay mbola manohy mivarotra ihany anefa. Tsy ireo orinasa mamokatra na mivarotra fitaovam-piadiana ary angamba manao vinavina momba ny angovo no mandoa vola be dia be izy ireo, izay nitombo be ny tombom-barotra tato anatin’ny taona vitsivitsy.

Na dia ireo lasibatry ny sazy aza dia tsy voakasik’izany, satria amidy any Shina sy India ny entona fa tsy any amin’ny EU. https://youtu.be/8HDSnAr7eC0?feature=shared .

Ka iza no mandoa vola azy ireo?

Ireo “mahantra” toy ny mahazatra?

Marihina fa ireo no namantsika Afrikana, niharan’ny “tompon’ny vinavina” eo amin’ny sehatry ny sakafo sy ny angovo. Saingy tsy izany ihany!

Raha ny marina, mandoa vola mihoatra noho ny Amerikana teo ambany fitondran’i Biden ihany koa ny mponina eoropeana.
Mazava ihany koa fa raha nandritra ny taona maro sy teo ambanin’ny governemanta nifandimby dia nahita vola an’arivony tapitrisa euros tao amin’ny tetibolam-pirenena isika handoavana ny fandaniana amin’ny fiarovana, dia tsy maintsy afindra amin’ny fanabeazana, ny fahasalamana, ny fikarohana ary ny fiahiana ara-tsosialy izany.

Ary raha miakatra ny vidin’ny faktiora sy ny entana ampiasaina, ny karama tena izy (ho an’ireo izay mankafy izany) dia tsy afaka manohana ireo fitomboana ireo, ary fianakaviana an-tapitrisany any Eoropa no latsaka anaty fahantrana. Ny sasany dia nampihena ny fanafody mba hahafahany misafidy ny vidin’ny sakafo.

Ireo “niharam-boina” farany amin’ny lojika ratsy amin’ireo sazy ireo?

Eny, izy ireo! Ireo zaza tsy ampy taona fito arivo ireo sy ny “fianakaviana mpampiantrano” italiana azy ireo.

Amin’izao fotoana izao, amin’ireo fito arivo ireo, angamba zato eo ho eo sisa no tavela, noho ny faharetan’ireo fianakaviana izay mandeha any Belarosia hihaona amin’izy ireo.

Na izany aza, tsy misy dikany ny manafina ny zava-misy fa nesorina tamin’izy ireo ny fahazazany, fanomezana tsy hay tombanana. Tsy miresaka momba ny fitiavan’ny fianakaviana fotsiny aho, fa miresaka momba ny masoandro, ny ranomasina, ny sakafo isan-karazany, ary ny hetsika fialam-boly izay tsy azony ankafizina any Belarosia ihany koa.
Be dia be ny resaka momba ny zon’olombelona manerana izao tontolo izao, saingy amin’ity tranga ity, tsy misy olona miraharaha ny zon’ireto ankizy ireto…

Iza no mahalala raha tsy takatry ny olona tsara kokoa izany rehetra izany ankehitriny, na dia ireo izay mino aza fa ny “lojikan’ny fitaovam-piadiana sy ny ady” dia manapa-kevitra kokoa noho ny an’ny fandriampahalemana “tsy misy fitaovam-piadiana sy tsy misy fitaovam-piadiana”. https://www.vatican.va/content/leo-xiv/it/messages/peace/documents/20251208-messaggio-pace.html .

Tafaverina eto Italia izahay, ary ao am-ponay dia mitondra ity tantaram-pitiavana lava ity izahay, afaka miampita sisintany lavitra ary miatrika ny alina maizina sy mangatsiaka rehetra.

Toetrandro hafa no miandry anay, sakafo Mediteraneana bebe kokoa, saingy halahelo izany famihinana izany izahay, tsy misy teny, milaza izany rehetra izany.

Alessandro sy Maria Pia Manfridi

মিনস্ক থেকে ক্রনিকলস BENGALESE

সাত বছরের প্রেমকাহিনীর গল্প। যুদ্ধের যুক্তি কখন শান্তির কারণের জায়গায় আসবে?

লেখক: আলেসান্দ্রো এবং মারিয়া পিয়া মানফ্রিদি

Ingiustizie: cronache da Minsk

তিন দিন ধরে অবিরাম তুষারপাত হচ্ছে। তুষারের নীচে নববর্ষের আগের দিন।

মিনস্ক একটি দর্শনীয় স্থান, এর প্রশস্ত রাস্তাগুলি ঝলমলে আলো এবং ক্রিসমাসের প্রতীক দিয়ে সজ্জিত, সুইলাচ নদী এবং “অশ্রু দ্বীপ” এক হয়ে গেছে, সাদা রঙের এই বিস্তৃতি দ্বারা আলিঙ্গন করা হয়েছে যা শহরের কেন্দ্রকে আরও মনোমুগ্ধকর করে তোলে, স্কোয়ার এবং উদযাপনের জন্য সাজানো মঞ্চ থেকে আলো, রঙ এবং ক্রিসমাস ক্যারলগুলির সাথে।

“আমরা বেলারুশিয়ানরা এমন তুষারপাত দেখে পাঁচ বছর হয়ে গেছে। আমরা আর এতে অভ্যস্ত ছিলাম না। এটি আমাদেরও অবাক করে দিয়েছিল,” আমাদের তরুণ বন্ধু তানিয়া বলেন, যার সাথে আমরা নববর্ষের প্রাক্কালে তার স্বামী মোস এবং তাদের তিনটি তরুণ, প্রাণবন্ত, স্বর্ণকেশী সন্তানের সাথে দেখা করেছিলাম।

তানিয়া হল ইরিনা এবং ইভানের মেয়ে, যারা সেই পালক গৃহের পরিচালক যেখানে আমাদের শিশুদের শিশু হিসেবে স্বাগত জানানো হত এবং এখন তাদের লালন-পালন করছে।

এটি এমন একটি বন্ধুত্ব যা বছরের পর বছর ধরে টিকে আছে।

স্পষ্ট করে বলতে গেলে, সাতটি।

একসময়, “স্বাগত এবং পুনর্বাসন ভ্রমণ” ছিল।

এই প্রকল্পগুলি চেরনোবিল দুর্ঘটনার পর জন্মগ্রহণ করেছিল।

কয়েক দশক ধরে, বেলারুশিয়ান শিশুদের প্রজন্মের পর প্রজন্ম বিভিন্ন সমিতি দ্বারা আয়োজিত ভ্রমণের মাধ্যমে হাজার হাজার ইতালীয় পরিবার দ্বারা স্বাগত জানানো হয়েছে।

ভালোবাসা, গ্রহণযোগ্যতা এবং ভাগাভাগির চ্যানেল তৈরি করা হয়েছে।

এই শিশুদের মধ্যে অনেকেই, এখন প্রাপ্তবয়স্ক, তাদের হৃদয়ে ইতালির স্মৃতি এবং বছরের পর বছর ধরে তাদের স্বাগত জানানো পরিবারের সাথে সম্পর্ক ধরে রেখেছে।

আরও অনেকে দত্তক প্রক্রিয়ার মধ্য দিয়ে গেছে এবং আমাদের দেশে চলে এসেছে।

আমার মনে আছে যে স্বাগত প্রকল্পগুলি দত্তক প্রক্রিয়া থেকে আলাদা।

জাতীয় এবং আন্তর্জাতিক দত্তক প্রক্রিয়ায়, প্রাসঙ্গিক প্রতিষ্ঠানগুলি দত্তক দম্পতি এবং শিশুদের একত্রিত করার লক্ষ্যে একটি জটিল প্রক্রিয়া প্রদান করে, যার সময়সীমা শিশুদের উৎপত্তিস্থলের উপর নির্ভর করে বিভিন্ন সময়সীমার সাথে।

বাস্তবে, তবে, তাদের “নতুন জীবনের” সাথে খাপ খাইয়ে নেওয়া শিশু এবং দম্পতি উভয়ের জন্যই সহজ নয়, এবং কখনও কখনও এমনকি যন্ত্রণাদায়কও নয়।

প্রাতিষ্ঠানিক নিয়ম অনুসারে প্রয়োজনীয় সমস্ত বিশেষজ্ঞের মতামত থাকা সত্ত্বেও, বিভিন্ন উন্নয়নের “পরিকল্পনা” করা বা “ভবিষ্যদ্বাণী” করা সহজ নয়।

চেরনোবিল পারমাণবিক বিপর্যয়ের প্রতিকার প্রকল্প হিসাবে শুরু হওয়া বেলারুশিয়ান শিশুদের গ্রহণ একটি ভিন্ন চিত্র উপস্থাপন করে।

বেলারুশিয়ান পালক গৃহ এবং এতিমখানার পাশাপাশি জৈবিক পরিবার থেকে আসা শিশুদের, ডিসেম্বর থেকে জানুয়ারির মধ্যে এক মাস এবং গ্রীষ্মে তিন মাস, 7 থেকে 18 বছর বয়সীদের জন্য আয়োজক পরিবারগুলি স্বাগত জানায়।

এই অভিজ্ঞতা বন্ধন, জ্ঞান এবং ভাগাভাগি গড়ে তোলার সুযোগ দেয়, যা কখনও কখনও এতিম শিশুদের “নির্বাচিত” হওয়ার পরিবর্তে তাদের পরিবারকে “বাছাই” করতে পরিচালিত করে।

যদিও এটি কোনও দত্তক পরিবারের উদ্দেশ্য ছিল না, বা আইন প্রণেতার যুক্তিও ছিল না, এটি এমন একটি অনুভূতি যা কখনও কখনও এড়ানো যায় না, কারণ দত্তক প্রক্রিয়া শুরু হওয়ার এবং সন্তানের চূড়ান্ত স্থান নির্ধারণের মধ্যবর্তী সময় বেলারুশিয়ান শিশুদের দ্বারা উপভোগ করা স্থানের বছরগুলির সাথে অতুলনীয়।

আমার স্ত্রী এবং আমি ঘটনাক্রমে এই অভিজ্ঞতা শুরু করেছিলাম।

২০১৮ থেকে ২০১৯ সালের মধ্যে, আমরা চারবার একটি ছোট বেলারুশিয়ান শিশুকে আনন্দের সাথে আমাদের বাড়িতে স্বাগত জানিয়েছিলাম। ৭ থেকে ৮ বছর বয়স পর্যন্ত, সে সম্প্রতি বেলারুশে স্কুল শুরু করেছিল এবং ইতিমধ্যেই সাবলীলভাবে ইতালীয় ভাষা বুঝতে পেরেছিল এবং এটি বলতে শুরু করেছিল।

তারপর, ২০২০ সালে, কোভিড-১৯ এর কারণে প্রথমবারের মতো অভ্যর্থনা সুবিধা বন্ধ হয়ে যায়, যখন আমরা লকডাউনের মধ্যে ছিলাম।

২০২১ সালের মে মাসে, ইইউ বেলারুশকে অনুমোদন দেয়, সমস্ত ইইউ দেশে বেলারুশিয়ান এয়ারলাইন্সের ফ্লাইট নিষিদ্ধ করে, আবারও নাবালকদের পরিবারের জন্য ইতালিতে উড়ে যেতে বাধা দেয়।

Mi chiamo Sergej: lettera alle autorità italiane

২০২২ সাল থেকে, “বিশেষ অভিযান” শুরু হওয়ার পর থেকে, এর সাথে সম্পর্কিত উত্তেজনা – সুপরিচিত ভূ-রাজনৈতিক প্রেক্ষাপটে – ইইউ সদস্য রাষ্ট্র এবং বেলারুশের মধ্যে সম্পর্কের টানাপোড়েন সৃষ্টি করেছে, যার ফলে আরও বিমান নিষেধাজ্ঞা জারি করা হয়েছে এবং পরবর্তীতে এতিম নাবালকদের পালক গৃহ এবং এতিমখানায় রাখা হয়েছে।

এই নাবালকদের জন্য ফলাফল বিপর্যয়কর।

বেলারুশের “বেলারুশ রাষ্ট্রের সন্তান” হিসেবে বিবেচিত সাত হাজার অনাথ শিশু এবং কিশোর-কিশোরী, যাদের তাদের ইতালীয় পরিবার বছরের পর বছর ধরে আশ্রয় দিয়েছিল, টানা ছয় বছর ধরে এই সুযোগ থেকে বঞ্চিত হয়েছে।

অনেক প্রতিষ্ঠান বন্ধ হয়ে গেছে।

অনেক পরিবার আর এই প্রক্রিয়া চালিয়ে যাওয়ার ইচ্ছা পোষণ করেনি।

ইতালিতে ভবিষ্যতের স্বপ্ন দেখার পর, অনেক নাবালক, দুঃখজনকভাবে এই সুযোগগুলি তাদের অস্বীকার করতে দেখেছে, তাদের স্বপ্ন ভেঙে গেছে।

তাদের অনেকেই তাদের জন্মভূমিতে জীবনযাপনের জন্য এই বন্ধনগুলি ত্যাগ করার সিদ্ধান্ত নিয়েছিল।

বিপরীতে, কিছু সমিতি (পুয়ের সহ) এবং কিছু পরিবার টিকে ছিল।

কারো কারো জন্য, লক্ষ্যটি আরও কাছাকাছি ছিল, কারণ বছরের পর বছর ভ্রমণের পর, নাবালকরা প্রাপ্তবয়স্ক হওয়ার কাছাকাছি চলে আসছিল এবং এইভাবে তাদের ইচ্ছামতো ইতালিতে স্থায়ী হওয়ার সম্ভাবনা তৈরি হয়েছিল।

আমাদের মতো অন্যদের জন্য, যারা আগে এই শিশুটিকে স্বাগত জানানো, জানা এবং ভালোবাসা বৃদ্ধির আনন্দ পেয়েছিলেন, একটি কঠিন যাত্রা শুরু হয়েছিল, যা আজও অব্যাহত রয়েছে।

বাচ্চারা আর ইতালিতে উড়ে যেতে না পারায় (এরই মধ্যে, আমরা তাদের ছোট ভাইকেও “স্বাগত” জানিয়েছি), আমরা এই “দূরবর্তী সম্পর্ক” পরিচালনা করি ভিডিও কল এবং পরিদর্শনের মাধ্যমে যা আমরা নিয়মিতভাবে বছরে দুবার করি, বড়দিনের ছুটিতে এবং গ্রীষ্মে। আমাদের জন্য, প্রতিটি যাত্রা খুবই ক্লান্তিকর, অনিশ্চয়তায় পূর্ণ (এই অর্থে যে পোলিশ বা লিথুয়ানিয়ান সীমান্ত অতিক্রম করতে কয়েক ঘন্টা থেকে 48 ঘন্টা অপেক্ষা পর্যন্ত সময় লাগতে পারে…)।

যেমনটি উল্লেখ করা হয়েছে, মিনস্ক কেবল এই শীতেই নয়, তার “সাদা পরিবেশ” দিয়ে আমাদের মুগ্ধ করেছে, বরং ২০২১ সালের গ্রীষ্মে আমাদের প্রথম ভ্রমণের পর থেকেই।

এটি একটি রাজধানী শহর যেখানে বিশাল, ব্যস্ত রাস্তা, প্রচুর সবুজ, পার্ক এবং সাইকেল চালানোর পথ রয়েছে, যা খুবই পরিপাটি এবং পরিষ্কার।

আমরা মাটিতে একটি কাগজের টুকরোও দেখতে পাই না, ডামারে একটিও গর্তও দেখতে পাই না। ফুটপাতে, ফুলের বিছানা, গাছপালা এবং ফুলের উপস্থিতি দেখে আমরা তাৎক্ষণিকভাবে মুগ্ধ হয়ে যাই, সবই ভালোভাবে রক্ষিত।

পার্কগুলিতে, আমরা ছোট বাচ্চাদের সাথে শত শত তরুণীর সাথে দেখা করি।

আমাদের বেলারুশিয়ান বন্ধুরা আমাদের বলেছিল যে, তাদের রাষ্ট্রপতি জন্মহারকে উৎসাহিত করে এমন সামাজিক নীতি বাস্তবায়ন করেন: জন্মগ্রহণকারী প্রতিটি শিশুর জন্য, তাদের একটি বাড়ির খরচ বহন করতে বা বিশ্ববিদ্যালয়ে পড়াশোনা করতে আর্থিক সহায়তা প্রদান করা হয়।

শহরের কেন্দ্রটি জনাকীর্ণ এবং জনাকীর্ণ, যাদের অনেকেই তরুণ, যাদের ছিদ্র, ট্যাটু এবং পেটের বোতাম রয়েছে যা তাদের অন্যান্য ইউরোপীয় দেশের সমবয়সীদের মতো দেখায়।

আমরা নিজেদেরকে একটা প্রশ্ন জিজ্ঞাসা করেছি: এখানে মিনস্কে, সুপারমার্কেট এবং শপিং মলগুলি ইতালীয় এবং ইউরোপীয় পণ্য এবং ব্র্যান্ডে পরিপূর্ণ।

ইইউ কর্তৃক আরোপিত ১৯টি নিষেধাজ্ঞার প্যাকেজের সাথে, আমরা ভেবেছিলাম আমরা এর কোনওটিই পাব না।

তাহলে, এই নিষেধাজ্ঞাগুলি আসলে কাদের উপর প্রভাব ফেলে?

অবশ্যই এই কোম্পানিগুলি তাদের অর্থ প্রদান করছে না, যারা ব্যবসা চালিয়ে যাচ্ছে। অবশ্যই এমন কোম্পানিগুলি তাদের অর্থ প্রদান করছে না যারা অস্ত্র উৎপাদন বা ব্যবসা করে এবং সম্ভবত জ্বালানি নিয়ে অনুমান করে, যাদের লাভ সাম্প্রতিক বছরগুলিতে আকাশচুম্বী হয়েছে।

এমনকি নিষেধাজ্ঞার লক্ষ্যবস্তুতে থাকা ব্যক্তিরাও প্রভাবিত হচ্ছে না, কারণ গ্যাস ইইউর পরিবর্তে চীন এবং ভারতে বিক্রি করা হচ্ছে। https://youtu.be/8HDSnAr7eC0?feature=shared ।

তাহলে, কে তাদের অর্থ প্রদান করে?

“দরিদ্র”রা সবসময়ের মতো?

উল্লেখযোগ্যভাবে, এরা আমাদের আফ্রিকান বন্ধু, খাদ্য ও জ্বালানি খাতে “অনুমানের প্রভুদের” শিকার। কিন্তু শুধু তাই নয়!

প্রকৃতপক্ষে, ইউরোপীয় জনগোষ্ঠীও বাইডেনের অধীনে আমেরিকানদের তুলনায় বেশি অর্থ প্রদান করছে।

এটাও স্পষ্ট যে যদি বছরের পর বছর ধরে এবং ধারাবাহিক সরকারের অধীনে আমরা প্রতিরক্ষা ব্যয়ের জন্য জাতীয় বাজেটে কোটি কোটি ইউরো খুঁজে পাই, তবে অবশ্যই তাদের শিক্ষা, স্বাস্থ্যসেবা, গবেষণা এবং কল্যাণ থেকে সরিয়ে নিতে হবে।

এবং বিল এবং ভোগ্যপণ্যের দাম বৃদ্ধি পেলেও, প্রকৃত মজুরি (যারা এগুলি উপভোগ করে) এই বৃদ্ধি ধরে রাখতে পারে না এবং ইউরোপের লক্ষ লক্ষ পরিবার দারিদ্র্যের মধ্যে পড়ে গেছে। কেউ কেউ খাদ্য খরচ বেছে নিতে ওষুধের দাম কমিয়ে দিয়েছে।

এই নিষেধাজ্ঞার বিকৃত যুক্তির সর্বশেষ “জামানত শিকার”?

হ্যাঁ, তারা! এই সাত হাজার নাবালক এবং তাদের ইতালীয় “আশ্রয়দাতা পরিবার”।

আজ, এই সাত হাজারের মধ্যে, সম্ভবত মাত্র একশ বা তারও বেশি অবশিষ্ট রয়েছে, তাদের সাথে দেখা করতে বেলারুশে ভ্রমণকারী পরিবারের অধ্যবসায়ের জন্য ধন্যবাদ।

যাইহোক, এই সত্যটি লুকানো অর্থহীন যে তাদের শৈশব, একটি অমূল্য উপহার থেকে বঞ্চিত করা হয়েছে। আমি কেবল পারিবারিক স্নেহের কথা বলছি না, বরং রোদ, সমুদ্র, বিভিন্ন খাবার এবং অবসর কার্যকলাপের কথাও বলছি যা তারা বেলারুশে বস্তুনিষ্ঠভাবে উপভোগ করতে পারে না।

মানবাধিকার নিয়ে বিশ্বজুড়ে অনেক আলোচনা হচ্ছে, কিন্তু এই ক্ষেত্রে, এই শিশুদের অধিকার কেউ উপেক্ষা করেছে…

কে জানে আজ এই সবকিছু ভালোভাবে বোঝা যাচ্ছে না, এমনকি যারা বিশ্বাস করে যে “অস্ত্র ও যুদ্ধের যুক্তি” “নিরস্ত্র ও নিরস্ত্রীকরণ” শান্তির চেয়ে বেশি নির্ণায়ক। https://www.vatican.va/content/leo-xiv/it/messages/peace/documents/20251208-messaggio-pace.html .

আমরা ইতালিতে ফিরে এসেছি, এবং আমাদের হৃদয়ে আমরা এই দীর্ঘ প্রেমের গল্প বহন করছি, দূরবর্তী সীমান্ত অতিক্রম করতে এবং প্রতিটি অন্ধকার, ঠান্ডা রাতের মুখোমুখি হতে সক্ষম।

একটি ভিন্ন জলবায়ু আমাদের জন্য অপেক্ষা করছে, আরও ভূমধ্যসাগরীয় খাবার, কিন্তু আমরা সেই আলিঙ্গন মিস করব যা, শব্দ ছাড়াই, সবকিছু বলে দেয়।

আলেসান্দ্রো এবং মারিয়া পিয়া মানফ্রিদি

മിൻസ്കിൽ നിന്നുള്ള ദിനവൃത്താന്തം MALAYALAM

ഏഴു വർഷത്തെ പ്രണയകഥയുടെ കഥ. യുദ്ധത്തിന്റെ യുക്തി എപ്പോഴാണ് സമാധാനത്തിന്റെ കാരണങ്ങൾക്ക് വഴിമാറുക?

അലസ്സാൻഡ്രോയും മരിയ പിയ മൻഫ്രിഡിയും എഴുതിയത്

Ingiustizie: cronache da Minsk

മൂന്ന് ദിവസമായി ഇടതടവില്ലാതെ മഞ്ഞു പെയ്യുകയാണ്. മഞ്ഞിനടിയിൽ പുതുവത്സരാഘോഷം.

മിന്നുന്ന ലൈറ്റുകളും ക്രിസ്മസ് ചിഹ്നങ്ങളും കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ച വിശാലമായ തെരുവുകൾ, സ്വിലാക് നദിയും “കണ്ണുനീർ ദ്വീപും” ഒന്നായി മാറുന്ന മിൻസ്ക് ഒരു കാഴ്ചയാണ്, നഗരമധ്യത്തെ കൂടുതൽ ആകർഷകമാക്കുന്ന ഈ വെളുത്ത വിശാലതയാൽ ആശ്ലേഷിക്കപ്പെട്ടു, ചതുരങ്ങളിലൂടെയും ആഘോഷങ്ങൾക്കായി സജ്ജീകരിച്ച വേദികളിൽ നിന്നും വിളക്കുകൾ, നിറങ്ങൾ, ക്രിസ്മസ് കരോളുകൾ എന്നിവയിലൂടെ ഒഴുകുന്നു.
“ഞങ്ങൾ ബെലാറഷ്യക്കാർ അത്തരം മഞ്ഞുവീഴ്ച കണ്ടിട്ട് അഞ്ച് വർഷമായി. ഞങ്ങൾക്ക് അത് ഇനി പരിചിതമായിരുന്നില്ല. അത് ഞങ്ങളെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി,” പുതുവത്സരാഘോഷത്തിൽ ഭർത്താവ് മോസിനും അവരുടെ മൂന്ന് ചെറുപ്പക്കാരും, ചടുലരും, സുന്ദരന്മാരുമായ കുട്ടികളുമായി ഞങ്ങൾ കണ്ടുമുട്ടിയ ഞങ്ങളുടെ യുവ സുഹൃത്ത് ടാനിയ പറയുന്നു.
ഞങ്ങളുടെ കുട്ടികളെ കുട്ടികളായി സ്വാഗതം ചെയ്യുകയും ഇപ്പോൾ അവരെ വളർത്തുകയും ചെയ്യുന്ന ഫോസ്റ്റർ ഹോമിന്റെ മാനേജർമാരായ ഐറിനയുടെയും ഇവാന്റെയും മകളാണ് ടാനിയ.
വർഷങ്ങളായി നിലനിൽക്കുന്ന ഒരു സൗഹൃദമാണിത്.
ഏഴ്, കൃത്യമായി പറഞ്ഞാൽ.

ഒരുകാലത്ത്, “സ്വാഗത, പുനരധിവാസ യാത്രകൾ” ഉണ്ടായിരുന്നു.

ചെർണോബിൽ ദുരന്തത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് ഈ പദ്ധതികൾ പിറന്നത്.

പതിറ്റാണ്ടുകളായി, വിവിധ അസോസിയേഷനുകൾ സംഘടിപ്പിച്ച യാത്രകളിലൂടെ ആയിരക്കണക്കിന് ഇറ്റാലിയൻ കുടുംബങ്ങൾ ബെലാറഷ്യൻ കുട്ടികളുടെ തലമുറകളെ സ്വാഗതം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.

സ്നേഹത്തിന്റെയും സ്വീകാര്യതയുടെയും പങ്കിടലിന്റെയും ചാനലുകൾ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.

ഇപ്പോൾ മുതിർന്നവരായ ആ കുട്ടികളിൽ പലരും ഇറ്റലിയുടെ ഓർമ്മകൾ അവരുടെ ഹൃദയങ്ങളിലും വർഷങ്ങളായി അവരെ സ്വാഗതം ചെയ്ത കുടുംബങ്ങളുമായുള്ള ബന്ധത്തിലും സൂക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ട്.

മറ്റു പലരും ദത്തെടുക്കൽ പ്രക്രിയകളിലൂടെ കടന്നുപോയി നമ്മുടെ രാജ്യത്തേക്ക് താമസം മാറിയിട്ടുണ്ട്.

സ്വാഗത പദ്ധതികൾ ദത്തെടുക്കൽ പ്രക്രിയകളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമാണെന്ന് ഞാൻ ഓർക്കുന്നു.

ദേശീയ, അന്തർദേശീയ ദത്തെടുക്കൽ പ്രക്രിയയിൽ, ദത്തെടുക്കുന്ന ദമ്പതികളെയും കുട്ടികളെയും ഒരുമിച്ച് കൊണ്ടുവരാൻ ലക്ഷ്യമിട്ടുള്ള സങ്കീർണ്ണമായ ഒരു പ്രക്രിയ പ്രസക്തമായ സ്ഥാപനങ്ങൾ നൽകുന്നു, കുട്ടികളുടെ ഉത്ഭവ രാജ്യങ്ങളെ ആശ്രയിച്ച് വ്യത്യസ്ത സമയപരിധികൾ.

എന്നിരുന്നാലും, വാസ്തവത്തിൽ, അവരുടെ “പുതിയ ജീവിതവുമായി” പൊരുത്തപ്പെടുന്നത് കുട്ടികൾക്കും ദമ്പതികൾക്കും എളുപ്പമുള്ളതല്ല, ചിലപ്പോൾ വേദനാജനകവുമാണ്.

സ്ഥാപനപരമായ നിയന്ത്രണങ്ങൾ ആവശ്യപ്പെടുന്ന എല്ലാ സ്പെഷ്യലിസ്റ്റുകളുടെയും നിർദ്ദേശങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും, വിവിധ സംഭവവികാസങ്ങൾ “ആസൂത്രണം ചെയ്യുക” അല്ലെങ്കിൽ “പ്രവചിക്കുക” എളുപ്പമല്ല.

ചെർണോബിൽ ആണവ ദുരന്തത്തിനുള്ള പരിഹാര പദ്ധതികളായി ആരംഭിച്ച ബെലാറഷ്യൻ കുട്ടികളുടെ സ്വീകരണം തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ ഒരു ചിത്രം അവതരിപ്പിക്കുന്നു.

ബെലാറഷ്യൻ ഫോസ്റ്റർ ഹോമുകളിൽ നിന്നും അനാഥാലയങ്ങളിൽ നിന്നും ജൈവിക കുടുംബങ്ങളിൽ നിന്നും വരുന്ന കുട്ടികളെ ഡിസംബർ മുതൽ ജനുവരി വരെ ഒരു മാസവും വേനൽക്കാലത്ത് മൂന്ന് മാസവും, 7 മുതൽ 18 വയസ്സ് വരെ, ആതിഥേയ കുടുംബങ്ങൾ സ്വാഗതം ചെയ്തു.

ഈ അനുഭവം ബന്ധങ്ങൾ, അറിവ്, പങ്കിടൽ എന്നിവ കെട്ടിപ്പടുക്കാനുള്ള അവസരം നൽകി, ഇത് ചിലപ്പോൾ അനാഥരായ കുട്ടികളെ “തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെടുന്നതിന്” പകരം അവരുടെ കുടുംബങ്ങളെ “തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ” പ്രേരിപ്പിച്ചു.

ഇത് ഏതെങ്കിലും ദത്തെടുക്കുന്ന കുടുംബത്തിന്റെ ഉദ്ദേശ്യമോ നിയമസഭാംഗത്തിന്റെ യുക്തിയോ ആയിരുന്നില്ലെങ്കിലും, ഇത് ചിലപ്പോൾ ഒഴിവാക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു വികാരമാണ്, കാരണം ഒരു ദത്തെടുക്കൽ പ്രക്രിയയുടെ ആരംഭത്തിനും കുട്ടിയുടെ അന്തിമ സ്ഥാനനിർണ്ണയത്തിനും ഇടയിലുള്ള സമയം ബെലാറഷ്യൻ കുട്ടികൾ ആസ്വദിക്കുന്ന സ്ഥാനനിർണ്ണയ വർഷങ്ങളുമായി താരതമ്യപ്പെടുത്താനാവില്ല.

എന്റെ ഭാര്യയും ഞാനും ഈ അനുഭവം ആരംഭിച്ചത് യാദൃശ്ചികമായിട്ടാണ്.

2018 നും 2019 നും ഇടയിൽ, ഞങ്ങൾ സന്തോഷത്തോടെ നാല് തവണ ഒരു ചെറിയ ബെലാറഷ്യൻ കുട്ടിയെ ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിലേക്ക് സ്വാഗതം ചെയ്തു. 7 മുതൽ 8 വയസ്സ് വരെ, അവൻ അടുത്തിടെ ബെലാറസിൽ സ്കൂൾ ആരംഭിച്ചു, ഇതിനകം ഇറ്റാലിയൻ നന്നായി മനസ്സിലാക്കുകയും അത് സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങുകയും ചെയ്തു.

തുടർന്ന്, 2020 ൽ, കോവിഡ്-19 കാരണം സ്വീകരണ സൗകര്യങ്ങൾ ആദ്യമായി അടച്ചുപൂട്ടൽ സംഭവിച്ചു, ഞങ്ങൾ ലോക്ക്ഡൗണിനിടയിലായിരുന്നപ്പോൾ.

2021 മെയ് മാസത്തിൽ, EU ബെലാറസിന് അനുമതി നൽകി, എല്ലാ EU രാജ്യങ്ങളിലേക്കും ബെലാറഷ്യൻ എയർലൈൻ വിമാനങ്ങൾ നിരോധിച്ചു, കുടുംബങ്ങളെ സ്വീകരിക്കാൻ പ്രായപൂർത്തിയാകാത്തവർ ഇറ്റലിയിലേക്ക് പറക്കുന്നത് വീണ്ടും തടഞ്ഞു.

Mi chiamo Sergej: lettera alle autorità italiane

2022 മുതൽ, “സ്പെഷ്യൽ ഓപ്പറേഷൻ” ആരംഭിച്ചതോടെ, അതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട സംഘർഷങ്ങൾ – അറിയപ്പെടുന്ന ഭൗമരാഷ്ട്രീയ പശ്ചാത്തലത്തിൽ – EU അംഗരാജ്യങ്ങളും ബെലാറസും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെ വഷളാക്കി, ഇത് കൂടുതൽ വിമാന യാത്രാ നിരോധനത്തിനും തുടർന്ന് ഫോസ്റ്റർ ഹോമുകളിലും അനാഥാലയങ്ങളിലും പാർപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന അനാഥരായ പ്രായപൂർത്തിയാകാത്തവരെ തടയുന്നതിനും കാരണമായി.

ഫലം ഈ പ്രായപൂർത്തിയാകാത്തവർക്ക് വിനാശകരമായിരുന്നു.

ബെലാറസിലെ “ബെലാറഷ്യൻ രാജ്യത്തിന്റെ കുട്ടികൾ” എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഏഴായിരം അനാഥരായ കുട്ടികളും കൗമാരക്കാരും – വർഷങ്ങളായി ഇറ്റാലിയൻ കുടുംബങ്ങൾ ഏറ്റെടുത്തിരുന്നു, തുടർച്ചയായി ആറ് വർഷമായി ഈ അവസരം നിഷേധിക്കപ്പെട്ടു.

പല സംഘടനകളും അടച്ചുപൂട്ടി.
പല കുടുംബങ്ങൾക്കും ഇനി ഈ പ്രക്രിയ തുടരാൻ തോന്നിയിട്ടില്ല.

വർഷങ്ങളോളം കാത്തിരുന്നും കാത്തിരുന്നും, ഇറ്റലിയിൽ ഒരു ഭാവി സ്വപ്നം കണ്ടിട്ടും, നിരവധി പ്രായപൂർത്തിയാകാത്തവർക്ക് ഈ അവസരങ്ങൾ നിഷേധിക്കപ്പെടുന്നതും അവരുടെ സ്വപ്നങ്ങൾ തകർന്നതും ദാരുണമായി കണ്ടു.

അവരിൽ പലരും ഈ ബന്ധങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച് സ്വന്തം നാട്ടിൽ ജീവിതം നയിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു.

നേരെമറിച്ച്, ചില അസോസിയേഷനുകളും (പ്യൂർ ഉൾപ്പെടെ) ചില കുടുംബങ്ങളും തുടർന്നു.

ചിലർക്ക്, ലക്ഷ്യം കൂടുതൽ അടുത്തായിരുന്നു, കാരണം വർഷങ്ങളുടെ വികസനത്തിനുശേഷം, പ്രായപൂർത്തിയാകാത്തവർ പ്രായപൂർത്തിയാകാൻ അടുക്കുകയും അങ്ങനെ അവർ ആഗ്രഹിക്കുന്നതുപോലെ ഇറ്റലിയിൽ സ്ഥിരതാമസമാക്കാൻ യോഗ്യത നേടുകയും ചെയ്തു.

ഈ കുട്ടിയെ നേരത്തെ സ്വാഗതം ചെയ്യുന്നതിലും അറിയുന്നതിലും സ്നേഹിക്കുന്നതിലും സന്തോഷം അനുഭവിച്ച ഞങ്ങളെപ്പോലെ മറ്റുള്ളവർക്ക്, ഒരു കയറ്റ യാത്ര ആരംഭിച്ചു, അത് ഇന്നും തുടരുന്നു.

കുട്ടികൾക്ക് ഇനി ഇറ്റലിയിലേക്ക് പറക്കാൻ കഴിയാത്തതിനാൽ (അതിനിടയിൽ, ഞങ്ങൾ അവരുടെ ഇളയ സഹോദരനെയും “സ്വാഗതം” ചെയ്തിട്ടുണ്ട്), ക്രിസ്മസ് അവധിക്കാലത്തും വേനൽക്കാലത്തും ഞങ്ങൾ വർഷത്തിൽ രണ്ടുതവണ പതിവായി നടത്തുന്ന വീഡിയോ കോളുകളും സന്ദർശനങ്ങളും ഉപയോഗിച്ച് ഞങ്ങൾ ഈ “ദീർഘദൂര ബന്ധം” കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നു. ഞങ്ങളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, ഓരോ യാത്രയും വളരെ ക്ഷീണിപ്പിക്കുന്നതാണ്, അനിശ്ചിതത്വങ്ങൾ നിറഞ്ഞതാണ് (പോളിഷ് അല്ലെങ്കിൽ ലിത്വാനിയൻ അതിർത്തി കടക്കുന്നതിന് കുറച്ച് മണിക്കൂറുകൾ മുതൽ 48 മണിക്കൂർ കാത്തിരിപ്പ് വരെ എടുത്തേക്കാം…).

പറഞ്ഞതുപോലെ, മിൻസ്ക്, ഈ ശൈത്യകാലത്ത് മാത്രമല്ല, 2021 ലെ വേനൽക്കാലത്തെ ഞങ്ങളുടെ ആദ്യ യാത്ര മുതൽ, അതിന്റെ “വെളുത്ത അന്തരീക്ഷം” കൊണ്ട് ഞങ്ങളെ എപ്പോഴും ആകർഷിച്ചിട്ടുണ്ട്.

വിശാലവും തിരക്കേറിയതുമായ വഴികളും, സമൃദ്ധമായ പച്ചപ്പും, പാർക്കുകളും, ബൈക്ക് പാതകളും, വളരെ വൃത്തിയും വെടിപ്പുമുള്ള ഒരു തലസ്ഥാന നഗരമാണിത്.

നിലത്ത് ഒരു കടലാസ് കഷണമോ, അസ്ഫാൽറ്റിൽ ഒരു കുഴിയോ ഞങ്ങൾ കാണുന്നില്ല. നടപ്പാതകളിൽ, പുഷ്പ കിടക്കകളുടെയും, ചെടികളുടെയും, പൂക്കളുടെയും സാന്നിധ്യം ഞങ്ങളെ പെട്ടെന്ന് ആകർഷിച്ചു, എല്ലാം നന്നായി സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു.

പാർക്കുകളിൽ, കുട്ടികളെ വലിച്ചിഴച്ച നൂറുകണക്കിന് യുവതികളെ ഞങ്ങൾ കണ്ടുമുട്ടുന്നു.

അവരുടെ പ്രസിഡന്റ്, ഞങ്ങളുടെ ബെലാറഷ്യൻ സുഹൃത്തുക്കൾ ഞങ്ങളോട് പറഞ്ഞതുപോലെ, ജനനനിരക്കിനെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്ന സാമൂഹിക നയങ്ങൾ നടപ്പിലാക്കുന്നു: ജനിക്കുന്ന ഓരോ കുട്ടിക്കും, ഒരു വീടിന് പണം നൽകാനോ യൂണിവേഴ്സിറ്റി പഠനം നടത്താനോ സാമ്പത്തിക സഹായം നൽകുന്നു.

നഗര കേന്ദ്രം തിരക്കേറിയതും തിരക്കേറിയതുമാണ്, അവരിൽ പലരും ചെറുപ്പക്കാരാണ്, പിഞ്ചുകുത്തലുകൾ, ടാറ്റൂകൾ, ബെല്ലി ബട്ടണുകൾ എന്നിവ ഉപയോഗിച്ച് അവരെ മറ്റ് യൂറോപ്യൻ രാജ്യങ്ങളിലെ അവരുടെ സമപ്രായക്കാരെപ്പോലെ കാണിക്കുന്നു.

ഞങ്ങൾ സ്വയം ചോദിച്ച ഒരു ചോദ്യം ഇതാണ്: മിൻസ്കിൽ, സൂപ്പർമാർക്കറ്റുകളും ഷോപ്പിംഗ് മാളുകളും ഇറ്റാലിയൻ, യൂറോപ്യൻ ഉൽപ്പന്നങ്ങളും ബ്രാൻഡുകളും കൊണ്ട് നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

EU ഏർപ്പെടുത്തിയ 19 ഉപരോധ പാക്കേജുകൾ ഉള്ളതിനാൽ, ഇതൊന്നും കണ്ടെത്താൻ കഴിയില്ലെന്ന് ഞങ്ങൾ കരുതി.

അപ്പോൾ, ഈ ഉപരോധങ്ങൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ ആരെയാണ് ബാധിക്കുന്നത്?

തീർച്ചയായും അവർക്ക് ഈ കമ്പനികൾ പണം നൽകുന്നില്ല, എന്നിരുന്നാലും, അവർ വ്യാപാരം തുടരുന്നു. ആയുധങ്ങൾ ഉത്പാദിപ്പിക്കുകയോ വ്യാപാരം ചെയ്യുകയോ ചെയ്യുന്നതും ഒരുപക്ഷേ ഊർജ്ജത്തിൽ ഊഹക്കച്ചവടം നടത്തുന്നതുമായ കമ്പനികൾ തീർച്ചയായും അവർക്ക് പണം നൽകുന്നില്ല, അവരുടെ ലാഭം സമീപ വർഷങ്ങളിൽ കുതിച്ചുയർന്നു.

ഉപരോധങ്ങൾ ലക്ഷ്യമിടുന്നവരെ പോലും ഇത് ബാധിക്കുന്നില്ല, കാരണം EU-വിന് പകരം ചൈനയ്ക്കും ഇന്ത്യയ്ക്കും വാതകം വിൽക്കുന്നു. https://youtu.be/8HDSnAr7eC0?feature=shared .

അപ്പോൾ, ആരാണ് അവർക്ക് പണം നൽകുന്നത്?

“ദരിദ്രർ” എപ്പോഴും പോലെ?

ശ്രദ്ധേയമായി, ഇവർ നമ്മുടെ ആഫ്രിക്കൻ സുഹൃത്തുക്കളാണ്, ഭക്ഷ്യ, ഊർജ്ജ മേഖലകളിലെ “ഊഹക്കച്ചവടക്കാരുടെ” ഇരകൾ. എന്നാൽ അത് മാത്രമല്ല!

വാസ്തവത്തിൽ, ബൈഡന്റെ കീഴിൽ അമേരിക്കക്കാർ നൽകിയതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ പണം യൂറോപ്യൻ ജനതയും നൽകുന്നു.

വർഷങ്ങളോളം തുടർച്ചയായ സർക്കാരുകളുടെ കീഴിൽ പ്രതിരോധ ചെലവുകൾക്കായി ദേശീയ ബജറ്റുകളിൽ കോടിക്കണക്കിന് യൂറോ കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, അത് വിദ്യാഭ്യാസം, ആരോഗ്യ സംരക്ഷണം, ഗവേഷണം, ക്ഷേമം എന്നിവയിൽ നിന്ന് വഴിതിരിച്ചുവിടേണ്ടതുണ്ടെന്നും വ്യക്തമാണ്.

ബില്ലുകളുടെയും ഉപഭോക്തൃ വസ്തുക്കളുടെയും ചെലവ് ഉയരുമ്പോൾ, യഥാർത്ഥ വേതനം (അവ ആസ്വദിക്കുന്നവർക്ക്) ഈ വർദ്ധനവ് നിലനിർത്താൻ കഴിയില്ല, യൂറോപ്പിലെ ദശലക്ഷക്കണക്കിന് കുടുംബങ്ങൾ ദാരിദ്ര്യത്തിലേക്ക് വീണു. ഭക്ഷണച്ചെലവ് തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ ചിലർ മരുന്നുകളുടെ വില വെട്ടിക്കുറച്ചിട്ടുണ്ട്.

ഈ ഉപരോധങ്ങളുടെ വികലമായ യുക്തിയുടെ ഏറ്റവും പുതിയ “കൊളാറ്ററൽ ഇരകൾ”?

അതെ, അവർ! ഈ ഏഴായിരം പ്രായപൂർത്തിയാകാത്തവരും അവരുടെ ഇറ്റാലിയൻ “ഹോസ്റ്റ് കുടുംബങ്ങളും”.

ഇന്ന്, ഈ ഏഴായിരത്തിൽ, ഒരുപക്ഷേ നൂറോളം പേർ മാത്രമേ അവശേഷിക്കുന്നുള്ളൂ, അവരെ കാണാൻ ബെലാറസിലേക്ക് പോകുന്ന കുടുംബങ്ങളുടെ സ്ഥിരോത്സാഹത്തിന് നന്ദി.

എന്നിരുന്നാലും, അവർക്ക് അവരുടെ ബാല്യം നഷ്ടപ്പെട്ടു എന്ന വസ്തുത മറച്ചുവെക്കുന്നതിൽ അർത്ഥമില്ല, ഒരു വിലമതിക്കാനാവാത്ത സമ്മാനം. കുടുംബ വാത്സല്യത്തെക്കുറിച്ച് മാത്രമല്ല, സൂര്യപ്രകാശം, കടൽ, വൈവിധ്യമാർന്ന ഭക്ഷണങ്ങൾ, ബെലാറസിൽ അവർക്ക് വസ്തുനിഷ്ഠമായി ആസ്വദിക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒഴിവുസമയ പ്രവർത്തനങ്ങൾ എന്നിവയെക്കുറിച്ചും ഞാൻ സംസാരിക്കുന്നു.

ലോകമെമ്പാടും മനുഷ്യാവകാശങ്ങളെക്കുറിച്ച് ധാരാളം സംസാരമുണ്ട്, എന്നാൽ ഈ സാഹചര്യത്തിൽ, ഈ കുട്ടികളുടെ അവകാശങ്ങൾ ആരും അവഗണിച്ചിരിക്കുന്നു…

ഇന്ന് ഇതെല്ലാം നന്നായി മനസ്സിലായിട്ടില്ലെന്ന് ആർക്കറിയാം, “ആയുധങ്ങളുടെയും യുദ്ധത്തിന്റെയും യുക്തി” “നിരായുധീകരിക്കപ്പെട്ടതും നിരായുധീകരിക്കുന്നതുമായ” സമാധാനത്തേക്കാൾ നിർണായകമാണെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നവർക്ക് പോലും. https://www.vatican.va/content/leo-xiv/it/messages/peace/documents/20251208-messaggio-pace.html.

ഞങ്ങൾ ഇറ്റലിയിൽ തിരിച്ചെത്തി, വിദൂര അതിർത്തികൾ കടന്ന് ഓരോ ഇരുണ്ട, തണുത്ത രാത്രിയെയും നേരിടാൻ കഴിവുള്ള ഈ നീണ്ട പ്രണയകഥ ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ ഉണ്ട്.

വ്യത്യസ്തമായ ഒരു കാലാവസ്ഥ നമ്മെ കാത്തിരിക്കുന്നു, കൂടുതൽ മെഡിറ്ററേനിയൻ ഭക്ഷണം, പക്ഷേ വാക്കുകളില്ലാതെ ആ ആലിംഗനം നമുക്ക് നഷ്ടമാകും, എല്ലാം പറയുന്നു.

അലസ്സാൻഡ്രോയും മരിയ പിയ മൻഫ്രിഡിയും

Mambo ya Nyakati kutoka Minsk SWAHILI

Hadithi ya hadithi ya mapenzi ya miaka saba. Ni lini mantiki ya vita itaacha njia kwa sababu za amani?

na Alessandro na Maria Pia Manfridi

Ingiustizie: cronache da Minsk

Imekuwa ikinyesha theluji bila kukoma kwa siku tatu. Mkesha wa Mwaka Mpya chini ya theluji.
Minsk ni tamasha, huku mitaa yake mipana ikiwa imepambwa kwa taa zinazomulika na alama za Krismasi, Mto Svilač na “Kisiwa cha Machozi” vikiwa kitu kimoja, vikikumbatiwa na anga hili jeupe linalofanya katikati ya jiji kuwa la kupendeza zaidi, likiambatana na taa, rangi, na nyimbo za Krismasi zikipita katika viwanja na kutoka kwenye jukwaa zilizowekwa kwa ajili ya sherehe.

“Imekuwa miaka mitano tangu sisi Wabelarusi tulipoona theluji kama hiyo. Hatukuwa tumezoea tena. Ilitushangaza pia,” anasema Tania, rafiki yetu mchanga, ambaye tulikutana na mumewe Mose na watoto wao watatu wadogo, wachangamfu, na wenye nywele za blonde katika Mkesha wa Mwaka Mpya.

Tania ni binti wa Irina na Ivan, mameneja wa nyumba ya kulea ambapo watoto wetu walikaribishwa wakiwa watoto na sasa tunawalea.
Ni urafiki ambao umedumu kwa miaka mingi.

Saba, kwa usahihi.

Hapo zamani za kale, kulikuwa na “Safari za Kukaribisha na Kurekebisha Tabia.”

Miradi hii ilizaliwa baada ya janga la Chernobyl.

Kwa miongo kadhaa, vizazi vya watoto wa Belarusi vimekaribishwa na maelfu ya familia za Italia kupitia safari zilizopangwa na vyama mbalimbali.

Njia za upendo, kukubalika, na kushiriki zimeundwa.

Wengi wa watoto hao, sasa ni watu wazima, wameweka kumbukumbu ya Italia mioyoni mwao na uhusiano na familia zilizowakaribisha kwa miaka mingi.

Wengine wengi wamepitia michakato ya kuasili na kuhamia nchi yetu.

Nakumbuka kwamba miradi ya kukaribisha ni tofauti na michakato ya kuasili.

Katika mchakato wa kuasili kitaifa na kimataifa, taasisi husika hutoa mchakato mgumu unaolenga kuwaleta wanandoa walioasili na watoto pamoja, kwa vipindi tofauti kulingana na nchi za asili ya watoto.

Hata hivyo, kwa kweli, kuzoea kwao “maisha yao mapya” si rahisi, na wakati mwingine hata bila maumivu, kwa watoto na wanandoa.

Si rahisi “kupanga” au “kutabiri” maendeleo mbalimbali, licha ya mchango wa wataalamu wote wanaohitajika na kanuni za taasisi.

Mapokezi ya watoto wa Belarusi, ambayo yalianza kama miradi ya kurekebisha janga la nyuklia la Chernobyl, yanatoa picha tofauti kabisa.

Watoto hao, wanaotoka katika nyumba za kulea watoto za Belarusi na vituo vya watoto yatima pamoja na familia za kibaolojia, walikaribishwa na familia zenye makao kwa mwezi mmoja kati ya Desemba na Januari na miezi mitatu wakati wa kiangazi, kuanzia umri wa miaka 7 hadi 18.

Uzoefu huu ulitoa fursa ya kujenga uhusiano, maarifa, na kushiriki, ambayo wakati mwingine ilisababisha watoto yatima “kuchagua” familia zao, badala ya “kuchaguliwa.”

Ingawa hii haikuwa nia ya familia yoyote ya kuasili, wala mantiki ya mbunge, ni hisia ambayo wakati mwingine haiwezi kuepukwa, kwa sababu muda kati ya mwanzo wa mchakato wa kuasili na uwekaji wa mwisho wa mtoto haulinganishwi na miaka ya uwekaji inayofurahiwa na watoto wa Belarusi.

Mimi na mke wangu tulianza uzoefu huu kwa bahati.

Kati ya 2018 na 2019, tulimkaribisha kwa furaha nyumbani kwetu mtoto mdogo wa Kibelarusi mara nne. Kuanzia umri wa miaka 7 hadi 8, alikuwa ameanza shule hivi karibuni huko Belarusi na tayari alikuwa akielewa Kiitaliano kwa ufasaha na alikuwa anaanza kukizungumza.

Kisha, mnamo 2020, kufungwa kwa kwanza kwa vituo vya mapokezi kulitokea kutokana na COVID-19, tulipokuwa katikati ya amri ya kutotoka nje.

Mnamo Mei 2021, EU iliidhinisha Belarusi, ikipiga marufuku safari za ndege za ndege za Belarusi kwenda nchi zote za EU, na tena kuwazuia watoto wadogo kuruka hadi Italia kwenda kwa familia zinazowahifadhi.

Mi chiamo Sergej: lettera alle autorità italiane

Tangu 2022, kwa kuanza kwa “Operesheni Maalum,” mvutano unaohusiana nayo – katika muktadha unaojulikana wa kijiografia – umeathiri uhusiano kati ya Nchi Wanachama wa EU na Belarusi, na kusababisha marufuku zaidi ya ndege na kuzuiwa kwa watoto yatima waliowekwa katika nyumba za malezi na vituo vya watoto yatima.

Matokeo yamekuwa mabaya sana kwa watoto hawa wadogo.
Watoto na vijana elfu saba yatima—wanaochukuliwa kuwa “watoto wa jimbo la Belarusi” huko Belarusi—ambao walikuwa wamechukuliwa na familia zao za Italia kwa miaka mingi, wamenyimwa fursa hii kwa miaka sita mfululizo.

Mashirika mengi yamefungwa.
Familia nyingi hazijahisi tena kama kuendelea na mchakato huo.
Watoto wengi wadogo, baada ya miaka ya kutamani na kusubiri, wakiota mustakabali nchini Italia, wameona kwa huzuni fursa hizi zikinyimwa, ndoto zao zikivunjika.

Wengi wao waliamua kuacha uhusiano huu ili kuishi maisha yao katika nchi yao.

Kinyume chake, baadhi ya vyama (ikiwa ni pamoja na Puer) na baadhi ya familia viliendelea.

Kwa baadhi, lengo lilikuwa karibu zaidi, kwa sababu baada ya miaka ya maendeleo, watoto walikuwa wanakaribia utu uzima na hivyo kustahili kutulia Italia walivyotaka.

Kwa wengine, kama sisi, ambao tulikuwa na furaha ya kumkaribisha, kumjua, na kumpenda mtoto huyu mapema, safari ya kupanda mlima ilianza, safari inayoendelea hadi leo.

Kwa kuwa watoto hawawezi tena kuruka hadi Italia (wakati huo huo, pia “tumemkaribisha” mdogo wao), tunasimamia “uhusiano huu wa masafa marefu” kwa simu za video na ziara tunazofanya mara mbili kwa mwaka, wakati wa likizo ya Krismasi na wakati wa kiangazi. Kwetu sisi, kila safari ni ya kuchosha sana, imejaa kutokuwa na uhakika (kwa maana kwamba kuvuka mpaka wa Poland au Lithuania kunaweza kuchukua mahali popote kuanzia saa chache hadi kusubiri kwa saa 48…).

Minsk, kama ilivyotajwa, imekuwa ikituvutia kila wakati, si tu wakati huu wa baridi, na “mazingira yake meupe,” bali tangu safari yetu ya kwanza katika msimu wa joto wa 2021.

Ni mji mkuu wenye njia kubwa na zenye shughuli nyingi, kijani kibichi kingi, mbuga, na njia za baiskeli, nadhifu na safi sana.

Hatuoni hata kipande kimoja cha karatasi ardhini, wala shimo moja kwenye lami. Kwenye njia za watembea kwa miguu, tuliguswa mara moja na uwepo wa vitanda vya maua, mimea, na maua, vyote vikiwa vimetunzwa vizuri.

Katika mbuga, tunakutana na mamia ya wanawake vijana wakiwa na watoto wadogo.

Rais wao, kama marafiki zetu wa Belarusi walivyotuambia, hutekeleza sera za kijamii zinazohimiza viwango vya kuzaliwa: kwa kila mtoto anayezaliwa, msaada wa kifedha hutolewa ili kuwasaidia kulipia nyumba au kufuata masomo ya chuo kikuu.

Kituo cha katikati mwa jiji kimejaa watu, wengi wao wakiwa vijana, wenye kutoboa, tatoo, na vifungo vya tumbo vinavyowafanya waonekane kama wenzao katika nchi zingine za Ulaya.

Swali moja tulilojiuliza ni hili: hapa Minsk, maduka makubwa na maduka makubwa yamejaa bidhaa na chapa za Italia na Ulaya.

Kwa vifurushi 19 vya vikwazo vilivyowekwa na EU, tulidhani hatutapata chochote kati ya hivi.

Kwa hivyo, vikwazo hivi vinaathiri nani hasa?

Hakika hawalipwi na makampuni haya, ambayo, hata hivyo, yanaendelea kufanya biashara. Hakika hawalipwi na makampuni yanayozalisha au kufanya biashara ya silaha na labda kubashiri kuhusu nishati, ambayo faida zake zimepanda juu katika miaka ya hivi karibuni.

Hata wale wanaolengwa na vikwazo wenyewe hawaathiriwi, kwani gesi inauzwa kwa China na India badala ya EU. https://youtu.be/8HDSnAr7eC0?feature=shared .

Kwa hivyo, ni nani anayewalipa?

“Maskini” kama kawaida?

Kwa maana, hawa ni marafiki zetu wa Kiafrika, waathiriwa wa “mabwana wa uvumi” katika sekta za chakula na nishati. Lakini si hivyo tu!

Kwa kweli, idadi ya watu wa Ulaya pia wanalipa zaidi ya Wamarekani chini ya Biden.

Pia ni wazi kwamba ikiwa kwa miaka mingi na chini ya serikali zilizofuata tumegundua mabilioni ya euro katika bajeti za kitaifa za kulipia matumizi ya ulinzi, lazima ziondolewe kutoka kwa elimu, huduma ya afya, utafiti, na ustawi.

Na ingawa gharama ya bili na bidhaa za watumiaji huongezeka, mishahara halisi (kwa wale wanaofurahia) haiwezi kuendeleza ongezeko hili, na mamilioni ya familia barani Ulaya zimeanguka katika umaskini. Baadhi wamepunguza dawa ili waweze kuchagua gharama za chakula.

“Waathiriwa wa hivi karibuni wa dhamana” wa mantiki potofu ya vikwazo hivi?

Ndiyo, wako hivyo! Watoto hawa elfu saba na “familia zao za wenyeji” za Kiitaliano.

Leo, kati ya hawa elfu saba, labda mia moja tu wamebaki, kutokana na uvumilivu wa familia zinazosafiri kwenda Belarusi kukutana nao.

Hata hivyo, haina maana kuficha ukweli kwamba wamenyimwa utoto wao, zawadi isiyo na kifani. Sizungumzii tu kuhusu mapenzi ya kifamilia, lakini pia kuhusu jua, bahari, vyakula mbalimbali, na shughuli za burudani ambazo hawawezi kufurahia Belarusi.

Kuna mazungumzo mengi duniani kote kuhusu haki za binadamu, lakini katika kesi hii, haki za watoto hawa zimepuuzwa na mtu yeyote…

Nani anajua kama haya yote hayaeleweki vyema leo, hata na wale wanaoamini kwamba “mantiki ya silaha na vita” ni muhimu zaidi kuliko ile ya amani “isiyo na silaha na isiyo na silaha”. https://www.vatican.va/content/leo-xiv/it/messages/peace/documents/20251208-messaggio-pace.html .

Tumerudi Italia, na mioyoni mwetu tunabeba hadithi hii ndefu ya mapenzi, yenye uwezo wa kuvuka mipaka ya mbali na kukabiliana na kila usiku wa giza na baridi.
Hali ya hewa tofauti inatusubiri, chakula zaidi cha Mediterania, lakini tutakosa kukumbatia hilo, bila maneno, linasema yote.

Alessandro na Maria Pia Manfridi