Cari lettori, « Gli antichi la chiamavano “l’ora del lupo”. È l’ora in cui muoiono più persone e ne nascono di più. In questo momento, gli incubi ci assalgono. E quando ci svegliamo, abbiamo paura.» ― Johan Borg in “L’ora del lupo” “Strategia.” La guerra con l’Iran ha generato un intenso dibattito sulla strategia: chi ce l’ha e chi no. Che aspetto ha una strategia praticabile in un periodo caratterizzato dal declino di una potenza egemone, da molteplici fronti di conflitto internazionale, da conflitti interni in corso che costituiranno punti di svolta cruciali per le guerre internazionali più ampie, dall’ascesa e dalla competizione tra potenze di medio livello, dalla rinascita di minacce transnazionali come gruppi jihadisti e cartelli, da popolazioni in fermento e da una scarsa supervisione o applicazione di norme rigorose sull’uso della violenza? La risposta è molto soggettiva, ma anche in questo caso, ci sono alcuni aspetti della strategia e del suo sviluppo che volevo approfondire. Li presento sotto forma di elenco perché questo rende il discorso coerente e scorrevole.Di recente ho letto una traduzione più recente de “Il Principe” del nostro vecchio amato Niccolò Machiavelli. La fantastica traduzione è di Tim Parks, così come l’introduzione. Sapevate che l’accoglienza riservata a “Il Principe” (e in realtà alla vita di Machiavelli) non fu delle migliori? Fu considerato piuttosto scandaloso perché propugnava l’adozione di codici morali diversi, più “permissivi”, in contraddizione con il Cristianesimo (e per di più era nato come “Sui Principati”, un’opera che trattava delle forme di amministrazione subnazionale, e per questo amerò sempre Niccolò). In realtà, Machiavelli si arricchì con romanzi e opere teatrali a sfondo erotico. E sebbene fosse noto per essere un consigliere perspicace, le pratiche da lui suggerite venivano adottate solo a volte con successo, altre volte fallivano. “Il Principe” parla di come manipolare per ottenere vantaggi a breve termine, ma anche di come essere realistici riguardo alle prospettive e alla strategia. E a volte essere realistici significa prepararsi al fallimento. Park sostiene in modo convincente che “Il Principe” tratta di come i tratti della personalità dei leader possano “integrarsi positivamente o negativamente con determinate circostanze storiche” (p. xix), e perbacco, questa situazione in Iran sarebbe un pasto completo per Machiavelli.Ho letto anche Sun Tzu e (parafrasando) quando il nemico attacca, ti mostra la sua debolezza. Droni, assassinii e blocchi non sono una strategia. Possono far parte di una strategia militare complessiva, ma da soli non possono esercitare una pressione sufficiente per rovesciare il governo (che è debole ma sta per essere sommerso di denaro!). C’era un’inerzia in questa guerra: gli stessi eventi si ripetevano all’infinito, anche se di breve durata. E poi, il continuo susseguirsi di domande del tipo “è finita?” ogni 20 minuti. Che modo incredibilmente stupido di condurre un conflitto. Come minimo, Pete Hegseth dovrebbe essere licenziato. Non lo sarà. Mi viene in mente una scena di “L’imperatore: la caduta di un autocrate” di Ryszard Kapuściński, in cui l’incapacità dei governatori regionali di Hailé Selassié di fermare una devastante carestia in Etiopia causò la morte di milioni di sudditi. Anziché ammettere di aver nominato le persone sbagliate con risultati devastanti, Selassie le promuove, facendo apparire la carestia come parte integrante della sua strategia, attuata con successo.I punti deboli di Donald Trump sono la sua facilità ad annoiarsi e il desiderio di isolarsi dai costi. Il suo punto di forza è la capacità di comportarsi come un boss mafioso frettoloso. Non ha pensato molto al di là del suo vantaggio (la forza militare) e, come un boss mafioso, non c’è una strategia: c’è solo la minaccia e l’uso della violenza. Se non sfrutta questo vantaggio, è solo un presidente problematico e impopolare che ha accelerato il declino dell’influenza globale del suo paese. Può ignorarlo, anche se il resto del paese non può. Ciò che ha fatto l’Iran è stato abbandonare la sua precedente architettura di potere e concentrarsi invece sull’obiettivo collettivo. Come scrive Hamidreza Azizi in un articolo del Time : “ciò che è emerso in Iran è una diversa architettura di leadership, in cui il potere viene esercitato attraverso istituzioni e reti che si sono riconfigurate per soddisfare le esigenze della guerra e del confronto prolungato”. Questo non potrebbe accadere negli Stati Uniti perché l’architettura del potere è concentrata sul non annoiare o infastidire Trump.Il conto della strategia di Trump in Iran è arrivato, e i costi superano i benefici. L’Iran ne trarrà vantaggio, ma gli Stati del Golfo hanno subito un costo immediato enorme: Trump chiede una normalizzazione immediata dei rapporti con Israele. Gli Accordi di Abramo restano in piedi. Secondo alcune fonti, gli Stati del Golfo non sono entusiasti di questo sviluppo. Cosa abbiamo imparato? Benjamin Netanyahu ha bisogno di questo successo per rimanere al potere, e il modo in cui si sono svolti i fatti tra Trump e gli iraniani significa che nessuno dei due obiettivi che Stati Uniti e Israele volevano raggiungere (rimuovere l’uranio e/o rovesciare il regime) si sarebbe concretizzato. Pertanto, gli Stati Uniti presentano un nuovo obiettivo e si comportano come se fosse sempre stata la scelta giusta. Ancora una volta, questo ribadisce che – nonostante tutte le affermazioni contrarie e il peso e l’importanza degli Stati del Golfo – Israele rimane il più importante per gli Stati Uniti. Ma l’Arabia Saudita – in diversi momenti – ha spinto il conflitto per poi ritirarsi a causa dei costi interni ed economici. È stata, nella migliore delle ipotesi, incoerente ed esitante, eppure aspira all’egemonia regionale. Se il regime dell’Arabia Saudita vuole superare l’Iran e gli Emirati Arabi Uniti, sviluppare il Mar Rosso e plasmare i prossimi 30 anni nel Golfo, dovrà comportarsi di conseguenza. Altrimenti, altri – come l’Iran – saranno ben lieti di seminare il caos.Sebbene le proteste a Gaza, in Palestina e persino contro la guerra in Iran siano recentemente diminuite (ne abbiamo registrate 69.000 dal 2022 al mese scorso), hanno assunto una geografia interessante. Lo Yemen registra il maggior numero di queste proteste, con oltre 17.000 partecipanti; il Marocco presenta la tendenza più significativa alla normalizzazione anti-israeliana, con oltre 6.000 proteste. Queste proteste sono comuni e attive in tutto il mondo arabo (costituendo oltre il 50% delle proteste totali) e stanno cambiando la posizione sugli Accordi di Abramo, negando che Israele abbia permesso ai leader arabi di dimostrare di ascoltare il proprio popolo (quantomeno). Era una crisi per la quale avevano una risposta, e quella risposta era “OK, va bene. Israele è cattivo” (a prescindere dalla loro interpretazione della strategia israeliana, né dal loro forte desiderio di vedere Hamas, Hezbollah e altri distrutti). Ma ora una normalizzazione forzata li farà apparire come attori politici di secondo piano. L’opinione pubblica si calma quando si vince. Ma chi ha vinto qui? Al momento, gli iraniani. La situazione non potrebbe essere più desolante per gli stati del Golfo, né per gli Stati Uniti in generale.Un po’ fuori tema, ma sono molto interessato all’idea del “mercato del lavoro in contesti di conflitto”. Esistono diverse ricerche su come i gruppi armati crescano attraverso il reclutamento, l’allineamento ideologico e la coercizione, ecc., ma le nuove ricerche si concentrano su come “farsi una carriera in una dittatura”. In un nuovo libro di Christian Gläßel e Adam Scharpf, “Making a Career in Dictatorship: The Secret Logic behind Repression and Coups” (Farsi una carriera in una dittatura: la logica segreta dietro la repressione e i colpi di stato), gli autori esaminano i tirapiedi e le tirapiedi dell’autocrazia. La loro ricerca, riassunta qui dal New York Times , suggerisce che sono i “mediocri” a essere ben contenti di svolgere il loro lavoro all’interno dell’autocrazia e di trincerarsi nella sua burocrazia. Per questi “perdenti leali”, l’autocrazia offre un ambiente non competitivo e, poiché sono così mediocri nel loro lavoro, non c’è rischio di colpi di stato interni da parte del management intermedio. Trovo questa tesi allo stesso tempo affascinante e terrificante, soprattutto quest’ultimo aspetto.Appunti e nozioniChe fine ha fatto l’epidemia di oppioidi negli Stati Uniti? Nessuno ne parla più e, dopo una mia ricerca approfondita (ovvero, una semplice ricerca su Google), ho notato che la maggior parte degli articoli risale a diversi anni fa. Ma dov’è finita? Se è stata debellata, perché non si celebrano i successi in termini di salute pubblica? I lettori abituali sapranno che spesso esco dal mio piccolo mondo di ricerche per chiedermi: “Dove sono finiti x, y o z?”. La mia ultima domanda era: “Che fine ha fatto Q-Anon?”. Esigo ancora una risposta: leggo un sacco di allarmismo morale al riguardo e merito una soluzione! Il mio gruppo di lettura femminile locale, composto da vicine di casa meravigliose e comprensive, leggerà “La strega” di Marie Ndiaye per il nostro prossimo incontro, ed è fenomenale. Dopo il mio sfogo del mese scorso e la continua “autopsia vivente” che sta avvenendo sull’amministrazione Starmer, mi sono imbattuta in questa interessante riflessione di Albert Dolan sulla discrepanza tra gli enti pubblici e i cittadini in merito ai risultati attesi dalle politiche. L’articolo esprime un concetto molto chiaro, costantemente assente nel dibattito pubblico irlandese e britannico. Di fronte a una politica concepita per affrontare una questione o un problema sociale, i cittadini si chiederanno: “Abbiamo ottenuto ciò per cui abbiamo pagato?”. Mentre gli enti pubblici responsabili dell’attuazione della politica si chiederanno: “Abbiamo rispettato le regole?”. Questa discrepanza tra risultato e processo è alla base di tanta frustrazione e sfiducia che si è diffusa tra i cittadini nei confronti del governo. “Seguire la procedura” non è mai una buona risposta e non è un fine a sé stesso. Ho guardato ininterrottamente “Legends” su Netflix con mio padre malato, ed è stato fantastico!Webinar ACLEDLa flotta ombra russa: elusione delle sanzioni e guerra ibrida si incontrano Il 28 maggio, ACLED ha ospitato un webinar per discutere i risultati di uno dei suoi ultimi rapporti: “La flotta ombra russa rappresenta una minaccia costante di guerra ibrida in mare” . Il webinar ha esplorato come la flotta ombra russa sia diventata una piattaforma attiva per la guerra ibrida, implicata nel sabotaggio di cavi sottomarini, nel lancio di droni da ricognizione su basi militari e aeroporti e in un’escalation del gioco del gatto e del topo con gli stati europei nel Baltico e nel Mare del Nord. Il webinar è stato moderato da Andrea Carboni, responsabile dell’analisi di ACLED, e ha visto la partecipazione di Witold Stupnicki, analista senior di ACLED per l’Europa e l’Asia centrale e autore del rapporto, e Mathieu Boulègue, ricercatore senior del programma di difesa e sicurezza transatlantica presso il Center for European Policy Analysis. Se ve lo siete persi, potete guardare la registrazione . Organizzeremo un webinar sul nostro nuovo East Asia Monitor l’11 giugno e un altro sulla sicurezza delle attività minerarie nel Sahel il 23 luglio. Consultate la nostra pagina Eventi e Webinar per ulteriori informazioni.Seleziona ACLED tra i media!Il reportage di Witold sulla flotta ombra russa ha riscosso un grande successo mediatico. Newsweek gli ha dedicato un intero articolo. Siamo stati inoltre entusiasti di constatare che l’articolo di Newsweek in cui veniva citato Sherwan Ali è stato ampiamente diffuso.InSight Crime ha utilizzato i dati di ACLED per mappare gli attacchi contro presunte imbarcazioni di narcotrafficanti nei Caraibi e nel Pacifico, The Guardian ha utilizzato i nostri dati sulle vittime in Myanmar e sull’offensiva israeliana nel Libano meridionale , The Economist ha utilizzato i nostri dati sulle proteste in Asia dall’inizio della guerra in Iran, Al Jazeera ha utilizzato i dati di ACLED in un articolo sui marinai iraniani uccisi durante la guerra tra Stati Uniti e Israele e Reuters ha utilizzato i nostri dati per mappare la violenza dei militanti in Mali.In merito alla situazione in Mali, Héni Nsaibia ha rilasciato dichiarazioni al Financial Times e al Telegraph . Ha inoltre parlato con la CNN del ritiro delle forze russe dal Mali.Jalale Getachew Birru è stato citato in un articolo di Le Monde sulle tensioni tra Sudan ed Etiopia. Ha anche parlato con France 24 delle vittime nello stato del Nilo Azzurro in Sudan.Nasser Khdour è stato citato da Bloomberg in un articolo sul controllo di Gaza da parte di Israele.Olha Polishchuk ha parlato ad Al Jazeera del crescente utilizzo di droni da parte di Ucraina e Russia, mentre Tiziano Breda ha rilasciato un’intervista al Guardian sull’impiego di droni militarizzati da parte di gruppi armati in Colombia.Infobae ha ripreso alcune informazioni dal nostro webinar di aprile “Dopo El Mencho: dinamiche di successione del CJNG e futuro della sicurezza in Messico” . Se ve lo siete persi, potete guardare la registrazione .Prof. Clionadh Raleigh, CEO ACLED (Dati sulla localizzazione e sugli eventi dei conflitti armati)Conflitti di interesse ― Nuovo episodioAll’88° giorno della guerra con l’Iran, il professor Clionadh Raleigh analizza una fase caratterizzata più dalla paralisi che dai progressi. Clionadh analizza la fine del blocco di internet in Iran dopo mesi di restrizioni, ciò che rivela sulla presa di Teheran sul dissenso interno e perché l’ultimo ciclo di colloqui di pace tra Stati Uniti e Iran rimane intrappolato in una rete di agende contrastanti. Washington, Tel Aviv, Riyadh, Doha, Abu Dhabi e gli stati del Golfo tirano in direzioni diverse e questa frattura sta avvelenando qualsiasi percorso verso un accordo reale. Dall’Iran, la conversazione si sposta sulla Russia. Mentre la guerra con i droni rimodella il campo di battaglia ucraino, Clionadh analizza cosa significhi concretamente sul campo la crescente disperazione di Mosca e cosa comporti per una guerra che non accenna a risolversi.Presentato da ACLED, ora disponibile in streaming su tutte le principali piattaforme .

Cari lettori,

“Datti una regolata” – Trump a Papa LeoneLa situazione è davvero tesa, vero? Dagli Stati Uniti al Medio Oriente, dal Regno Unito all’Ucraina, si respira aria di tensione.

Sono stato di recente in Florida, ed è il luogo perfetto per sperimentare fisicamente una palpabile tensione geopolitica. Perché, vi chiederete? Perché l’intero ambiente – le piante, l’acqua, l’aria, gli animali – sembra urlare alla gente: “Andatevene. Non vivete qui. Non è un posto per umani” (nota: nessuno ascolta). Ogni pianta che vedo ha spine, gli animali hanno squame, l’aria è densa e grigia, l’acqua è incontrollabile. E questa raffica di urla silenziose mi tiene in costante allerta. Eppure, come ben detto nel libro “ Cartoline dall’orlo del baratro “, almeno qui il mio mondo interiore corrisponde al mio mondo esteriore.

La tensione è reale, e non solo perché ci troviamo in una situazione di elevata violenza e di incertezza. È anche la consapevolezza che non ci stiamo muovendo verso un risultato/soluzione/stato prevedibile. Ho riflettuto molto sul perché ci sia tanta divergenza di opinioni su come affrontare queste sfide (e opportunità) geopolitiche, e credo che dobbiamo confrontarci con gli effetti pubblici della corruzione sui conflitti. Per corruzione intendo le pratiche e la percezione di essa, in modi piccoli e grandi, nella politica, nell’economia e nella società. La corruzione quotidiana che fa credere alla gente di pagare il prezzo delle decisioni e dei benefici ottenuti da un piccolo gruppo, o che non ci siano conseguenze per coloro che esercitano il potere. E per conflitto intendo la violenza che ci circonda qui e ora, non in luoghi lontani. Sono in arrivo cambiamenti radicali nella violenza, e questi richiederanno sostegno alla sicurezza e alla violenza di Stato, reclutamento nei servizi di sicurezza, impegno verso obiettivi politici a breve e lungo termine e un accordo condiviso su quale conflitto sia legittimo e quale no.

L’atteggiamento e la posizione dell’opinione pubblica nei confronti della violenza e dei conflitti non sono certo la conseguenza principale della corruzione, ma ne rappresentano comunque una possibile conseguenza, e visto che siete qui per riflettere sui conflitti, unitevi alla discussione.

La mia tesi centrale è questa: le persone accettano il conflitto e i suoi costi quando credono che il loro sacrificio conti, quando vedono che il loro sostegno è essenziale e che i benefici, presenti o futuri, sono reali. Lo accettano quando sanno che la sicurezza nazionale è un obiettivo condiviso che merita l’impegno e il sostegno di una persona. Ma quando i cittadini non riescono più a collegare le decisioni dei loro leader a un beneficio tangibile per il loro paese, e i costi continuano ad aumentare, quella determinazione crolla. La fiducia nella leadership politica si erode. E quando le persone credono che la loro società o il loro sistema politico abbiano un disperato bisogno di cambiamento, eppure nulla cambia, crescono l’apatia e la rabbia, anziché l’azione. È allora che il tessuto sociale inizia a sfilacciarsi. La corruzione con cui le persone sono costrette a convivere ha ormai privato le persone della loro capacità di agire. E coloro che hanno perso questa capacità la cercano. La politica estremista offre questa promessa. Ma la politica estremista non ripristina mai la cooperazione; la sostituisce con giochi di potere – interni ed esterni – e, sempre più spesso, con la violenza.

La mia preoccupazione più generale è che qualcosa di fondamentale sia cambiato nel funzionamento delle nostre società, e questo cambiamento ci ha resi pericolosamente impreparati a ciò che ci aspetta. Con il riallineamento del potere globale, il nostro tenore di vita diminuirà e scopriremo che le nostre istituzioni di sicurezza non sono in grado di ristabilire l’ordine laddove esso crolla. La qualità delle nostre idee politiche – e di coloro che le rappresentano e ci rappresentano – continuerà a deteriorarsi. Nessuno verrà a risolvere la situazione. Chi diceva che ci sarebbe riuscito ha fallito, e fallirà di nuovo.

Perderemo la nostra autonomia. Diventeremo più attenti alle nostre differenze che a ciò che ci unisce. Ci isoleremo, ci frammenteremo e ci radicalizzeremo.

I cambiamenti interni sono già visibili negli Stati Uniti e nel Regno Unito. Ho scelto questi due paesi perché li conosco, ma anche perché rappresentano un esempio emblematico di questo declino. Ciò che ne consegue è un declino dell’influenza, della stabilità e della cooperazione internazionale che questi paesi non hanno né la coesione né la credibilità per arrestare. Gli stati più potenti continueranno a condurre guerre senza fine e senza una logica coerente, mentre presiederanno a condizioni interne sempre più disperate. Gli stati meno potenti scivoleranno nell’irrilevanza, e molti continueranno a comportarsi come se l’irrilevanza fosse una scelta di principio. Avremo bisogno di una straordinaria resilienza per superare ciò che ci aspetta, e noi non ce l’abbiamo.

Alcuni di questi problemi possono essere fermati, soprattutto le tensioni familiari. Si possono fermare applicando lo stato di diritto. Forse ricorderete questo concetto, un po’ datato: le società hanno delle regole, tutti sono soggetti ad esse e, quando queste regole vengono violate, le conseguenze vengono applicate in modo equo e trasparente. Chi fa rispettare la legge deve farlo senza pregiudizi, in modo scrupoloso e deve esserne a sua volta vincolato.

Il riconoscimento selettivo delle regole – e la loro applicazione selettiva – sono ormai forme comuni di corruzione. È corrotto quando l’applicazione della legge e le sue conseguenze dipendono dall’identità o dall’appartenenza politica. Lo stesso vale per la mentalità di massa che si diffonde online, dove idee degradanti prendono piede senza controllo: crescente antisemitismo, radicalizzazione, misoginia estrema. Non si tratta di nuovi odi. Sono veleni antichi che trovano nuovi canali di diffusione. E poiché si diffondono attraverso piattaforme non controllate da alcuna istituzione, le persone che ne subiscono le conseguenze non hanno ricorso né alcun arbitro.

Ma questo va oltre la debolezza del governo e le pessime decisioni in materia di nomine. Quando i media danno spazio a persone che mascherano il furto come protesta o il loro oltraggioso bigottismo come “semplici domande”, spacciando la loro insensata moralità selettiva per un commento degno di essere ascoltato, ciò conferma ciò che milioni di persone già sospettano: che siamo un pubblico inerme per i deliri di idioti dell’élite, spacciati per pensiero. Su altre piattaforme, la destra americana urla come un matto contro chiunque abbia un’opinione diversa dalla sua. La sinistra americana si sta rovinando con la sua politica di controllo del pensiero. L’estrema sinistra britannica sta sovvertendo ogni regola di convivenza civile che mi venga in mente. E tutti loro, ai margini, celebrano atti di omicidio, che siano commessi da un agente statale o da un attivista disturbato per strada.

A che scopo? A nessuno scopo. Non ha senso. Stiamo assistendo alla dissoluzione dei legami tra i cittadini – e tra i cittadini e chi li governa – quando un numero sufficiente di persone giunge alla conclusione che le regole non valgono, che i loro istinti politici più bassi li giustificano e che tutti gli altri si comportano allo stesso modo, non c’è più nulla che possa arginare l’ondata di anarchia.

Come si collega tutto questo alla violenza? Lasciatemi elencare i modi. Chi detiene un potere immenso ha scatenato agenti del caos contro di noi , e pochissimi al potere prendono sul serio le proprie responsabilità. Quanto siamo lontani da attacchi progettati per massimizzare i profitti di Polymarket? L’esistenza stessa di Polymarket è una forma di corruzione. In quanti modi le persone possono essere raggirate da truffe consentite ?

Quante volte gruppi privilegiati e considerati “intoccabili” si sono scatenati in atti di violenza mentre la società era distratta, senza subire alcuna conseguenza per il loro opportunismo? Quante persone vulnerabili sono state radicalizzate online prima di essere uccise in sparatorie pubbliche? Quanti atti di violenza sono stati ottimizzati grazie all’intelligenza artificiale ? Quante volte i governi locali e nazionali hanno evitato scelte scomode in merito a radicalizzazione, estremismo, immigrazione e limiti dell’inclusione, fino a quando le conseguenze non si sono manifestate in omicidi pubblici?

È questo che corrode una società: il degrado di ciò per cui le persone credono valga la pena lottare, dei sacrifici che sono disposte a fare e di chi sono disposte a sostenere. Cosa possiamo fare? Siate il cambiamento che volete vedere nel mondo . Non avete molto potere, ma un po’ ce l’avete.

Appunti e nozioni

Oggi niente cammello, ma un topo . Tuttavia, niente batte questo coccodrillo .

So che la maggior parte di queste donne vivrà in una casa tra 10 anni e probabilmente sarà sposata , ma potrebbero non andare d’accordo con i loro mariti. Se prendiamo sul serio il problema della radicalizzazione e dell’apatia maschile, dobbiamo anche prendere sul serio l’impatto sulle donne: anche se le soluzioni sono diverse, non sono opposte (la crescita aiuta tutti). Queste signore hanno ragione su molti punti.

Ho ripetuto un milione di volte che ho bisogno di una “moglie”, ma mio marito proprio non vuole assumersi la responsabilità della gestione della nostra vita. Candidature aperte.

Ci vuole davvero qualcosa di speciale, e qualcuno di particolare, per essere più detestati di Keir Starmer, ma Polanski ci è riuscito .

L’Irlanda ha inviato l’ esercito per fronteggiare i manifestanti contro il carburante . Per l’amor del cielo, forse ricorderete che gli irlandesi pensavano che quando Trump ha suggerito questa linea d’azione sulle proteste per la giustizia sociale…

Quindi, gli irlandesi sono OSSESSIONATI da come parlano gli altri irlandesi perché ci chiediamo sempre: “Hai perso la testa con il tuo accento americano/britannico (sono gli unici che ci interessano)?”. L’irlandese Morgan McSweeney, ex capo di gabinetto del Primo Ministro Starmer (che ha la mia eterna ammirazione, non mi importa cosa dica la gente), non aveva mai parlato in pubblico fino alla settimana scorsa, nonostante sia stato lui a rivoluzionare (per un brevissimo periodo) il Partito Laburista britannico (un compito ingrato e faticoso, organizzare una vera e propria banda di bastardi). Comunque, ha parlato , e la sua voce era quella che tutti noi assumiamo una volta usciti dalla politica. Forse ha preso lezioni di dizione. Un plauso però alla voce di Emily Thornberry, che è di classe. Per il resto, queste audizioni sono una completa e totale perdita di tempo, ma mi danno più opportunità di leggere Patrick Maguire , che è bravissimo.

Webinar ACLED

Insurrezioni connesse: l’evoluzione globale dei gruppi jihadisti

Unisciti ad ACLED il 14 aprile alle 14:00 CET | 13:00 Londra per un webinar sulle sovrapposizioni tra i movimenti jihadisti in Africa, Medio Oriente e Asia centrale. Esamineremo le tendenze comuni nel modo in cui i gruppi operano e valuteremo come gli sviluppi in una regione si ripercuotono ben oltre il loro contesto immediato, per fornire uno sguardo comparativo su come queste reti si evolvono, quali modelli comuni stanno emergendo e cosa ciò significhi per i futuri rischi per la sicurezza e le risposte politiche. Registrati ora per partecipare .

Seleziona ACLED tra i media! Ho parlato con The New Arab del blocco nello Stretto di Hormuz. Nel corso dell’ultimo mese, Al Jazeera ha interpellato i nostri ricercatori e analisti senior. Hanno parlato con Bassel Doueik degli attacchi israeliani in Libano ; con Héni Nsaibia dell’escalation di violenza in Mali ; e con Witold Stupnicki degli attacchi ucraini contro le raffinerie di petrolio in Russia . Hanno inoltre utilizzato i dati di ACLED in articoli riguardanti le vittime in Libano , le operazioni del JNIM in Mali , gli attacchi contro i civili in Nigeria e i tre anni di guerra in Sudan .Bassel ha rilasciato dichiarazioni anche al Wall Street Journal , alla BBC News e alla CBC News .Héni è stato inoltre citato in questo articolo di Defence Web sugli attacchi di Boko Haram e dello Stato Islamico della Provincia dell’Africa Occidentale contro le basi militari in Nigeria, in un articolo di Bloomberg sulle elezioni in Benin e in questo rapporto di Human Rights Watch sui crimini di guerra e i crimini contro l’umanità in Burkina Faso.La rivista The Economist ha utilizzato i dati di ACLED nel suo articolo “La teoria dei giochi alla base della violazione dei cessate il fuoco” .Jalale Getachew Birru ha condiviso le sue intuizioni con Deutsche Welle in un articolo sulla guerra in Sudan. Infine, non perdetevi i commenti di Ladd Serwat sulla violenza politica in Nigeria pubblicati sul New York Times, il loro riferimento ad ACLED in questo articolo sul Myanmar, o l’utilizzo dei dati di ACLED nelle loro mappe per un articolo sulla guerra in Medio Oriente. Prof. Clionadh Raleigh, CEO ACLED (Dati sulla localizzazione e sugli eventi dei conflitti armati)

Conflitti di interesse – Nuovo episodio

Mentre la guerra in Ucraina continua, il presidente Zelensky ha visitato i paesi del Golfo per raccogliere fondi per il costoso conflitto, vendendo le competenze ucraine nel campo dei droni.

In questo episodio di “Conflitti di interesse”, la CEO di ACLED, la professoressa Clionadh Raleigh, e l’analista senior di ACLED per l’Europa e l’Asia centrale, Witold Stupnicki, analizzano come l’Ucraina sia diventata leader mondiale nella tecnologia dei droni da guerra e come le tattiche ucraine di successo siano state utilizzate da Hezbollah e altri.Presentato da ACLED, ora disponibile in streaming su tutte le principali piattaforme .

Cari lettori,

“Ciò che non si può evitare, va accolto con favore.” ― William Boyd, Brazzaville Beach

Molte volte studiosi e analisti hanno riflettuto sulla sorprendente sopravvivenza del regime iraniano. Attraverso gli sconvolgimenti rivoluzionari della fine degli anni ’70, la lunghissima e sanguinosa guerra con l’Iraq negli anni ’80, le continue lotte di potere interne, le sanzioni, gli attacchi della superpotenza mondiale, l’infiltrazione israeliana nelle sue élite e ora le decapitazioni di massa e le distruzioni, l’Iran e la sua dittatura militare sono riusciti a mantenere un elevato grado di coerenza e controllo interno. Questo non equivale a stabilità politica, e certamente non è garantito che continui. Eppure ci troviamo ancora una volta a riflettere su come il regime riesca a mantenere l’allineamento interno dal livello locale a quello centrale. O forse no?

Mentre scrivo, esiste la possibilità che il conflitto tra Stati Uniti e Israele si stia risolvendo (come ha lasciato intendere il presidente Trump il 1° aprile ); ma è altrettanto probabile che si tratti di un bluff e che entrambi i Paesi si troveranno invischiati in una guerra irrisolvibile per diversi anni. Il problema centrale è che un Iran rinvigorito, indebolito e più estremista è un vicino molto pericoloso e destabilizzante, ma lo è altrettanto un Iran distrutto, frammentato e internamente caotico. Per evitare entrambi gli scenari è necessario che il regime iraniano mantenga una certa coesione interna, pur essendo indebolito al punto da garantire una stabilità funzionale, ma non di più. Ciò significa che rimarrà in vigore un sistema di repressione che, come minimo, terrorizzerà i propri cittadini.

Per riassumere la situazione attuale: in 32 giorni si sono verificati quasi 5.000 attacchi in 18 paesi, con 1.524 vittime. L’Iran ha subito il 73,9% di tutti gli attacchi (oltre 3.600) e l’88,4% delle vittime (1.347). La sola provincia di Teheran ha registrato quasi 800 attacchi. Tuttavia, la rappresaglia iraniana è geograficamente estesa e in gran parte inefficace (dal punto di vista militare). L’Iran ha colpito 14 paesi con oltre 560 attacchi in uscita, causando almeno 70 vittime. I sistemi missilistici degli stati del Golfo e di Israele hanno intercettato la stragrande maggioranza dei proiettili in arrivo, oltre 619 volte.

Cosa abbiamo imparato sui conflitti durante questo periodo? L’Iran ha sfruttato a proprio vantaggio il tempo e le perturbazioni economiche, utilizzando la geografia e l’economia della regione. Le infrastrutture energetiche rappresentano un obiettivo primario per l’Iran in tutto il Golfo. ACLED ha registrato 163 eventi legati al settore energetico negli stati del Golfo, che hanno colpito raffinerie di petrolio (BAPCO, Mina al-Ahmadi, SAMREF Yanbu, Fujairah), impianti di GNL (Ras Laffan), aeroporti (Dubai, Kuwait, Bahrein), porti (Jebel Ali, Shuaiba, Salalah) e centrali elettriche (Sabiya, Doha Ovest), perlopiù a causa di attacchi con droni.

Attualmente l’Iran gode di un forte potenziale di entrate energetiche, il che gli consente di finanziare la guerra in modo piuttosto efficace. Secondo quanto riportato da funzionari statunitensi, lo Stretto di Hormuz è stato minato con il dispiegamento da parte dell’Iran di circa 12 mine magnetiche Maham 3 e Maham 7. Laddove la posizione geografica non favorisce gli obiettivi iraniani e vengono utilizzati i porti al di fuori dello Stretto di Hormuz (ad esempio, Fujairah negli Emirati Arabi Uniti, le opzioni sul Mar Rosso per l’Arabia Saudita), l’Iran ha iniziato a colpire anche queste zone, compromettendo così le relazioni regionali.Tra gli altri evidenti vantaggi dell’Iran figurano il suo vastissimo apparato di sicurezza interna e le sue milizie regionali (tutte colpite più volte nell’ultimo anno). Assistiamo all’emergere di una “divisione del lavoro”: il Libano come teatro di un conflitto radicato tra Israele e Hezbollah; gli Houthi disposti a interrompere occasionalmente le rotte marittime alternative per il trasporto di energia (ad esempio, Bab al-Mandab); le milizie irachene allineate con l’Iran che causano enormi problemi alle infrastrutture e al personale statunitense, nonché alla politica interna irachena. Come già evidenziato nel nostro podcast sull’espansione regionale del conflitto nell’ultimo mese, la sicurezza interna dell’Iraq è stata sacrificata a favore di quella dell’Iran.

A quanto pare, il modo in cui viene combattuta questa guerra ha solo arricchito e rafforzato l’Iran. Ciò è sorprendente, considerando la pervasività degli attacchi contro l’Iran e il suo regime nell’ultimo mese. In particolare, i vertici del governo iraniano sono stati decimati. Israele ha ucciso diversi livelli di funzionari iraniani , sia nelle principali potenze nazionali, sia nelle aree regionali e nelle autorità locali. Israele ha una lunga storia di utilizzo di assassinii per eliminare i leader di gruppi violenti, e si tratta di una tattica efficace per cambiare il corso di una guerra. Tuttavia, è più efficace per destabilizzare i gruppi insurrezionali che gli Stati. Per gli insorti, spesso accelera la fine della guerra in modi favorevoli all’opposizione statale, spesso riduce l’intensità del conflitto e raramente provoca violenze di reazione. Ma, soprattutto, il motivo per cui è efficace per gli insorti è che la decapitazione altera la gerarchia del potere e del processo decisionale, creando un vuoto di potere. I sistemi statali non solo hanno élite di rimpiazzo (spesso, addirittura troppe, che aspirano al ruolo di leader), ma qualsiasi Stato che rischi di essere decapitato avrà strategie per risolvere rapidamente il vuoto di potere.

L’Iran si era preparato a un simile attacco, sebbene improbabile con tale precisione e intensità. Questi preparativi hanno consentito una certa coerenza interna e un certo grado di indipendenza locale, soprattutto per quanto riguarda il controllo esercitato sulle province. Il regime esercita ancora un’enorme forza interna: delle 1.047 proteste registrate in Iran – la più grande ondata di proteste prolungate durante la crisi – il 99,2% è a favore del regime, passando dal lutto per la morte di Ali Khamenei (Fase 1) al sostegno alla successione di Mojtaba Khamenei (Fase 4). Sei proteste contro il regime sono state registrate e represse con la forza letale. Praticamente tutte le 1.047 proteste seguono schemi identici, il che suggerisce un coordinamento centralizzato piuttosto che una mobilitazione spontanea. L’Iran ha giustiziato pubblicamente manifestanti anti-regime a partire da gennaio e ha intensificato gli arresti per condivisione di informazioni e dissenso. Si stima che 1.441 persone siano state arrestate in Iran per spionaggio, affiliazione monarchica, documentazione dei danni causati dai bombardamenti, utilizzo di Starlink e invio di filmati a media stranieri. Almeno otto arresti menzionano esplicitamente i dispositivi internet satellitari Starlink, a dimostrazione del fatto che il regime considera internet via satellite una grave minaccia per l’intelligence, in quanto permette il coordinamento degli attacchi e la fuga di informazioni. La popolazione iraniana non avrebbe modo di approfittare di un’eventuale debolezza del regime. Persino un’unità paramilitare ferita è molto più forte di un cittadino disarmato.

Questo regime è tutto ciò che il Corpo delle Guardie Rivoluzionarie Islamiche (IRGC) e i Basij hanno a disposizione, e una rete di clientelismo è strutturata per avvantaggiare direttamente questi lealisti . Inoltre, non esistono vie d’uscita riconosciute a livello internazionale per coloro che desiderano disertare. Quindi, sebbene vi siano segnali di indebolimento interno del regime – tra cui l’impossibilità di comunicare e incontrarsi, l’assenza di luoghi di ritrovo – e sebbene sia evidente che il Mossad sia profondamente radicato nel sistema, esistono anche modi in cui questo regime può continuare a trarne vantaggio. Più denaro l’Iran guadagna con il sistema di pedaggi nello Stretto, più aiuti riceve dalla Russia, più coloro che non sono direttamente colpiti dall’Iran desiderano tornare a fonti energetiche più economiche, e più a lungo durerà questa situazione.

Per chiarire, esistono almeno quattro possibili scenari per la fine della guerra.

1. Il primo scenario prevede il crollo delle Guardie Rivoluzionarie, il che causerebbe caos e catastrofi nella regione: migrazioni di massa, insurrezioni e un’instabilità prolungata che destabilizzerebbe l’intera area per un decennio.
2. La seconda ipotesi è che il regime continui una guerra di logoramento e che gli Stati Uniti si ritirino semplicemente perché non ne vale la pena, lasciando in Iran un governo molto più estremista. Questo è ciò che sta accadendo attualmente. Tale scenario porrà fine al ruolo globale che ci si aspetta dagli Stati del Golfo come centri finanziari, energetici e turistici, terrà in ostaggio i prezzi dell’energia e porterà a una proliferazione di milizie filo-iraniane in tutto il Golfo e a una massiccia e continua repressione interna.
3. La terza possibilità è che il regime cambi perché la popolazione lo richiede. Questa ipotesi è molto improbabile, dato che dimostrano scarso rispetto sia per la propria popolazione che per la regione nel suo complesso.
4. L’ultima possibilità è che il regime sia così debole da cedere e apportare modifiche alle proprie politiche, diventando uno stato fragile ma contenuto, accerchiato dai suoi vicini sospettosi e militarizzati. Questa ipotesi sembra improbabile, ma è anche il miglior risultato potenziale per tutti. Tutti gli scenari si basano su diverse direzioni intraprese dalle Guardie Rivoluzionarie. Qualsiasi cosa accada in Iran, a meno che non si modifichi la strategia e la coesione delle Guardie Rivoluzionarie.

Le crisi possono consolidare i sistemi anziché trasformarli. Questa, in particolare, ha spinto le élite del regime verso una maggiore coesione, e sia Mosca che Pechino continuano a sostenere le partnership economiche e strategiche dell’Iran. Non si è instaurato un nuovo “equilibrio di potere” al termine di questa crisi, il che significa che ogni tipo di relazione sta cambiando nel Golfo, nel Corno d’Africa e tra gli Stati Uniti e i suoi numerosi alleati, con i quali ha forti tensioni. Questo squilibrio – in un periodo di mutamenti geopolitici – è la crepa che farà crollare il muro in Medio Oriente e nel Corno d’Africa.

Per aggiornamenti e per accedere ai nostri dati quotidiani sulla crisi, consultate la nostra pagina sugli aggiornamenti relativi alla guerra in Iran .

Appunti e nozioni

Nonostante scherzi sul fatto che io porti solo cattive notizie, sono rimasto comunque sconvolto dal flusso di informazioni di questo mese. Nel complesso, però, consiglio vivamente la lettura di chi commenta la guerra e la politica (senza confondere le due cose): Iran Analytica di Hamidreza Azizi, Amit Segal, Andrew Fox e Nadav Eyal . Anche Benoit Faucon del Wall Street Journal è eccellente.

In genere, in questi momenti mi rifugio nei libri di Agatha Christie, che uso come una sorta di coperta di conforto mentale; li consiglio sempre caldamente in qualsiasi forma.

Ma torniamo alla fine dei tempi: voglio dire, per l’amor di Dio …

Vi consiglio di guardare questo ottimo e breve documentario sulle forze somale e la loro lotta contro lo Stato Islamico nel nord . Gli Stati Uniti hanno svolto un lavoro importante in Somalia, ma i recenti cambiamenti potrebbero stravolgerlo, soprattutto ora che l’ISIS si sente incoraggiato. Un’eccellente ricerca sulla branca somala dell’ISIS rivela : “L’ufficio regionale di Al-Karrar dello Stato Islamico ha sede in Somalia almeno dalla fine del 2018, ed è solo uno dei tanti ‘uffici’ sotto la Direzione Generale delle Province dello Stato Islamico che fungono da strutture di comando regionali organizzate per coordinare tutte le attività e le operazioni dello Stato Islamico in una specifica area . Il raggio d’azione di Al-Karrar comprende tutta l’Africa orientale, centrale e meridionale, dove contribuisce a supervisionare e gestire tutte le ‘province’, le reti e le attività di supporto ufficiali dello Stato Islamico”. Questo film include l’utilizzo del versatile cammello, quindi la menzione di questo mese è a posto.

Se state cercando qualcosa da guardare con i vostri figli durante le vacanze di Pasqua, posso consigliarvi (forse non è proprio il termine giusto…) la miniserie su Chernobyl di qualche anno fa. I bambini hanno imparato qualcosa di importante su questo disastro, e io e Sam abbiamo concluso che dovrebbero soprattutto conoscere la lenta e subdola influenza della lealtà e dell’ideologia verso i partiti politici e i loro molteplici modi di distruggere vite umane.

Se non amate la distruzione ma vi piacciono le tragedie, potreste considerare la visione di Saipan , un film sulla Coppa del Mondo di rugby allenata dall’Irlanda sotto la guida di Roy Keane. È un film molto valido, anche se di nicchia! Un ottimo esempio di come, pur non avendo torto, si possa comunque perdere.

Webinar ACLEDIl fronte orientale: ripercussioni regionali della guerra con l’IranUnisciti ad ACLED il 16 aprile, alle 13:00 a Londra | alle 14:00 a MadridLa guerra in Iran sta generando ripercussioni ben oltre il Medio Oriente, con l’Asia meridionale particolarmente esposta. Il conflitto ha comportato rischi considerevoli per il vicino Pakistan, esacerbando le già esistenti preoccupazioni per la sicurezza nella turbolenta provincia del Balochistan, mentre il Pakistan è impegnato in un conflitto attivo con l’Afghanistan. Le divisioni settarie esistenti potrebbero inoltre essere sfruttate da gruppi militanti per fomentare l’instabilità.Unisciti a noi per un webinar di grande attualità che analizzerà come il conflitto con l’Iran interagisce con le dinamiche dei conflitti esistenti in Pakistan e Afghanistan. Questa discussione esplorerà l’interazione tra i conflitti regionali, il ruolo dei gruppi armati e le più ampie ripercussioni sociali. Registrati qui.Libano in crisi: dinamiche di escalation e scenari futuriNelle scorse settimane, il Libano è tornato a essere un punto centrale in un confronto regionale sempre più ampio tra Iran, Stati Uniti e Israele. L’intensificarsi degli attacchi israeliani nel Libano meridionale, in particolare lungo il fiume Litani, insieme agli attacchi contro infrastrutture civili a Beirut, alimentano i timori di una più ampia escalation che ricordi l’invasione del 1982.Il webinar analizza le conseguenze dell’escalation tra Iran, Stati Uniti e Israele in Libano, l’evoluzione dei modelli di violenza, il posizionamento di Hezbollah e di altri attori, e i rischi futuri per il Libano e per l’intera regione. Guarda qui.

Seleziona ACLED tra i media!Siamo stati citati regolarmente dai media, dato che un numero crescente di testate giornalistiche utilizza i nostri dati per realizzare reportage sulla situazione in Medio Oriente. Per citare solo alcuni esempi, i dati di ACLED sono stati utilizzati per mappare e monitorare il conflitto da testate come il Washington Post , il New York Times , Al Jazeera , la BBC e The Economist .Sono stato ospite del podcast Battle Lines del Telegraph e sono stato citato dall’emittente nazionale irlandese, la RTÉ , e dall’emittente nazionale sudafricana, la SABC .Proseguendo con la copertura della guerra, Luca Nevola è stato citato in questo articolo della CNN , Muaz al-Abdullah ha rilasciato un’intervista a Deutsche Welle , l’ Associated Press ha utilizzato i nostri dati nei suoi reportage, il Telegraph ha utilizzato i dati di ACLED in questo articolo di cronaca e anche il Wall Street Journal ha citato i nostri dati.Nasser Khdour ha rilasciato un’intervista al Guardian per un articolo sulle operazioni delle milizie palestinesi sostenute da Israele contro Hamas.Bloomberg ha fatto riferimento ai dati di ACLED nel suo articolo “Perché dovresti preoccuparti dell’altra guerra al confine con l’Iran”.Reuters ci ha citato in un articolo sulle campagne di sequestro di persona condotte dal JNIM in Africa occidentale.Héni Nsaibia ha rilasciato un’intervista a Deutsche Welle per un articolo sulle insurrezioni jihadiste in Nigeria.Ladd Serwat ha rilasciato un’intervista a Deutsche Welle sull’utilizzo dei droni kamikaze nella Repubblica Democratica del Congo.Human Rights Watch ha fatto riferimento alla nostra panoramica regionale sull’Africa di marzo.La CNN ha fatto riferimento al fatto che classifichiamo l’Ecuador tra i 10 paesi più violenti al mondo.Su Mon è stato ampiamente citato in questo articolo di Al Jazeera sulla guerra civile in Myanmar, e hanno utilizzato i nostri dati in un altro articolo .Prof. Clionadh Raleigh, CEOACLED (Dati sulla localizzazione e sugli eventi dei conflitti armati)

Conflitti di interesse – Nuovo episodioDopo il discorso del presidente Trump, ci chiediamo: qual è l’obiettivo finale?Nell’edizione odierna di Conflitti di Interesse, la Prof.ssa Clionadh Raleigh analizza gli ultimi sviluppi della guerra con l’Iran ed esamina i possibili scenari futuri.Presentato da ACLED, ora disponibile in streaming su tutte le principali piattaforme .

Guillermo Jesús Kowalski

https://www.religiondigital.org/poliedro_y_periferia-_guillermo_jesus_kowalski/secuestro-santisimo-sacramento_132_1447207.html

All’interno della Chiesa si verificano fenomeni che non possono essere interpretati ingenuamente. Non basta assistere a concerti di giovani entusiasti o a lunghe ore di adorazione per concludere che stiamo assistendo a una rinascita della fede. È scomodo dirlo, ma ciò che appare come un rinnovamento potrebbe in realtà essere una regressione spirituale accuratamente mascherata.E uno dei segni è quello che potremmo definire «il sequestro del Santissimo Sacramento».Non perché l’adorazione eucaristica sia messa in discussione. Al contrario. Noi che crediamo nella presenza reale di Cristo sappiamo che è un immenso tesoro della Chiesa. Ma proprio per questo ci addolora – e molto – vedere come, in non pochi contesti, venga utilizzata indiscriminatamente, superficialmente e al servizio di una spiritualità privatizzata che ha poco a che fare con il Vangelo. E che manipola questa Presenza per sminuire le altre presenze reali di Cristo.Ricordiamo l’«Adoro Te Devote»: «At hic latet simul et humanitas» («Ma qui si cela anche l’Umanità»), non solo Dio, non solo la Trascendenza, ma l’umanità incarnata e solidale con tutti gli esseri umani. Specialmente con coloro che sono trattati «inumanamente», i crocifissi del mondo, associati dal Signore alla Croce. «È la forza e il potere del ‘divino’, posto al servizio dell’‘umano’». (José María Castillo).Una fede intensa… ma senza incarnazioneSi moltiplicano gli incontri in cui l’esposizione del Santissimo diventa il centro assoluto ed escludente. Il Sacramento non solo viene utilizzato per legittimare il gruppo, ma viene escluso anche l’interesse per le grandi opzioni della fede cristiana. Tutto sembra trovare lì la sua giustificazione.Si parla molto di fede, ma che tipo di fede si sta generando?Perché in molti casi ciò che emerge non è una fede più matura, più impegnata o più evangelica. È una fede:• emotivamente intensa,• teologicamente debole,• socialmente irrilevante.Una fede che sente molto… ma che trasforma poco. Che adora molto… ma si impegna poco. E così l’adorazione non è più un incontro con il Cristo reale e diventa un’esperienza spirituale autoreferenziale nata dall’immaginazione di un gruppo sociale privilegiato.La «tridentizzazione» della devozioneCiò si allinea con un fenomeno più profondo: una sorta di retro- «tridentizzazione» della vita spirituale.Non nel senso serio di un recupero liturgico ben fondato, ma nel senso di una sacralizzazione di pratiche devozionali che assolutizzano forme del passato senza assumere lo sviluppo teologico della Chiesa, la dinamica del Concilio Vaticano II e l’attuale magistero pontificio.La solennità viene esaltata senza comprensione, il rito senza processo e l’emozione senza discernimento.E, soprattutto, si costruisce una spiritualità in cui l’importante è «stare davanti a Dio»… anche se questo stare non ha conseguenze nella vita perché questo «Dio» non si interessa dei poveri.È così che nasce una religione che non mette in discussione la realtà, non interpella le strutture ingiuste e non mette a disagio nessuno. Una religione perfettamente compatibile con la vita agiata di coloro che frequentano di solito questi raduni, una religione che dimentica un mondo ferito da ingiustizie sistemiche.Una spiritualità funzionale al benessereEd ecco uno dei punti più delicati.Questo genere di pratiche trova spesso terreno fertile in settori che si sentono a proprio agio con il mondo così com’è. La loro matrice integrista è una delle peggiori ideologie o «ismi», come spesso li chiamano. Tendono a denigrare coloro che parlano di giustizia sociale, di disuguaglianza o di povertà strutturale come sospettati di «comunismo» o di «teologia della liberazione». (Va chiarito che quest’ultima non è mai stata condannata ed è stata sostenuta da papa Leone XIV, vicino al suo fondatore, Gustavo Gutiérrez).È molto più semplice rifugiarsi in una spiritualità intensa, emotiva e apparentemente profonda… ma che non richiede una trasformazione reale e che tranquillizza la coscienza.Perché impegnarsi per la giustizia implica cambiare stili di vita che sono in contrasto con la vita austera di Gesù.Rivedere privilegi personali e di classe attraverso esercizi di autocriticaNon vivere più voltando le spalle alla sofferenza altrui, immersi in un consumismo ostentato ed escludente.Così, l’adorazione diventa un raffinato passatempo di evasione.Obbedienza senza ascolto: il problema con il magisteroUn altro aspetto irritante di questi ambienti è la loro ignoranza del magistero. Si professa fedeltà al papa e alla Chiesa.Ma nella pratica, si ignora sistematicamente l’orientamento pastorale e teologico dei papi Francesco e Leone, soprattutto in tutto ciò che riguarda:• L’opzione per i poveri, per gli immigrati, per le vittime di ogni genere.• La critica all’economia che uccide, alle guerre e alle forme naturalizzate di violenza come le polarizzazioni e i messianismi populisti (ai quali spesso aderiscono con fervore).• L’appello a una Chiesa in uscita verso le periferie come un ospedale da campo.• La denuncia del clericalismo e degli abusi all’interno della Chiesa.• La dottrina sociale della Chiesa nella sua formulazione attuale.A volte si cita ciò che è conveniente… ma non si assume il tutto.E allora si verifica una frattura silenziosa: un cattolicesimo che mantiene forme di fedeltà esteriore ignorando il nucleo della conversione evangelica.Rinascimento o ritorno al peggio?Alcuni presentano questi movimenti come «un ritorno alla fede», come un segno di speranza di fronte alla secolarizzazione.Ma: a quale fede stiamo tornando? Perché non ogni ritorno è progresso, né ogni religiosità è evangelica.Quando la fede si riduce ad emozione senza profondità, a rito senza vita reale, ad adorazione senza impegno, corre il rischio di diventare ciò che è stato denunciato tante volte: una forma di «droga religiosa».Non nel senso semplicistico di negare la spiritualità, ma piuttosto un’esperienza che calma, che consola e che suscita emozioni… ma che non trasforma la realtà né mette in discussione le ingiustizie. È semplicemente un’evasione emotiva intimista, una privatizzazione della fede da parte di «gruppi eletti».Il Cristo che adoriamo… e quello che ignoriamoQui emerge la contraddizione centrale.Si afferma con forza la presenza reale di Cristo nell’Eucaristia, ignorando al contempo la sua presenza nei poveri.Il silenzio davanti al Santissimo viene scrupolosamente mantenuto. Ma non si ascolta il grido di chi soffre.Vengono organizzate lunghe ore di adorazione. Ma non c’è tempo per l’impegno.E quindi la domanda è inevitabile: quale Cristo stiamo adorando?Perché il Cristo del Vangelo non si lascia frammentare. Lo stesso che è nella particola è colui che ha detto: «Avevo fame e mi avete dato da mangiare» (Mt 25,35), che ha proclamato beati gli oppressi e ha deplorato la cecità dei ricchi. Che ha benedetto il Samaritano che si è preso cura dei feriti ed ha messo in luce l’insensibilità dei «religiosi».Riscoprire l’Eucaristia: da «oggetto identitario» a cibo per il cammino.L’Eucaristia non è stata istituita per essere privatizzata da gruppi ristretti dediti all’autocompiacimento spirituale.È stata data come pane per il cammino, cibo per il Popolo di Dio pellegrino nella Storia.Come ci ricorda papa Francesco, non è un premio per i perfetti, ma alimento per i deboli (EG 47).Questo cambia tutto.Perché allora l’adorazione deve essere l’inizio di una vita donata, incarnata e dedicata agli ultimi, che sono i prediletti di Dio per il suo Regno inclusivo.ConclusionePotrebbe essere scomodo dirlo, ma è necessario:• Non ogni adorazione è cristiana.• Non ogni devozione è evangelica.• E non tutto ciò che sembra fervore è vera fede.Il Santissimo Sacramento non può essere sequestrato da dinamiche che lo separano dal Vangelo che gli conferisce significato.Perché il Cristo che adoriamo non rimane sull’altare.Esce.Si espone.Si dona.E ci aspetta, sempre, fuori dalle nostre campane di vetro.Lì dove la vita soffre.Lì dove la fede si trasforma in impegno.Lì dove l’Eucaristia cessa di essere un oggetto autoreferenziale…e torna a essere pane per il mondo.__________________________________________________Articolo pubblicato il 23.3.2026 nel Blog dell’Autore in «Religión Digital» (www.religiondigital.org) Traduzione a cura di Lorenzo Tommaselli

PERSIANO به زبان فارسی

داستان یک داستان عاشقانه هفت ساله. چه زمانی منطق جنگ جای خود را به دلایل صلح خواهد داد؟

نوشته الساندرو و ماریا پیا منفردی

Ingiustizie: cronache da Minsk

سه روز است که برف بی‌وقفه می‌بارد. شب سال نو زیر برف.

مینسک با خیابان‌های پهنش که با چراغ‌های چشمک‌زن و نمادهای کریسمس تزئین شده‌اند، منظره‌ای تماشایی است، رودخانه سویلاچ و “جزیره اشک‌ها” که با این وسعت سفید که مرکز شهر را جذاب‌تر می‌کند، در هم آمیخته‌اند و با نورها، رنگ‌ها و سرودهای کریسمس که از میادین و از صحنه‌های آماده شده برای جشن‌ها عبور می‌کنند، همراه شده‌اند.

تانیا، دوست جوان ما که او را به همراه همسرش موسی و سه فرزند جوان، سرزنده و بورشان در شب سال نو ملاقات کردیم، می‌گوید: “پنج سال از آخرین باری که ما بلاروسی‌ها چنین بارش برفی را دیدیم می‌گذرد. ​​دیگر به آن عادت نداشتیم. ما را هم غافلگیر کرد.” تانیا دختر ایرینا و ایوان، مدیران خانه‌ی سرپرستی است که فرزندان ما در کودکی در آنجا پذیرفته شدند و اکنون آنها را بزرگ می‌کنند.

این دوستی سال‌هاست که ادامه دارد.

به طور دقیق، هفت.

روزی روزگاری، “سفرهای خوشامدگویی و توانبخشی” وجود داشت.

این پروژه‌ها پس از فاجعه چرنوبیل متولد شدند.

دهه‌هاست که نسل‌هایی از کودکان بلاروسی از طریق سفرهایی که توسط انجمن‌های مختلف سازماندهی شده بود، مورد استقبال هزاران خانواده ایتالیایی قرار گرفته‌اند.

کانال‌هایی از عشق، پذیرش و اشتراک‌گذاری ایجاد شده است.

بسیاری از آن کودکان، که اکنون بزرگسال هستند، سال‌ها خاطره ایتالیا و روابط با خانواده‌هایی را که از آنها استقبال کردند، در قلب خود نگه داشته‌اند.

بسیاری دیگر نیز مراحل فرزندخواندگی را طی کرده‌اند و به کشور ما نقل مکان کرده‌اند.

به یاد دارم که پروژه‌های خوشامدگویی با فرآیندهای فرزندخواندگی متفاوت هستند.

در فرآیند فرزندخواندگی ملی و بین‌المللی، نهادهای مربوطه فرآیند پیچیده‌ای را با هدف گرد هم آوردن زوج فرزندخوانده و کودکان ارائه می‌دهند که بسته به کشورهای مبدا کودکان، بازه‌های زمانی متفاوتی دارد.

اما در واقعیت، سازگاری آنها با «زندگی جدید» برای کودکان و زوجین ساده و گاهی حتی بدون درد نیست.

با وجود مشارکت همه متخصصان مورد نیاز طبق مقررات نهادی، «برنامه‌ریزی» یا «پیش‌بینی» تحولات مختلف آسان نیست.

پذیرش کودکان بلاروسی که به عنوان پروژه‌های اصلاحی فاجعه هسته‌ای چرنوبیل آغاز شد، تصویر نسبتاً متفاوتی را ارائه می‌دهد.

کودکان، که از خانه‌های سرپرستی و پرورشگاه‌های بلاروس و همچنین از خانواده‌های بیولوژیکی آمده بودند، به مدت یک ماه بین دسامبر و ژانویه و سه ماه در تابستان، از سن ۷ تا ۱۸ سالگی، توسط خانواده‌های میزبان مورد استقبال قرار گرفتند.

این تجربه فرصتی برای ایجاد پیوند، دانش و اشتراک‌گذاری فراهم کرد که گاهی اوقات باعث می‌شد کودکان یتیم خانواده‌های خود را «انتخاب» کنند، نه اینکه «انتخاب شوند».

اگرچه این نه قصد هیچ خانواده فرزندخوانده‌ای بود و نه منطق قانون‌گذار، اما احساسی است که گاهی اوقات نمی‌توان از آن اجتناب کرد، زیرا زمان بین شروع فرآیند فرزندخواندگی و قرار دادن نهایی کودک در خانه، با سال‌های قرار دادن او در خانه قابل مقایسه نیست.

من و همسرم این تجربه را به طور اتفاقی شروع کردیم.

بین سال‌های ۲۰۱۸ و ۲۰۱۹، ما چهار بار با خوشحالی از یک کودک کوچک بلاروسی در خانه خود استقبال کردیم. او از سن ۷ تا ۸ سالگی، به تازگی مدرسه را در بلاروس شروع کرده بود و از قبل زبان ایتالیایی را به راحتی می‌فهمید و شروع به صحبت کردن به آن کرده بود.

سپس، در سال ۲۰۲۰، اولین تعطیلی مراکز پذیرش به دلیل کووید-۱۹ رخ داد، در حالی که ما در بحبوحه قرنطینه بودیم.

در ماه مه ۲۰۲۱، اتحادیه اروپا بلاروس را تحریم کرد و پروازهای هواپیمایی بلاروس به تمام کشورهای اتحادیه اروپا را ممنوع کرد و بار دیگر از پرواز افراد زیر سن قانونی به ایتالیا برای میزبانی خانواده‌ها جلوگیری کرد.

Mi chiamo Sergej: lettera alle autorità italiane

از سال ۲۰۲۲، با آغاز «عملیات ویژه»، تنش‌های مرتبط با آن – در چارچوب ژئوپلیتیکی شناخته‌شده – روابط بین کشورهای عضو اتحادیه اروپا و بلاروس را متشنج کرده و منجر به ممنوعیت پرواز بیشتر و متعاقباً مسدود شدن کودکان خردسال یتیم شده در خانه‌های سرپرستی و پرورشگاه‌ها شده است.

نتیجه برای این کودکان فاجعه‌بار بوده است.

هفت هزار کودک و نوجوان یتیم – که در بلاروس «فرزندان دولت بلاروس» محسوب می‌شدند – که سال‌ها توسط خانواده‌های ایتالیایی خود به سرپرستی گرفته شده بودند، به مدت شش سال متوالی از این فرصت محروم شده‌اند.

بسیاری از سازمان‌ها تعطیل شده‌اند.

بسیاری از خانواده‌ها دیگر تمایلی به ادامه این روند ندارند.

بسیاری از کودکان خردسال، پس از سال‌ها اشتیاق و انتظار، رویای آینده‌ای در ایتالیا، به طرز غم‌انگیزی شاهد از دست رفتن این فرصت‌ها و فروپاشی رویاهایشان بوده‌اند.

بسیاری از آنها تصمیم گرفتند از این پیوندها دست بکشند تا زندگی خود را در سرزمین مادری‌شان بگذرانند.

برعکس، برخی از انجمن‌ها (از جمله پوئر) و برخی خانواده‌ها پافشاری کردند.

برای برخی، هدف نزدیک‌تر بود، زیرا پس از سال‌ها رشد، کودکان به بزرگسالی نزدیک می‌شدند و بنابراین واجد شرایط اقامت در ایتالیا طبق میل خود بودند.

برای برخی دیگر، مانند ما که قبلاً از خوشامدگویی، آشنایی و علاقه روزافزون به این کودک لذت برده بودیم، سفری پر فراز و نشیب آغاز شد، سفری که تا به امروز ادامه دارد.

از آنجایی که کودکان دیگر نمی‌توانند به ایتالیا پرواز کنند (در این میان، ما برادر کوچکترشان را نیز “استقبال” کرده‌ایم)، ما این “رابطه از راه دور” را با تماس‌های ویدیویی و ملاقات‌هایی که مرتباً دو بار در سال، در طول تعطیلات کریسمس و تابستان انجام می‌دهیم، مدیریت می‌کنیم. برای ما، هر سفری بسیار خسته‌کننده و پر از عدم قطعیت است (به این معنا که عبور از مرز لهستان یا لیتوانی می‌تواند از چند ساعت تا ۴۸ ساعت انتظار طول بکشد…).

مینسک، همانطور که گفته شد، نه تنها در این زمستان، بلکه از اولین سفرمان در تابستان ۲۰۲۱، همیشه ما را مجذوب خود کرده است.

این شهر پایتختی با خیابان‌های عظیم و شلوغ، فضای سبز فراوان، پارک‌ها و مسیرهای دوچرخه‌سواری، بسیار مرتب و تمیز است. ما حتی یک تکه کاغذ روی زمین یا حتی یک چاله در آسفالت نمی‌بینیم. در پیاده‌روها، بلافاصله از وجود باغچه‌ها، گیاهان و گل‌ها که همگی به خوبی نگهداری شده‌اند، شگفت‌زده شدیم.

در پارک‌ها، با صدها زن جوان با کودکان خردسال روبرو می‌شویم.

رئیس جمهور آنها، همانطور که دوستان بلاروسی ما به ما گفتند، سیاست‌های اجتماعی را اجرا می‌کند که نرخ زاد و ولد را تشویق می‌کند: برای هر کودکی که متولد می‌شود، کمک مالی برای کمک به آنها در پرداخت هزینه خانه یا ادامه تحصیل در دانشگاه ارائه می‌شود.

مرکز شهر شلوغ و پر جنب و جوش است، بسیاری از آنها جوان هستند، با پیرسینگ، خالکوبی و ناف که آنها را مانند همسالان خود در سایر کشورهای اروپایی می‌کند.

یک سوالی که از خودمان پرسیدیم این است: اینجا در مینسک، سوپرمارکت‌ها و مراکز خرید پر از محصولات و برندهای ایتالیایی و اروپایی هستند.

با ۱۹ بسته تحریمی که توسط اتحادیه اروپا اعمال شده است، فکر می‌کردیم هیچ کدام از این‌ها را پیدا نمی‌کنیم.

خب، این تحریم‌ها واقعاً چه کسانی را تحت تأثیر قرار می‌دهند؟

مطمئناً این شرکت‌ها که به تجارت ادامه می‌دهند، به آنها پول نمی‌دهند. مطمئناً شرکت‌هایی که سلاح تولید یا تجارت می‌کنند و شاید در زمینه انرژی احتکار می‌کنند و سودشان در سال‌های اخیر به شدت افزایش یافته است، به آنها پول نمی‌دهند.

حتی کسانی که خود هدف تحریم‌ها قرار گرفته‌اند نیز تحت تأثیر قرار نمی‌گیرند، زیرا گاز به جای اتحادیه اروپا به چین و هند فروخته می‌شود. https://youtu.be/8HDSnAr7eC0?feature=shared.

خب، چه کسی به آنها پول می‌دهد؟

مثل همیشه «فقیران»؟

نکته قابل توجه این است که اینها دوستان آفریقایی ما هستند، قربانیان «اربابان احتکار» در بخش‌های غذا و انرژی. اما نه فقط این!

در واقع، جمعیت اروپا نیز بیشتر از آمریکایی‌ها در دوران بایدن هزینه می‌کنند.

همچنین واضح است که اگر سال‌ها و در دوران دولت‌های متوالی میلیاردها یورو در بودجه‌های ملی برای پرداخت هزینه‌های دفاعی داشته‌ایم، لزوماً باید از آموزش، مراقبت‌های بهداشتی، تحقیقات و رفاه منحرف شوند.

و در حالی که هزینه قبوض و کالاهای مصرفی افزایش می‌یابد، دستمزدهای واقعی (برای کسانی که از آنها برخوردارند) نمی‌تواند این افزایش‌ها را تحمل کند و میلیون‌ها خانواده در اروپا به فقر افتاده‌اند. برخی برای اینکه بتوانند هزینه‌های غذا را انتخاب کنند، مصرف دارو را کاهش داده‌اند.

آخرین “قربانیان جانبی” منطق منحرف این تحریم‌ها؟

بله، هستند! این هفت هزار خردسال و “خانواده‌های میزبان” ایتالیایی آنها.

امروزه، از این هفت هزار نفر، شاید فقط حدود صد نفر باقی مانده باشند، به لطف پشتکار خانواده‌هایی که برای دیدار با آنها به بلاروس سفر می‌کنند.

با این حال، پنهان کردن این واقعیت که آنها از کودکی خود، یک هدیه بی‌قیمت، محروم شده‌اند، بی‌معنی است. من فقط در مورد محبت خانوادگی صحبت نمی‌کنم، بلکه در مورد خورشید، دریا، غذاهای متنوع و فعالیت‌های تفریحی که آنها به طور عینی نمی‌توانند در بلاروس از آنها لذت ببرند نیز صحبت می‌کنم.

در سراسر جهان صحبت‌های زیادی در مورد حقوق بشر وجود دارد، اما در این مورد، حقوق این کودکان توسط کسی نادیده گرفته شده است…

چه کسی می‌داند که آیا همه اینها امروز بهتر درک نشده است، حتی توسط کسانی که معتقدند “منطق سلاح و جنگ” تعیین‌کننده‌تر از منطق صلح “خلع سلاح و خلع سلاح” است. https://www.vatican.va/content/leo-xiv/it/messages/peace/documents/20251208-messaggio-pace.html .

ما به ایتالیا برگشته‌ایم و در قلب‌هایمان این داستان عاشقانه طولانی را حمل می‌کنیم، قادر به عبور از مرزهای دور و رویارویی با هر شب تاریک و سرد.

آب و هوای متفاوتی در انتظار ماست، غذاهای مدیترانه‌ای بیشتر، اما ما آن آغوشی را که بدون کلمات، همه چیز را می‌گوید، از دست خواهیم داد.

آلساندرو و ماریا پیا منفردی

tiếng Việt VIETNAMITA

Câu chuyện về một mối tình bảy năm. Bao giờ logic của chiến tranh mới nhường chỗ cho lý tưởng hòa bình?

Bởi Alessandro và Maria Pia Manfridi

Ingiustizie: cronache da Minsk

Trời đã đổ tuyết không ngừng trong ba ngày. Đêm giao thừa dưới tuyết.

Minsk hiện lên như một cảnh tượng, với những con phố rộng lớn được trang trí bằng đèn nhấp nháy và biểu tượng Giáng sinh, sông Svilač và “Đảo Nước Mắt” hòa làm một, được bao phủ bởi một vùng tuyết trắng rộng lớn khiến trung tâm thành phố càng thêm quyến rũ, hòa cùng ánh sáng, màu sắc và những bài hát Giáng sinh vang vọng khắp các quảng trường và từ các sân khấu được dựng lên cho lễ hội.

“Đã năm năm rồi người Belarus chúng tôi mới được chứng kiến ​​cảnh tuyết rơi nhiều như vậy. Chúng tôi không còn quen với nó nữa. Nó cũng khiến chúng tôi bất ngờ,” Tania, người bạn trẻ của chúng tôi, người mà chúng tôi gặp cùng chồng là Mose và ba đứa con nhỏ, năng động, tóc vàng của họ vào đêm giao thừa, nói.
Tania là con gái của Irina và Ivan, những người quản lý mái ấm nuôi dưỡng nơi các con của chúng tôi được chào đón khi còn nhỏ và hiện đang nuôi dưỡng chúng.

Đó là một tình bạn đã kéo dài nhiều năm.

Bảy năm, chính xác là vậy.

Ngày xưa, từng có những “Chuyến đi chào đón và phục hồi”.

Những dự án này ra đời sau thảm họa Chernobyl.

Trong nhiều thập kỷ, nhiều thế hệ trẻ em Belarus đã được hàng ngàn gia đình Ý chào đón thông qua các chuyến đi do nhiều hiệp hội khác nhau tổ chức.

Những kênh yêu thương, chấp nhận và chia sẻ đã được tạo ra.

Nhiều đứa trẻ trong số đó, giờ đã trưởng thành, vẫn giữ trong trái tim mình ký ức về nước Ý và mối quan hệ với những gia đình đã chào đón chúng trong nhiều năm.

Nhiều người khác đã trải qua quá trình nhận con nuôi và chuyển đến đất nước chúng tôi.

Tôi nhớ rằng các dự án chào đón khác với quy trình nhận con nuôi.

Trong quy trình nhận con nuôi trong nước và quốc tế, các tổ chức liên quan cung cấp một quy trình phức tạp nhằm mục đích đưa cặp vợ chồng nhận nuôi và các con đến với nhau, với khung thời gian khác nhau tùy thuộc vào quốc gia xuất xứ của trẻ.

Tuy nhiên, trên thực tế, việc thích nghi với “cuộc sống mới” của họ không hề đơn giản, và đôi khi thậm chí còn gây đau đớn, đối với cả trẻ em và các cặp vợ chồng.

Không dễ để “lên kế hoạch” hay “dự đoán” các diễn biến khác nhau, bất chấp sự tham gia của tất cả các chuyên gia theo quy định của các cơ quan.

Việc tiếp nhận trẻ em Belarus, bắt đầu như một dự án khắc phục hậu quả thảm họa hạt nhân Chernobyl, lại mang một bức tranh hoàn toàn khác.

Những đứa trẻ, đến từ các mái ấm nuôi dưỡng và trại trẻ mồ côi ở Belarus cũng như từ các gia đình ruột thịt, được các gia đình nhận nuôi trong một tháng từ tháng 12 đến tháng 1 và ba tháng vào mùa hè, từ 7 đến 18 tuổi.

Trải nghiệm này đã mang lại cơ hội xây dựng mối quan hệ, kiến ​​thức và sự chia sẻ, điều đôi khi dẫn đến việc những đứa trẻ mồ côi “chọn” gia đình của mình, chứ không phải “được chọn”.

Mặc dù đây không phải là ý định của bất kỳ gia đình nhận nuôi nào, cũng không phải là lý lẽ của nhà lập pháp, nhưng đó là cảm giác đôi khi không thể tránh khỏi, bởi vì khoảng thời gian giữa khi bắt đầu quá trình nhận nuôi và khi đứa trẻ được nhận nuôi chính thức là không thể so sánh với những năm tháng mà trẻ em Belarus được hưởng trong các gia đình nhận nuôi.

Vợ chồng tôi bắt đầu trải nghiệm này một cách tình cờ.

Từ năm 2018 đến năm 2019, chúng tôi vui mừng chào đón vào nhà mình bốn lần một đứa trẻ Belarus nhỏ tuổi. Từ 7 đến 8 tuổi, cậu bé mới bắt đầu đi học ở Belarus và đã hiểu tiếng Ý một cách trôi chảy và bắt đầu nói được ngôn ngữ này.

Sau đó, vào năm 2020, các cơ sở tiếp nhận trẻ em lần đầu tiên phải đóng cửa do COVID-19, trong khi chúng tôi đang ở giữa thời kỳ phong tỏa.

Vào tháng 5 năm 2021, EU đã trừng phạt Belarus, cấm các chuyến bay của hãng hàng không Belarus đến tất cả các nước EU, một lần nữa ngăn cản trẻ vị thành niên bay đến Ý để được các gia đình nhận nuôi. https://www.vinonuovo.it/attualita/arcipelago-giovani/mi-chiamo-sergej-lettera-alle-autorita-italiane/

Kể từ năm 2022, với sự khởi đầu của “Chiến dịch Đặc biệt”, những căng thẳng liên quan đến nó – trong bối cảnh địa chính trị quen thuộc – đã làm căng thẳng quan hệ giữa các quốc gia thành viên EU và Belarus, dẫn đến lệnh cấm bay tiếp theo và việc ngăn chặn trẻ em mồ côi được đặt trong các gia đình nuôi dưỡng và trại trẻ mồ côi.

Hậu quả thật thảm khốc đối với những trẻ em này.

Bảy nghìn trẻ em và thanh thiếu niên mồ côi – được coi là “con của nhà nước Belarus” ở Belarus – những người đã được các gia đình Ý nhận nuôi trong nhiều năm, đã bị từ chối cơ hội này trong sáu năm liên tiếp.

Nhiều tổ chức đã đóng cửa.

Nhiều gia đình không còn muốn tiếp tục quá trình này nữa.

Nhiều trẻ em, sau nhiều năm mong mỏi và chờ đợi, mơ ước về một tương lai ở Ý, đã chứng kiến ​​những cơ hội này bị từ chối một cách bi thảm, giấc mơ của họ tan vỡ.

Nhiều người trong số họ đã quyết định từ bỏ những mối liên hệ này để sống cuộc đời của mình ở quê hương.

Ngược lại, một số hiệp hội (bao gồm cả Puer) và một số gia đình vẫn kiên trì.

Đối với một số người, mục tiêu đã gần hơn, bởi vì sau nhiều năm trưởng thành, những đứa trẻ vị thành niên đang đến gần tuổi trưởng thành và do đó đủ điều kiện để định cư ở Ý theo ý muốn.

Đối với những người khác, như chúng tôi, những người đã từng có niềm vui chào đón, quen biết và yêu mến đứa trẻ này trước đây, một hành trình gian nan đã bắt đầu, một hành trình vẫn tiếp diễn cho đến ngày nay.

Vì các con không còn có thể bay đến Ý nữa (trong thời gian đó, chúng tôi cũng đã “chào đón” em trai của chúng), chúng tôi duy trì “mối quan hệ đường xa” này bằng các cuộc gọi video và những chuyến thăm mà chúng tôi thường xuyên thực hiện hai lần một năm, vào kỳ nghỉ Giáng sinh và mùa hè. Đối với chúng tôi, mỗi chuyến đi đều rất mệt mỏi, đầy rủi ro (theo nghĩa là việc vượt qua biên giới Ba Lan hoặc Litva có thể mất từ ​​vài giờ đến 48 giờ chờ đợi…).

Như đã đề cập, Minsk luôn khiến chúng tôi say mê, không chỉ mùa đông này với “không khí trắng xóa” mà còn từ chuyến đi đầu tiên vào mùa hè năm 2021.

Đây là thủ đô với những đại lộ rộng lớn, nhộn nhịp, nhiều cây xanh, công viên và đường dành cho xe đạp, rất gọn gàng và sạch sẽ.

Chúng tôi không thấy một mẩu giấy nào trên mặt đất, cũng không có một ổ gà nào trên mặt đường nhựa. Trên vỉa hè, chúng tôi ngay lập tức bị ấn tượng bởi sự hiện diện của những luống hoa, cây cối và hoa, tất cả đều được chăm sóc tốt.

Trong các công viên, chúng tôi gặp hàng trăm phụ nữ trẻ dắt theo con nhỏ.

Tổng thống của họ, như những người bạn Belarus của chúng tôi đã nói, thực hiện các chính sách xã hội khuyến khích tỷ lệ sinh: cứ mỗi đứa trẻ được sinh ra, sẽ có trợ cấp tài chính để giúp họ mua nhà hoặc theo đuổi việc học đại học.

Trung tâm thành phố đông đúc và nhộn nhịp người qua lại, nhiều người trong số họ còn trẻ, với khuyên tai, hình xăm và rốn khiến họ trông giống như những người cùng trang lứa ở các nước châu Âu khác.

Một câu hỏi mà chúng tôi tự đặt ra là: ở Minsk, các siêu thị và trung tâm thương mại đều tràn ngập các sản phẩm và thương hiệu của Ý và châu Âu.

Với 19 gói trừng phạt do EU áp đặt, chúng tôi nghĩ rằng sẽ không còn thấy điều này nữa.

Vậy, những lệnh trừng phạt này thực sự ảnh hưởng đến ai?

Chắc chắn chúng không được trả bởi các công ty này, những công ty vẫn tiếp tục giao dịch. Chắc chắn chúng không được trả bởi các công ty sản xuất hoặc buôn bán vũ khí và có lẽ là đầu cơ năng lượng, những công ty có lợi nhuận tăng vọt trong những năm gần đây.

Ngay cả những người bị nhắm mục tiêu bởi lệnh trừng phạt cũng không bị ảnh hưởng, vì khí đốt đang được bán cho Trung Quốc và Ấn Độ thay vì EU. https://youtu.be/8HDSnAr7eC0?feature=shared

Vậy, ai trả tiền cho họ?

Những người “nghèo” như mọi khi?

Điều đáng chú ý là, đó là những người bạn châu Phi của chúng ta, nạn nhân của “những ông trùm đầu cơ” trong lĩnh vực thực phẩm và năng lượng. Nhưng không chỉ có vậy!

Trên thực tế, người dân châu Âu cũng đang phải trả nhiều hơn người Mỹ dưới thời Biden. Rõ ràng là nếu trong nhiều năm và dưới các chính phủ kế tiếp nhau, chúng ta đã tìm ra hàng tỷ euro trong ngân sách quốc gia để chi cho quốc phòng, thì số tiền đó nhất thiết phải được chuyển hướng từ giáo dục, y tế, nghiên cứu và phúc lợi xã hội.

Và trong khi giá cả các hóa đơn và hàng tiêu dùng tăng lên, tiền lương thực tế (đối với những người được hưởng nó) không thể theo kịp mức tăng này, và hàng triệu gia đình ở châu Âu đã rơi vào cảnh nghèo đói. Một số người đã phải cắt giảm chi phí thuốc men để có thể lựa chọn thực phẩm rẻ hơn.

Những “nạn nhân gián tiếp” mới nhất của logic méo mó từ các lệnh trừng phạt này là ai?

Đúng vậy! Bảy nghìn trẻ em vị thành niên và các “gia đình nuôi dưỡng” người Ý của chúng.

Ngày nay, trong số bảy nghìn em này, có lẽ chỉ còn lại khoảng một trăm em, nhờ sự kiên trì của các gia đình đã đến Belarus để gặp các em.

Tuy nhiên, không thể che giấu sự thật rằng các em đã bị tước đoạt tuổi thơ, một món quà vô giá. Tôi không chỉ nói về tình cảm gia đình, mà còn về nắng, biển, các món ăn đa dạng và các hoạt động giải trí mà các em không thể tận hưởng ở Belarus. Trên thế giới người ta bàn luận rất nhiều về nhân quyền, nhưng trong trường hợp này, quyền của những đứa trẻ này đã bị bất kỳ ai phớt lờ…

Ai biết được liệu ngày nay mọi chuyện có được hiểu rõ hơn không, ngay cả bởi những người tin rằng “lôgic của vũ khí và chiến tranh” quyết định hơn lôgic của một nền hòa bình “không vũ trang và giải trừ vũ khí”. https://www.vatican.va/content/leo-xiv/it/messages/peace/documents/20251208-messaggio-pace.html

Chúng tôi đã trở lại Ý, và trong trái tim chúng tôi vẫn giữ câu chuyện tình yêu dài này, câu chuyện có khả năng vượt qua những biên giới xa xôi và đối mặt với mọi đêm tối lạnh lẽo.

Một khí hậu khác đang chờ đón chúng tôi, nhiều món ăn Địa Trung Hải hơn, nhưng chúng tôi sẽ nhớ cái ôm ấy, cái ôm nói lên tất cả mà không cần lời nói.

Alessandro và Maria Pia Manfridi

සිංහල SINGALESE

සත් අවුරුදු ප්‍රේම කතාවක කතාව. යුද්ධයේ තර්කනය සාමයේ හේතු වලට ඉඩ දෙන්නේ කවදාද?

ඇලෙස්සැන්ඩ්‍රෝ සහ මරියා පියා මැන්ෆ්‍රිඩි විසිනි

Ingiustizie: cronache da Minsk

දින තුනක් තිස්සේ නොනවත්වා හිම වැටෙමින් පවතී. හිම යට අලුත් අවුරුදු උදාව.

මින්ස්ක් යනු දර්ශනීය දර්ශනයක් වන අතර, එහි පුළුල් වීදි දැල්වෙන විදුලි පහන් සහ නත්තල් සංකේත වලින් සරසා ඇති අතර, ස්විලාච් ගඟ සහ “කඳුළු දූපත” එකක් බවට පත්වේ, නගර මධ්‍යය වඩාත් ආකර්ශනීය කරන මෙම සුදු පැහැති වපසරිය මගින් වැළඳගෙන, චතුරස්‍ර හරහා සහ සැමරුම් සඳහා සකසා ඇති වේදිකා වලින් ගලා යන විදුලි පහන්, වර්ණ සහ නත්තල් කැරොල් සමඟින්.
“අපි බෙලරුසියානුවන් එවැනි හිම පතනයක් දැක වසර පහක් ගත වී ඇත. අපි තවදුරටත් එයට පුරුදු වී සිටියේ නැත. එය අපව පුදුමයට පත් කළේය,” අලුත් අවුරුදු උදාවේදී ඇගේ සැමියා වන මෝස් සහ ඔවුන්ගේ තරුණ, සජීවී, රන්වන් දරුවන් තිදෙනා සමඟ අපට හමු වූ අපගේ තරුණ මිතුරිය වන ටානියා පවසයි.
ටානියා යනු අපේ දරුවන් දරුවන් ලෙස පිළිගෙන දැන් ඔවුන්ව ඇති දැඩි කරන කැපකරු නිවාසයේ කළමනාකරුවන් වන ඉරීනා සහ අයිවන්ගේ දියණියයි.
එය වසර ගණනාවක් තිස්සේ පැවති මිත්‍රත්වයක්.
හරියටම කිවහොත් හතක්.

වරෙක “පිළිගැනීමේ සහ පුනරුත්ථාපන චාරිකා” තිබුණි.

මෙම ව්‍යාපෘති උපත ලැබුවේ චර්නොබිල් ව්‍යසනයෙන් පසුවය.

දශක ගණනාවක් තිස්සේ, බෙලාරුසියානු දරුවන්ගේ පරම්පරා දහස් ගණනක් ඉතාලි පවුල් විසින් විවිධ සංගම් විසින් සංවිධානය කරන ලද චාරිකා හරහා පිළිගෙන ඇත.

ආදරය, පිළිගැනීම සහ බෙදාගැනීමේ නාලිකා නිර්මාණය කර ඇත.

දැන් වැඩිහිටියන් වන එම දරුවන්ගෙන් බොහෝ දෙනෙක් ඉතාලිය පිළිබඳ මතකය ඔවුන්ගේ හදවත් තුළ සහ වසර ගණනාවක් ඔවුන්ව පිළිගත් පවුල් සමඟ සබඳතා තබාගෙන සිටිති.

තවත් බොහෝ දෙනෙක් දරුකමට හදා ගැනීමේ ක්‍රියාවලීන් හරහා ගොස් අපේ රටට ගොස් ඇත.

පිළිගැනීමේ ව්‍යාපෘති දරුකමට හදා ගැනීමේ ක්‍රියාවලීන්ට වඩා වෙනස් බව මට මතකයි.

ජාතික හා ජාත්‍යන්තර දරුකමට හදා ගැනීමේ ක්‍රියාවලියේදී, අදාළ ආයතන දරුකමට හදාගත් යුවළ සහ දරුවන් එකට ගෙන ඒම අරමුණු කරගත් සංකීර්ණ ක්‍රියාවලියක් සපයයි, දරුවන්ගේ උපන් රටවල් අනුව වෙනස් කාල රාමු ඇත.

කෙසේ වෙතත්, යථාර්ථයේ දී, ඔවුන්ගේ “නව ජීවිතයට” අනුවර්තනය වීම දරුවන්ට සහ යුවළට සරල නොවන අතර සමහර විට වේදනා රහිත ය.

ආයතනික රෙගුලාසි මගින් අවශ්‍ය සියලුම විශේෂඥයින්ගේ ආදානය තිබියදීත්, විවිධ වර්ධනයන් “සැලසුම් කිරීම” හෝ “පුරෝකථනය කිරීම” පහසු නැත.

චර්නොබිල් න්‍යෂ්ටික ව්‍යසනය සඳහා ප්‍රතිකර්ම ව්‍යාපෘති ලෙස ආරම්භ වූ බෙලාරුසියානු දරුවන් පිළිගැනීම තරමක් වෙනස් චිත්‍රයක් ඉදිරිපත් කරයි.

බෙලාරුසියානු කැපකරු නිවාස සහ අනාථ නිවාසවලින් මෙන්ම ජීව විද්‍යාත්මක පවුල්වලින් පැමිණෙන දරුවන්, දෙසැම්බර් සහ ජනවාරි අතර මාසයක් සහ ගිම්හානයේ මාස තුනක්, වයස අවුරුදු 7 සිට 18 දක්වා කාලය සඳහා සත්කාරක පවුල් විසින් පිළිගනු ලැබීය.

මෙම අත්දැකීම බැඳීම්, දැනුම සහ බෙදාගැනීම ගොඩනඟා ගැනීමට අවස්ථාව ලබා දුන් අතර, සමහර විට අනාථ දරුවන්ට “තෝරා ගැනීමට” වඩා ඔවුන්ගේ පවුල් “තෝරා ගැනීමට” හේතු විය.

මෙය කිසිදු හදා වඩා ගත් පවුලක අභිප්‍රාය හෝ නීති සම්පාදකයාගේ තාර්කිකත්වය නොවූවත්, එය සමහර විට වළක්වා ගත නොහැකි හැඟීමකි, මන්ද දරුකමට හදා ගැනීමේ ක්‍රියාවලියක ආරම්භය සහ දරුවාගේ අවසාන ස්ථානගත කිරීම අතර කාලය බෙලාරුසියානු දරුවන් භුක්ති විඳින ස්ථානගත කිරීමේ වසරවලට සමාන නොවේ.

මගේ බිරිඳ සහ මම මෙම අත්දැකීම ආරම්භ කළේ අහම්බෙන්.

2018 සහ 2019 අතර, අපි කුඩා බෙලාරුසියානු දරුවෙකු සිව් වතාවක් සතුටින් අපේ නිවසට පිළිගත්තා. වයස අවුරුදු 7 සිට 8 දක්වා, ඔහු මෑතකදී බෙලාරුස් හි පාසල් ආරම්භ කර ඇති අතර දැනටමත් ඉතාලි භාෂාව චතුර ලෙස තේරුම් ගෙන එය කතා කිරීමට පටන් ගෙන තිබුණි.

ඉන්පසුව, 2020 දී, COVID-19 හේතුවෙන් පිළිගැනීමේ පහසුකම් පළමු වරට වසා දැමීම සිදු වූයේ, අපි අගුලු දැමීම මධ්‍යයේ සිටියදීය.

2021 මැයි මාසයේදී, EU බෙලාරුස් අනුමත කළ අතර, සියලුම EU රටවලට බෙලාරුසියානු ගුවන් සේවා ගුවන් ගමන් තහනම් කළ අතර, නැවත වරක් බාලවයස්කරුවන් පවුල්වලට සත්කාර කිරීම සඳහා ඉතාලියට පියාසර කිරීම වළක්වන ලදී.
https://www.vinonuovo.it/attualita/arcipelago-giovani/mi-chiamo-sergej-lettera-alle-autorita-italiane/

2022 සිට, “විශේෂ මෙහෙයුම” ආරම්භ වීමත් සමඟ, ඒ හා සම්බන්ධ ආතතීන් – සුප්‍රසිද්ධ භූ දේශපාලනික සන්දර්භය තුළ – EU සාමාජික රටවල් සහ බෙලරුස් අතර සබඳතා පළුදු කර ඇති අතර, එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස තවදුරටත් ගුවන් ගමන් තහනමක් සහ පසුව හදා වඩා ගත් නිවාස සහ අනාථ නිවාසවල තබා ඇති අනාථ බාලවයස්කරුවන් අවහිර කිරීමට හේතු විය.

ප්‍රතිඵලය මෙම බාලවයස්කරුවන්ට විනාශකාරී වී ඇත.

බෙලරුස් හි “බෙලරුසියානු රාජ්‍යයේ දරුවන්” ලෙස සැලකෙන – අනාථ දරුවන් සහ නව යොවුන් වියේ පසුවන හත්දහසක් – වසර ගණනාවක් ඔවුන්ගේ ඉතාලි පවුල් විසින් භාරගෙන සිටි – අඛණ්ඩව වසර හයක් මෙම අවස්ථාව අහිමි කර ඇත.

බොහෝ සංවිධාන වසා දමා ඇත.
බොහෝ පවුල් තවදුරටත් ක්‍රියාවලිය දිගටම කරගෙන යාමට කැමති නැත.

වසර ගණනාවක් තිස්සේ ආශාවෙන් හා බලා සිටීමෙන් පසු, ඉතාලියේ අනාගතයක් ගැන සිහින දකිමින්, බොහෝ බාලවයස්කරුවන් මෙම අවස්ථා අහිමි වී, ඔවුන්ගේ සිහින බිඳී යනු ඛේදජනක ලෙස දැක තිබේ.

ඔවුන්ගෙන් බොහෝ දෙනෙක් තම මව්බිමේ තම ජීවිතය ගත කිරීම සඳහා මෙම සබඳතා අත්හැරීමට තීරණය කළහ.

ඊට ප්‍රතිවිරුද්ධව, සමහර සංගම් (පුවර් ඇතුළුව) සහ සමහර පවුල් දිගටම පැවතුනි.

සමහරුන්ට, ඉලක්කය වඩාත් සමීප විය, මන්ද වසර ගණනාවක සංවර්ධනයෙන් පසු, බාලවයස්කරුවන් වැඩිහිටිභාවයට ළඟා වෙමින් සිටි අතර එමඟින් ඔවුන් කැමති පරිදි ඉතාලියේ පදිංචි වීමට සුදුසුකම් ලැබීය.

අප වැනි, මෙම දරුවා කලින් පිළිගැනීමේ, දැන ගැනීමේ සහ ආදරය කිරීමේ ප්‍රීතිය අත්විඳ ඇති අනෙක් අයට, කඳු නැගීමේ ගමනක් ආරම්භ වූ අතර එය අද දක්වාම පවතී.

දරුවන්ට තවදුරටත් ඉතාලියට පියාසර කිරීමට නොහැකි වීමත් සමඟ (මේ අතර, අපි ඔවුන්ගේ බාල සහෝදරයා ද “පිළිගෙන” ඇත), අපි මෙම “දිගු-දුර සම්බන්ධතාවය” කළමනාකරණය කරන්නේ නත්තල් නිවාඩු කාලය තුළ සහ ගිම්හානයේදී වසරකට දෙවරක් නිතිපතා කරන වීඩියෝ ඇමතුම් සහ සංචාර සමඟිනි. අපට, සෑම ගමනක්ම ඉතා වෙහෙසකර එකක් වන අතර අවිනිශ්චිතතාවයන්ගෙන් පිරී ඇත (පෝලන්ත හෝ ලිතුවේනියානු දේශ සීමාව තරණය කිරීමට පැය කිහිපයක සිට පැය 48 ක බලා සිටීමක් දක්වා ඕනෑම තැනක ගත විය හැකිය…).

සඳහන් කළ පරිදි, මින්ස්ක්, මෙම ශීත ඍතුවේ දී පමණක් නොව, 2021 ගිම්හානයේ අපගේ පළමු සංචාරයේ සිට, අපව සැමවිටම ආකර්ෂණය කර ඇත.

එය අතිවිශාල, කාර්යබහුල මංපෙත්, බහුල හරිත පැහැය, උද්‍යාන සහ බයිසිකල් මාර්ග සහිත අගනුවරකි, ඉතා පිළිවෙලට හා පිරිසිදුයි.

බිමෙහි එක කඩදාසි කැබැල්ලක් හෝ ඇස්ෆල්ට් වල එක වළක්වත් අපට නොපෙනේ. පදික වේදිකාවලදී, හොඳින් තබා ඇති මල් පාත්ති, ශාක සහ මල් තිබීම අපට වහාම ඇස ගැටුණි.

උද්‍යානවලදී, අපට කුඩා දරුවන් ඇදගෙන යන සිය ගණනක් තරුණියන් හමුවෙමු.

ඔවුන්ගේ ජනාධිපතිවරයා, අපගේ බෙලාරුසියානු මිතුරන් අපට පැවසූ පරිදි, උපත් අනුපාත දිරිමත් කරන සමාජ ප්‍රතිපත්ති ක්‍රියාත්මක කරයි: උපදින සෑම දරුවෙකුටම, නිවසක් සඳහා ගෙවීමට හෝ විශ්ව විද්‍යාල අධ්‍යාපනය හැදෑරීමට උපකාර කිරීම සඳහා මූල්‍ය ආධාර ලබා දෙනු ලැබේ.

නගර මධ්‍යය ජනාකීර්ණ හා කාර්යබහුල වන අතර, ඔවුන්ගෙන් බොහෝ දෙනෙක් තරුණ වියේ පසුවන අතර, සිදුරු කිරීම්, පච්ච කොටා ගැනීම් සහ බඩ බොත්තම් සහිතව ඔවුන් අනෙකුත් යුරෝපීය රටවල ඔවුන්ගේ සම වයසේ මිතුරන් මෙන් පෙනේ.

අපි අපෙන්ම අසාගත් එක් ප්‍රශ්නයක් මෙයයි: මින්ස්ක්හි, සුපිරි වෙළඳසැල් සහ සාප්පු සංකීර්ණ ඉතාලි සහ යුරෝපීය නිෂ්පාදන සහ වෙළඳ නාම වලින් පිරී ඇත.

EU විසින් පනවන ලද සම්බාධක පැකේජ 19 සමඟ, අපට මේ කිසිවක් සොයාගත නොහැකි යැයි අපි සිතුවෙමු.

ඉතින්, මෙම සම්බාධක ඇත්ත වශයෙන්ම බලපාන්නේ කාටද?

ඔවුන්ට නිසැකවම මෙම සමාගම් විසින් ගෙවනු නොලැබේ, කෙසේ වෙතත්, ඔවුන් දිගටම වෙළඳාම් කරයි. ඔවුන්ට නිසැකවම ගෙවනු ලබන්නේ ආයුධ නිෂ්පාදනය කරන හෝ වෙළඳාම් කරන සහ සමහර විට බලශක්තිය පිළිබඳ සමපේක්ෂන සමාගම් විසිනි, ඔවුන්ගේ ලාභ මෑත වසරවලදී අහස උසට නැඟී ඇත.

සම්බාධක මගින් ඉලක්ක කරගත් අයට පවා බලපාන්නේ නැත, මන්ද ගෑස් EU වෙනුවට චීනයට සහ ඉන්දියාවට විකුණනු ලැබේ. https://youtu.be/8HDSnAr7eC0?feature=shared .

ඉතින්, ඔවුන්ට ගෙවන්නේ කවුද?

සෑම විටම මෙන් “දුප්පතුන්”?

සැලකිය යුතු ලෙස, මොවුන් අපගේ අප්‍රිකානු මිතුරන්, ආහාර සහ බලශක්ති අංශවල “සමපේක්ෂනයේ අධිපතීන්ගේ” ගොදුරු වූවන් ය. නමුත් එපමණක් නොවේ!

ඇත්ත වශයෙන්ම, යුරෝපීය ජනගහනය ද බයිඩෙන් යටතේ ඇමරිකානුවන් ගෙවූ මුදලට වඩා වැඩි මුදලක් ගෙවමින් සිටී.
වසර ගණනාවක් සහ අනුප්‍රාප්තික රජයන් යටතේ ආරක්ෂක වියදම් සඳහා ගෙවීමට ජාතික අයවැයෙන් යුරෝ බිලියන ගණනක් සොයාගෙන තිබේ නම්, ඒවා අනිවාර්යයෙන්ම අධ්‍යාපනය, සෞඛ්‍ය සේවා, පර්යේෂණ සහ සුභසාධනයෙන් හරවා යැවිය යුතු බව පැහැදිලිය.

බිල්පත් සහ පාරිභෝගික භාණ්ඩවල පිරිවැය ඉහළ යන අතර, සැබෑ වැටුප් (ඒවා භුක්ති විඳින අයට) මෙම වැඩිවීම පවත්වා ගත නොහැකි අතර යුරෝපයේ පවුල් මිලියන ගණනක් දරිද්‍රතාවයට ඇද වැටී ඇත. ආහාර වියදම් තෝරා ගැනීමට හැකි වන පරිදි සමහරු ඖෂධ කපා හැර ඇත.

මෙම සම්බාධකවල විකෘති තර්කනයේ නවතම “අනුපාතික වින්දිතයින්”?

ඔව්, ඔවුන්! මේ බාලවයස්කරුවන් හත්දහසක් සහ ඔවුන්ගේ ඉතාලි “සත්කාරක පවුල්”.

අද, මෙම හත්දහසෙන්, සමහර විට සියයක් පමණ ඉතිරිව සිටිති, ඔවුන් හමුවීමට බෙලරුස් වෙත යන පවුල්වල නොපසුබට උත්සාහයට ස්තූතිවන්ත වන්න.

කෙසේ වෙතත්, ඔවුන්ට ඔවුන්ගේ ළමා කාලය අහිමි වී ඇති බව සැඟවීම තේරුමක් නැති දෙයක්, එය මිල කළ නොහැකි තෑග්ගකි. මම කතා කරන්නේ පවුලේ සෙනෙහස ගැන පමණක් නොව, බෙලරුස් හි ඔවුන්ට වෛෂයිකව භුක්ති විඳිය නොහැකි හිරු, මුහුද, විවිධ ආහාර සහ විවේක ක්‍රියාකාරකම් ගැන ය.

මානව හිමිකම් පිළිබඳව ලොව පුරා බොහෝ කතාබහක් ඇත, නමුත් මේ අවස්ථාවේ දී, මෙම දරුවන්ගේ අයිතිවාසිකම් කිසිවෙකු විසින් නොසලකා හැර ඇත…

“ආයුධ සහ යුද්ධයේ තර්කනය” “නිරායුධ සහ නිරායුධ” සාමයකට වඩා තීරණාත්මක බව විශ්වාස කරන අයට පවා අද මේ සියල්ල වඩා හොඳින් තේරුම් ගත නොහැකිදැයි කවුද දන්නේ. https://www.vatican.va/content/leo-xiv/it/messages/peace/documents/20251208-messaggio-pace.html.

අපි නැවත ඉතාලියට පැමිණ සිටිමු, අපගේ හදවත් තුළ අපි මෙම දිගු ආදර කතාව රැගෙන යන අතර, ඈත දේශසීමා තරණය කර සෑම අඳුරු, සීතල රාත්‍රියකටම මුහුණ දිය හැකිය.

වෙනස් දේශගුණයක් අප බලා සිටී, තවත් මධ්‍යධරණී ආහාර, නමුත් වචන නොමැතිව එය වැළඳ ගැනීම අපට මග හැරෙනු ඇත, ඒ සියල්ල පවසයි.

ඇලෙස්සැන්ඩ්‍රෝ සහ මරියා පියා මැන්ෆ්‍රිඩි

Kroniki z Mińska POLACCO

Historia siedmioletniej historii miłosnej. Kiedy logika wojny ustąpi miejsca racjom pokoju?

Autorzy: Alessandro i Maria Pia Manfridi

Ingiustizie: cronache da Minsk

Od trzech dni bez przerwy pada śnieg. Sylwester pod śniegiem.
Mińsk to spektakl, z szerokimi ulicami ozdobionymi migającymi światłami i świątecznymi symbolami, rzeka Świlacz i „Wyspa Łez” stają się jednością, otulone tą bielą, która dodaje centrum miasta jeszcze większego uroku, towarzysząc światłom, kolorom i kolędom unoszącym się na placach i ze scen przygotowanych na obchody.
„Minęło pięć lat, odkąd my, Białorusini, widzieliśmy takie opady śniegu. Nie byliśmy już do nich przyzwyczajeni. Zaskoczyło nas to również” – mówi Tania, nasza młoda przyjaciółka, którą spotkaliśmy z jej mężem Mose i trójką małych, energicznych, blondwłosych dzieci w Sylwestra.
Tania jest córką Iriny i Ivana, kierowników domu dziecka, w którym nasze dzieci zostały przyjęte jako dzieci i teraz je wychowują.
To przyjaźń, która trwa od lat.
A dokładniej od siedmiu.

Dawno, dawno temu istniały „Wyjazdy Powitalne i Rehabilitacyjne”.

Projekty te narodziły się po katastrofie w Czarnobylu.

Przez dziesięciolecia pokolenia białoruskich dzieci były witane przez tysiące włoskich rodzin dzięki wyjazdom organizowanym przez różne stowarzyszenia.

Stworzono kanały miłości, akceptacji i dzielenia się.

Wiele z tych dzieci, dziś już dorosłych, zachowało w sercach wspomnienie Włoch i relacje z rodzinami, które je przyjęły przez lata.

Wiele innych przeszło proces adopcyjny i przeprowadziło się do naszego kraju.

Pamiętam, że projekty powitalne różnią się od procesów adopcyjnych.

W krajowym i międzynarodowym procesie adopcyjnym odpowiednie instytucje zapewniają złożony proces mający na celu połączenie pary adopcyjnej z dziećmi, z różnymi ramami czasowymi w zależności od kraju pochodzenia dzieci.

W rzeczywistości jednak adaptacja do „nowego życia” nie jest prosta, a czasem wręcz bezbolesna, zarówno dla dzieci, jak i dla pary.
Niełatwo jest „zaplanować” ani „przewidzieć” różne wydarzenia, pomimo zaangażowania wszystkich specjalistów wymaganych przez regulacje instytucjonalne.

Przyjęcie dzieci białoruskich, które rozpoczęło się od projektów naprawczych po katastrofie jądrowej w Czarnobylu, przedstawia zupełnie inny obraz.

Dzieci pochodzące z białoruskich domów dziecka i sierocińców, a także z rodzin biologicznych, były przyjmowane przez rodziny goszczące przez miesiąc od grudnia do stycznia oraz przez trzy miesiące w okresie letnim, od 7. do 18. roku życia.

To doświadczenie dało możliwość budowania więzi, zdobywania wiedzy i dzielenia się, co czasami prowadziło osierocone dzieci do „wybierania” swoich rodzin, a nie do „bycia wybranymi”.

Choć nie było to intencją żadnej rodziny adopcyjnej ani uzasadnieniem prawodawcy, jest to uczucie, którego czasami nie da się uniknąć, ponieważ czas między rozpoczęciem procesu adopcyjnego a ostatecznym umieszczeniem dziecka w rodzinie zastępczej jest nieporównywalny z latami spędzonymi w rodzinach białoruskich.

Moja żona i ja rozpoczęliśmy to doświadczenie przypadkiem.

W latach 2018-2019 z radością czterokrotnie powitaliśmy w naszym domu małe białoruskie dziecko. W wieku od 7 do 8 lat niedawno rozpoczął naukę w szkole na Białorusi i już płynnie rozumiał włoski, zaczynając się nim posługiwać.

W 2020 roku, w czasie lockdownu, nastąpiło pierwsze zamknięcie ośrodków recepcyjnych z powodu COVID-19.

W maju 2021 roku UE nałożyła sankcje na Białoruś, zakazując lotów białoruskich linii lotniczych do wszystkich krajów UE, co ponownie uniemożliwiło nieletnim latanie do Włoch do rodzin goszczących. https://www.vinonuovo.it/attualita/arcipelago-giovani/mi-chiamo-sergej-lettera-alle-autorita-italiane/

Od 2022 roku, wraz z rozpoczęciem „Operacji Specjalnej”, napięcia z nią związane – w dobrze znanym kontekście geopolitycznym – nadwyrężyły stosunki między państwami członkowskimi UE a Białorusią, co doprowadziło do kolejnego zakazu lotów i późniejszego zablokowania dostępu osieroconych dzieci do rodzin zastępczych i domów dziecka.

Skutek był katastrofalny dla tych dzieci.
Siedem tysięcy osieroconych dzieci i nastolatków – uważanych na Białorusi za „dzieci państwa białoruskiego” – które przez lata były przyjmowane przez włoskie rodziny, przez sześć kolejnych lat nie miało takiej możliwości.

Wiele organizacji zostało zamkniętych.
Wiele rodzin nie miało już ochoty kontynuować tego procesu.
Wielu nieletnich, po latach tęsknoty i oczekiwania, marzących o przyszłości we Włoszech, niestety doświadczyło, jak odmawia im się tych możliwości, a ich marzenia legły w gruzach.

Wielu z nich postanowiło zerwać z tymi więzami, by żyć w ojczyźnie.

Z drugiej strony, niektóre stowarzyszenia (w tym Puer) i niektóre rodziny przetrwały.

Dla niektórych cel był bliższy, ponieważ po latach rozwoju nieletni zbliżali się do dorosłości i mogli osiedlić się we Włoszech według własnego uznania.

Dla innych, takich jak my, którzy mieli radość powitać, poznać i polubić to dziecko wcześniej, rozpoczęła się żmudna podróż, która trwa do dziś.

Ponieważ dzieci nie mogą już latać do Włoch (w międzyczasie „powitaliśmy” również ich młodszego brata), radzimy sobie z tą „daleką relacją” za pomocą wideorozmów i wizyt, które regularnie odbywamy dwa razy w roku, w okresie świąt Bożego Narodzenia i latem. Każda podróż jest dla nas bardzo męcząca, pełna niepewności (w tym sensie, że przekroczenie granicy polskiej lub litewskiej może trwać od kilku do 48 godzin oczekiwania…).

Mińsk, jak już wspomnieliśmy, zawsze nas fascynował, nie tylko tej zimy swoją „białą atmosferą”, ale od naszej pierwszej podróży latem 2021 roku.

To stolica z ogromnymi, ruchliwymi alejami, bujną zielenią, parkami i ścieżkami rowerowymi, bardzo zadbana i czysta.
Nie widzimy ani jednego kawałka papieru na ziemi, ani jednej dziury w asfalcie. Na chodnikach od razu uderza nas obecność zadbanych rabatek, roślin i kwiatów.

W parkach spotykamy setki młodych kobiet z małymi dziećmi.

Ich prezydent, jak opowiadali nam nasi białoruscy przyjaciele, wdraża politykę społeczną sprzyjającą przyrostowi naturalnemu: na każde urodzone dziecko przyznawana jest pomoc finansowa, która pozwala im opłacić dom lub podjąć studia.

Centrum miasta jest zatłoczone i tętni życiem, a ludzie, wielu z nich to młodzi ludzie, z piercingiem, tatuażami i pępkami, przez co wyglądają jak ich rówieśnicy w innych krajach europejskich.

Jedno z pytań, które sobie zadaliśmy, brzmiało: tutaj, w Mińsku, supermarkety i centra handlowe są pełne włoskich i europejskich produktów i marek.

W obliczu 19 pakietów sankcji nałożonych przez UE, myśleliśmy, że niczego takiego nie znajdziemy.

Kogo więc tak naprawdę dotyczą te sankcje?

Z pewnością nie płacą im te firmy, które jednak nadal prowadzą handel. Z pewnością nie płacą im firmy produkujące lub handlujące bronią, a być może spekulujące na rynku energetycznym, których zyski gwałtownie wzrosły w ostatnich latach.

Nawet ci objęci sankcjami nie są objęci, ponieważ gaz jest sprzedawany do Chin i Indii, a nie do UE. https://youtu.be/8HDSnAr7eC0?feature=shared .

Kto więc im płaci?

Jak zawsze „biedni”?

Co istotne, to nasi afrykańscy przyjaciele, ofiary „władców spekulacji” w sektorze spożywczym i energetycznym. Ale nie tylko!

W rzeczywistości mieszkańcy Europy płacą więcej niż Amerykanie za rządów Bidena.
Jasne jest również, że skoro przez lata i za kolejnych rządów znajdowaliśmy miliardy euro w budżetach krajowych na pokrycie wydatków na obronę, to muszą one zostać przekierowane z edukacji, opieki zdrowotnej, badań i opieki społecznej.

I choć rosną koszty rachunków i dóbr konsumpcyjnych, realne płace (dla tych, którzy z nich korzystają) nie są w stanie utrzymać tych wzrostów, a miliony rodzin w Europie popadły w ubóstwo. Niektóre z nich ograniczyły wydatki na leki, aby móc decydować o kosztach żywności.

Najnowsze „uboczne ofiary” przewrotnej logiki tych sankcji?

Tak, to właśnie one! Te siedem tysięcy nieletnich i ich włoskie „rodziny goszczące”.

Dziś z tych siedmiu tysięcy pozostało być może tylko około stu, dzięki wytrwałości rodzin, które podróżują na Białoruś, aby się z nimi spotkać.

Nie ma jednak sensu ukrywać faktu, że zostali pozbawieni dzieciństwa – bezcennego daru. Nie mówię tylko o rodzinnej miłości, ale także o słońcu, morzu, różnorodnym jedzeniu i rozrywkach, z których obiektywnie nie mogą korzystać na Białorusi.
Na świecie dużo mówi się o prawach człowieka, ale w tym przypadku prawa tych dzieci zostały zignorowane przez kogokolwiek…

Kto wie, czy to wszystko nie jest dziś lepiej rozumiane, nawet przez tych, którzy uważają, że „logika broni i wojny” jest bardziej decydująca niż logika „rozbrojonego i rozbrajającego” pokoju. https://www.vatican.va/content/leo-xiv/it/messages/peace/documents/20251208-messaggio-pace.html .

Jesteśmy z powrotem we Włoszech i w sercach nosimy tę długą historię miłosną, zdolną przekroczyć odległe granice i stawić czoła każdej ciemnej, zimnej nocy.
Czeka nas inny klimat, więcej śródziemnomorskich potraw, ale będzie nam brakowało tego uścisku, który bez słów wyraża wszystko.

Alessandro i Maria Pia Manfridi

Minsko kronikos LITUANO

Septynerius metus trukusios meilės istorijos istorija. Kada karo logika užleis vietą taikos priežastims?

Alessandro ir Maria Pia Manfridi

Ingiustizie: cronache da Minsk

Jau tris dienas be perstojo sninga. Naujųjų metų išvakarės po sniegu.

Minskas – reginys, kurio plačios gatvės papuoštos mirksinčiomis lemputėmis ir kalėdiniais simboliais, Svilačo upė ir „Ašarų sala“ susilieja į vieną, apgaubta šios baltos platybės, kuri miesto centrą daro dar žavingesnį, lydėdama šviesas, spalvas ir kalėdines giesmes, sklindančias aikštėmis ir nuo šventėms įrengtų scenų.

„Jau penkeri metai, kai mes, baltarusiai, matėme tokį sniegą. Mes prie to nebebuvome įpratę. Tai mus irgi užklupo netikėtai“, – sako Tania, mūsų jaunoji draugė, kurią su jos vyru Mose ir trimis mažais, gyvybingais, šviesiaplaukiais vaikais sutikome Naujųjų metų išvakarėse.
Tanja yra Irinos ir Ivano, globos namų, kuriuose mūsų vaikai buvo laukiami ir dabar juos augina, vadovų, dukra.

Tai draugystė, trunkanti jau daugelį metų.

Tiksliau, septynerius.

Kadaise buvo „Pasveikinimo ir reabilitacijos kelionės“.

Šie projektai gimė po Černobylio katastrofos.

Dešimtmečius ištisas Baltarusijos vaikų kartas per įvairių asociacijų organizuojamas keliones sveikino tūkstančiai italų šeimų.

Sukurti meilės, priėmimo ir dalijimosi kanalai.

Daugelis tų vaikų, dabar jau suaugę, daugelį metų išsaugojo Italijos atminimą savo širdyse ir santykius su juos priėmusiomis šeimomis.

Daugelis kitų išgyveno įvaikinimo procesus ir persikėlė į mūsų šalį.

Pamenu, kad pasveikinimo projektai skiriasi nuo įvaikinimo procesų.

Nacionaliniame ir tarptautiniame įvaikinimo procese atitinkamos institucijos vykdo sudėtingą procesą, kuriuo siekiama suartinti įvaikinančią porą ir vaikus, o terminai skiriasi priklausomai nuo vaikų kilmės šalies.

Tačiau iš tikrųjų jų adaptacija prie „naujo gyvenimo“ nėra paprasta, o kartais net neskausminga tiek vaikams, tiek porai.

Nelengva „planuoti“ ar „numatyti“ įvairius įvykius, nepaisant visų specialistų indėlio, kurio reikalaujama pagal institucinius reglamentus.

Baltarusijos vaikų priėmimas, prasidėjęs kaip Černobylio branduolinės katastrofos padarinių likvidavimo projektai, pateikia gana kitokį vaizdą.

Vaikai, atvykę iš Baltarusijos globos namų ir vaikų namų, taip pat iš biologinių šeimų, buvo priimančiųjų šeimų priimamos vieną mėnesį nuo gruodžio iki sausio ir tris mėnesius vasarą, nuo 7 iki 18 metų amžiaus.

Ši patirtis suteikė galimybę užmegzti ryšius, žinias ir dalintis, o tai kartais paskatino našlaičius vaikus „pasirinkti“ savo šeimas, o ne „būti pasirinktiems“.

Nors tai nebuvo nė vienos įtėvių šeimos tikslas ir įstatymų leidėjo racionalus tikslas, tai jausmas, kurio kartais neįmanoma išvengti, nes laikas nuo įvaikinimo proceso pradžios iki galutinio vaiko apgyvendinimo yra nepalyginamas su Baltarusijos vaikų apgyvendinimo metais.

Mudu su žmona šią patirtį pradėjome atsitiktinai.

2018–2019 metais keturis kartus džiaugsmingai į savo namus priėmėme mažą baltarusių vaiką. Nuo 7 iki 8 metų jis neseniai pradėjo lankyti mokyklą Baltarusijoje, jau laisvai suprato italų kalbą ir pradėjo ja kalbėti.

Tada, 2020 m., dėl COVID-19, kai buvome karantino įkarštyje, pirmą kartą buvo uždarytos priėmimo įstaigos.

2021 m. gegužės mėn. ES paskelbė sankcijas Baltarusijai, uždrausdama Baltarusijos oro linijų skrydžius į visas ES šalis, dar kartą neleisdama nepilnamečiams skristi į Italiją pas šeimas. https://www.vinonuovo.it/attualita/arcipelago-giovani/mi-chiamo-sergej-lettera-alle-autorita-italiane/

Nuo 2022 m., pradėjus „Specialiąją operaciją“, su ja susijusi įtampa – gerai žinomame geopolitiniame kontekste – įtempė ES valstybių narių ir Baltarusijos santykius, dėl to buvo dar kartą uždrausti skrydžiai ir vėliau blokuoti našlaičių nepilnamečių, apgyvendintų globos namuose ir vaikų namuose, atvykimą.

Rezultatas šiems nepilnamečiams buvo katastrofiškas.

Septyni tūkstančiai našlaičių vaikų ir paauglių, Baltarusijoje laikomų „Baltarusijos valstybės vaikais“, kuriuos daugelį metų globojo jų italų šeimos, šešerius metus iš eilės neturėjo šios galimybės.

Daugelis organizacijų užsidarė.
Daugelis šeimų nebenorėjo tęsti šio proceso.

Daugelis nepilnamečių, po daugelio metų ilgesio ir laukimo, svajodami apie ateitį Italijoje, tragiškai patyrė, kaip šios galimybės jiems buvo atimtos, jų svajonės sugriautos.

Daugelis jų nusprendė atsisakyti šių ryšių ir gyventi savo gyvenimą tėvynėje.

Kita vertus, kai kurios asociacijos (įskaitant „Puer“) ir kai kurios šeimos išliko.

Kai kuriems tikslas buvo artimesnis, nes po daugelio metų vystymosi nepilnamečiai artėjo prie pilnametystės ir todėl galėjo apsigyventi Italijoje, kaip norėjo.

Kitiems, kaip ir mums, kurie anksčiau turėjome džiaugsmo pasveikinti, pažinti ir pamilti šį vaiką, prasidėjo sunki kelionė, kuri tęsiasi iki šiol.

Kadangi vaikai nebegali skristi į Italiją (tuo tarpu mes taip pat „pasveikinome“ jų jaunesnįjį brolį), šiuos „tolimo nuotolio santykius“ palaikome vaizdo skambučiais ir vizitais, kuriuos reguliariai rengiame du kartus per metus, per Kalėdų atostogas ir vasarą. Mums kiekviena kelionė yra labai varginanti, pilna netikrumo (ta prasme, kad Lenkijos ar Lietuvos sienos kirtimas gali užtrukti nuo kelių valandų iki 48 valandų laukimo…).

Minskas, kaip minėta, mus visada žavėjo ne tik šią žiemą savo „baltąja atmosfera“, bet ir nuo pat mūsų pirmosios kelionės 2021 m. vasarą.

Tai sostinė su didžiulėmis, judriomis alėjomis, gausia žaluma, parkais ir dviračių takais, labai tvarkinga ir švaru.
Nematome nė vieno popieriaus lapo ant žemės, nė vienos duobės asfalte. Ant šaligatvių mus iš karto nustebino prižiūrėtos gėlynų, augalų ir gėlių lysvės.

Parkuose sutinkame šimtus jaunų moterų su mažais vaikais.

Jų prezidentas, kaip mums pasakojo mūsų baltarusių draugai, įgyvendina socialinę politiką, kuri skatina gimstamumą: už kiekvieną gimusį vaiką teikiama finansinė parama, padedanti jam sumokėti už namą arba tęsti studijas universitete.

Miesto centras perpildytas ir šurmuliuoja su žmonėmis, daugelis jų jauni, su auskarais, tatuiruotėmis ir bambomis, dėl kurių jie atrodo kaip jų bendraamžiai kitose Europos šalyse.

Vienas klausimas, kurį sau uždavėme, yra toks: čia, Minske, prekybos centrai ir prekybos centrai pilni itališkų ir europietiškų produktų bei prekių ženklų.

Manėme, kad ES įvedus 19 sankcijų paketų, nieko panašaus nerasime.

Taigi, kam iš tikrųjų taikomos šios sankcijos?

Joms tikrai nemoka šios įmonės, kurios vis dėlto toliau prekiauja. Joms tikrai nemoka įmonės, kurios gamina ar prekiauja ginklais ir galbūt spekuliuoja energija, kurių pelnas pastaraisiais metais smarkiai išaugo.

Net tie, kuriems taikomos pačios sankcijos, nenukenčia, nes dujos parduodamos Kinijai ir Indijai, o ne ES. https://youtu.be/8HDSnAr7eC0?feature=shared .

Taigi, kas jiems moka?

Kaip visada, „vargšai“?

Svarbu tai, kad tai mūsų draugai iš Afrikos, „spekuliacijos viešpačių“ maisto ir energetikos sektoriuose aukos. Bet ne tik tai!

Tiesą sakant, Europos gyventojai taip pat moka daugiau nei amerikiečiai valdant Bidenui.
Taip pat akivaizdu, kad jei metų metus ir vadovaujant viena po kitos einančioms vyriausybėms nacionaliniuose biudžetuose radome milijardus eurų gynybos išlaidoms apmokėti, jie būtinai turi būti nukreipti iš švietimo, sveikatos priežiūros, mokslinių tyrimų ir socialinės paramos.

Ir nors sąskaitų bei vartojimo prekių kainos kyla, realusis darbo užmokestis (tiems, kurie jais naudojasi) negali atlaikyti šio padidėjimo, o milijonai šeimų Europoje smuko į skurdą. Kai kurios sumažino vaistų išlaidas, kad galėtų pasirinkti maisto išlaidas.

Naujausios šių sankcijų iškreiptos logikos „šalutinės aukos“?

Taip, jos! Šie septyni tūkstančiai nepilnamečių ir jų „priimančios šeimos“ iš Italijos.

Šiandien iš šių septynių tūkstančių galbūt liko tik šimtas ar panašiai, dėka šeimų, kurios keliauja į Baltarusiją jų pasitikti, atkaklumo.

Tačiau beprasmiška slėpti faktą, kad jie neteko vaikystės – neįkainojamos dovanos. Kalbu ne tik apie šeimos meilę, bet ir apie saulę, jūrą, įvairų maistą ir laisvalaikio užsiėmimus, kuriais jie objektyviai negali mėgautis Baltarusijoje.
Visame pasaulyje daug kalbama apie žmogaus teises, bet šiuo atveju šių vaikų teises ignoravo visi…

Kas žino, ar visa tai šiandien nėra geriau suprantama, net ir tų, kurie tiki, kad „ginklų ir karo logika“ yra lemiamesnė nei „nusiginklavusios ir nusiginkluojančios“ taikos logika. https://www.vatican.va/content/leo-xiv/it/messages/peace/documents/20251208-messaggio-pace.html .

Grįžome į Italiją ir savo širdyse nešiojamės šią ilgą meilės istoriją, gebančią kirsti tolimas sienas ir pasitikti kiekvieną tamsią, šaltą naktį.

Mūsų laukia kitoks klimatas, daugiau Viduržemio jūros regiono maisto, bet mums trūks to apkabinimo, kuris be žodžių pasako viską.

Alessandro ir Maria Pia Manfridi

Mga Kronika mula sa Minsk FILIPPINO

Ang kwento ng isang pitong taong kwento ng pag-ibig. Kailan mabibigyan ng daan ang lohika ng digmaan sa mga dahilan ng kapayapaan?

ni Alessandro at Maria Pia Manfridi

Ingiustizie: cronache da Minsk

Walang tigil ang pag-ulan ng niyebe sa loob ng tatlong araw. Bisperas ng Bagong Taon sa ilalim ng niyebe.
Ang Minsk ay isang palabas, kasama ang malalawak na kalye nito na pinalamutian ng mga kumikislap na ilaw at mga simbolo ng Pasko, ang Ilog Svilač at ang “Isla ng mga Luha” na nagiging isa, niyayakap ng kalawakan ng puting ito na nagpapaganda sa sentro ng lungsod, kasama ang mga ilaw, kulay, at mga awiting Pamasko na umaawit sa mga plasa at mula sa mga entabladong inihanda para sa mga pagdiriwang.
“Limang taon na ang nakalipas mula nang makita naming mga Belarusian ang ganitong pag-ulan ng niyebe. Hindi na kami sanay dito. Nagulat din kami,” sabi ni Tania, ang aming batang kaibigan, na nakilala namin kasama ang kanyang asawang si Mose at ang kanilang tatlong bata, masigla, at blond na mga anak noong Bisperas ng Bagong Taon.
Si Tania ay anak nina Irina at Ivan, ang mga tagapamahala ng tahanang pang-ampunan kung saan tinanggap ang aming mga anak noong mga bata pa sila at ngayon ay pinalalaki sila.

Isa itong pagkakaibigan na tumagal nang maraming taon.

Pito, para maging tumpak.

Noong unang panahon, mayroong mga “Welcome and Rehabilitation Trips.”

Ang mga proyektong ito ay isinilang pagkatapos ng sakuna sa Chernobyl.

Sa loob ng mga dekada, ang mga henerasyon ng mga batang Belarusian ay tinanggap ng libu-libong pamilyang Italyano sa pamamagitan ng mga paglalakbay na inorganisa ng iba’t ibang asosasyon.

Nalikha ang mga daluyan ng pagmamahal, pagtanggap, at pagbabahagi.

Marami sa mga batang iyon, na ngayon ay mga adulto na, ay iningatan ang alaala ng Italya sa kanilang mga puso at ang mga relasyon sa mga pamilyang tumanggap sa kanila nang maraming taon.

Marami pang iba ang dumaan sa mga proseso ng pag-aampon at lumipat sa ating bansa.

Naaalala ko na ang mga proyekto ng pagtanggap ay iba sa mga proseso ng pag-aampon.

Sa pambansa at internasyonal na proseso ng pag-aampon, ang mga kaugnay na institusyon ay nagbibigay ng isang kumplikadong proseso na naglalayong pagsama-samahin ang mag-asawang umampon at ang mga bata, na may iba’t ibang mga timeframe depende sa mga bansang pinagmulan ng mga bata.

Gayunpaman, sa katotohanan, ang kanilang pag-aangkop sa kanilang “bagong buhay” ay hindi simple, at kung minsan ay walang sakit, para sa parehong mga bata at sa mag-asawa.
Hindi madaling “magplano” o “hulaan” ang iba’t ibang mga pag-unlad, sa kabila ng mga kontribusyon ng lahat ng mga espesyalista na hinihingi ng mga regulasyon ng institusyon.

Ang pagtanggap sa mga batang Belarusian, na nagsimula bilang mga proyekto ng remediation para sa sakuna sa nukleyar ng Chernobyl, ay nagpapakita ng ibang larawan.

Ang mga bata, na nagmula sa mga tahanan at ampunan ng Belarusian pati na rin mula sa mga biyolohikal na pamilya, ay tinanggap ng mga pamilyang nag-aasikaso sa loob ng isang buwan sa pagitan ng Disyembre at Enero at tatlong buwan sa tag-araw, mula sa edad na 7 hanggang 18.

Ang karanasang ito ay nag-alok ng pagkakataong bumuo ng mga ugnayan, kaalaman, at pagbabahagi, na kung minsan ay humantong sa mga ulilang bata na “pumili” ng kanilang mga pamilya, sa halip na “mapili.”

Bagama’t hindi ito ang intensyon ng sinumang pamilyang umampon, ni ang katwiran ng mambabatas, ito ay isang pakiramdam na kung minsan ay hindi maiiwasan, dahil ang oras sa pagitan ng simula ng proseso ng pag-aampon at ang pangwakas na paglalagay ng bata ay walang kapantay sa mga taon ng paglalagay na tinatamasa ng mga batang Belarusian.

Sinimulan namin ng aking asawa ang karanasang ito nang hindi sinasadya.

Sa pagitan ng 2018 at 2019, apat na beses naming masayang tinanggap sa aming tahanan ang isang maliit na batang Belarusian. Mula sa edad na 7 hanggang 8, kamakailan lamang siyang nagsimula sa pag-aaral sa Belarus at matatas na siyang nakakaintindi ng Italyano at nagsisimula na rin itong magsalita.

Pagkatapos, noong 2020, ang unang pagsasara ng mga pasilidad ng pagtanggap ay naganap dahil sa COVID-19, habang kami ay nasa gitna ng lockdown.

Noong Mayo 2021, pinayagan ng EU ang Belarus, na ipinagbawal ang mga flight ng eroplano ng Belarus sa lahat ng mga bansa sa EU, at muling pinigilan ang mga menor de edad na lumipad patungong Italya upang makasama ang mga pamilyang nag-aasikaso sa kanya.
https://www.vinonuovo.it/attualita/arcipelago-giovani/mi-chiamo-sergej-lettera-alle-autorita-italiane/

Simula noong 2022, sa pagsisimula ng “Special Operation,” ang mga tensyong kaugnay nito—sa kilalang kontekstong geopolitical—ay nagpahirap sa mga ugnayan sa pagitan ng mga Estadong Miyembro ng EU at Belarus, na nagresulta sa karagdagang pagbabawal sa paglipad at kasunod na pagharang sa mga ulilang menor de edad na inilagay sa mga tahanan ng mga ampunan at mga ampunan.

Ang resulta ay naging kapaha-pahamak para sa mga menor de edad na ito.

Ang pitong libong ulilang bata at kabataan—na itinuturing na “mga anak ng estado ng Belarus” sa Belarus—na kinupkop ng kanilang mga pamilyang Italyano sa loob ng maraming taon, ay pinagkaitan ng pagkakataong ito sa loob ng anim na magkakasunod na taon.

Maraming organisasyon ang nagsara.
Maraming pamilya ang ayaw nang ipagpatuloy ang proseso.
Maraming menor de edad, pagkatapos ng mga taon ng pananabik at paghihintay, pangangarap ng isang kinabukasan sa Italya, ay nakalulungkot na nakita ang mga pagkakataong ito na pinagkaitan sa kanila, ang kanilang mga pangarap ay nawasak.

Marami sa kanila ang nagpasyang talikuran ang mga ugnayang ito upang mamuhay sa kanilang sariling bayan.

Sa kabaligtaran, ang ilang mga asosasyon (kabilang ang Puer) at ilang mga pamilya ay nagpatuloy.

Para sa ilan, mas malapit na ang layunin, dahil pagkatapos ng mga taon ng pag-unlad, ang mga menor de edad ay papalapit na sa pagtanda at sa gayon ay karapat-dapat na manirahan sa Italya ayon sa kanilang naisin.

Para sa iba, tulad namin, na nagkaroon ng kagalakan ng pagtanggap, pagkilala, at pag-ibig sa batang ito noon, nagsimula ang isang mahirap na paglalakbay, isa na nagpapatuloy hanggang sa araw na ito.

Dahil hindi na kayang lumipad ang mga bata patungong Italya (samantala, “tinanggap” din namin ang kanilang nakababatang kapatid), pinangangasiwaan namin ang “long-distance relationship” na ito sa pamamagitan ng mga video call at pagbisita na regular naming ginagawa dalawang beses sa isang taon, tuwing Pasko at sa tag-araw. Para sa amin, ang bawat paglalakbay ay isang napakapagod, puno ng kawalan ng katiyakan (sa diwa na ang pagtawid sa hangganan ng Poland o Lithuania ay maaaring tumagal kahit saan mula sa ilang oras hanggang sa 48 oras na paghihintay…).

Ang Minsk, gaya ng nabanggit, ay palaging nakakabighani sa amin, hindi lamang ngayong taglamig, dahil sa “puting kapaligiran” nito, kundi simula pa noong una naming paglalakbay noong tag-araw ng 2021.

Ito ay isang kabiserang lungsod na may napakalawak at mataong mga daanan, masaganang halaman, mga parke, at mga daanan ng bisikleta, napakalinis at maayos.
Wala kaming nakikitang kahit isang piraso ng papel sa lupa, ni isang lubak sa aspalto. Sa mga bangketa, agad kaming namangha sa presensya ng mga flowerbed, halaman, at mga bulaklak, na pawang maayos ang pagkakaayos.

Sa mga parke, nakakasalubong namin ang daan-daang mga kabataang babae na may kasamang maliliit na bata.

Ang kanilang Pangulo, gaya ng sinabi sa amin ng aming mga kaibigang Belarusian, ay nagpapatupad ng mga patakarang panlipunan na naghihikayat sa mga bilang ng mga ipinanganak: para sa bawat batang ipinanganak, ang tulong pinansyal ay ibinibigay upang matulungan silang mabayaran ang isang bahay o makapagtapos ng pag-aaral sa unibersidad.

Ang sentro ng lungsod ay siksikan at masigla sa mga tao, marami sa kanila ay mga bata pa, na may mga butas, tattoo, at pusod na nagpapamukha sa kanila na katulad ng kanilang mga kapantay sa ibang mga bansang Europeo.

Isang tanong na itinanong namin sa aming sarili ay ito: dito sa Minsk, ang mga supermarket at shopping mall ay puno ng mga produktong Italyano at Europeo at mga tatak.

Sa 19 na pakete ng parusa na ipinataw ng EU, inakala naming wala kaming makikitang ganito.

Kaya, sino talaga ang naaapektuhan ng mga parusang ito?

Tiyak na hindi sila binabayaran ng mga kumpanyang ito, na, gayunpaman, ay patuloy na nangangalakal. Tiyak na hindi sila binabayaran ng mga kumpanyang gumagawa o nangangalakal ng mga armas at marahil ay nag-espekulasyon sa enerhiya, na ang kita ay biglang tumaas nitong mga nakaraang taon.

Kahit ang mga tinatarget mismo ng mga parusa ay hindi naaapektuhan, dahil ang gas ay ibinebenta sa China at India sa halip na sa EU. https://youtu.be/8HDSnAr7eC0?feature=shared .

Kaya, sino ang nagbabayad sa kanila?

Ang mga “mahihirap” gaya ng dati?

Kapansin-pansin, ito ang ating mga kaibigang Aprikano, mga biktima ng “mga panginoon ng espekulasyon” sa mga sektor ng pagkain at enerhiya. Ngunit hindi lang iyon!

Sa katunayan, ang mga populasyon ng Europa ay nagbabayad din ng higit pa kaysa sa mga Amerikano sa ilalim ni Biden.
Malinaw din na kung sa loob ng maraming taon at sa ilalim ng magkakasunod na pamahalaan ay nakakita tayo ng bilyun-bilyong euro sa mga pambansang badyet upang bayaran ang paggastos sa depensa, dapat itong ilihis mula sa edukasyon, pangangalagang pangkalusugan, pananaliksik, at kapakanan.

At habang tumataas ang halaga ng mga bayarin at mga produktong pangkonsumo, ang mga totoong sahod (para sa mga nasisiyahan dito) ay hindi kayang suportahan ang mga pagtaas na ito, at milyun-milyong pamilya sa Europa ang nalugmok sa kahirapan. Ang ilan ay nagbawas ng mga gamot upang makapili ng mga gastos sa pagkain.

Ang pinakabagong “mga biktima ng kolateral” ng baluktot na lohika ng mga parusang ito?

Oo, sila nga! Ang pitong libong menor de edad na ito at ang kanilang mga Italyanong “mga pamilyang nag-aasikaso.”

Sa ngayon, sa pitong libo na ito, marahil ay isang daan na lamang ang natitira, salamat sa pagtitiyaga ng mga pamilyang naglalakbay patungong Belarus upang salubungin sila.

Gayunpaman, walang saysay na itago ang katotohanan na sila ay pinagkaitan ng kanilang pagkabata, isang napakahalagang regalo. Hindi lamang ako nagsasalita tungkol sa pagmamahal ng pamilya, kundi pati na rin tungkol sa araw, dagat, iba’t ibang pagkain, at mga aktibidad sa paglilibang na hindi nila talaga kayang matamasa sa Belarus.
Maraming usap-usapan sa buong mundo tungkol sa mga karapatang pantao, ngunit sa kasong ito, ang mga karapatan ng mga batang ito ay binalewala ng sinuman…

Sino ang nakakaalam kung ang lahat ng ito ay hindi pa mas nauunawaan ngayon, kahit na ng mga naniniwala na ang “lohika ng mga armas at digmaan” ay mas mapagpasyahan kaysa sa isang “disarmed at disarming” na kapayapaan. https://www.vatican.va/content/leo-xiv/it/messages/peace/documents/20251208-messaggio-pace.html .

Nakabalik na kami sa Italya, at sa aming mga puso ay dala namin ang mahabang kwento ng pag-ibig na ito, na kayang tumawid sa malalayong hangganan at harapin ang bawat madilim at malamig na gabi.
Isang kakaibang klima ang naghihintay sa amin, mas maraming pagkaing Mediterranean, ngunit mami-miss namin ang yakap na, nang walang salita, ay nagsasabi ng lahat.

Alessandro at Maria Pia Manfridi